Από τη στιγμή που έχει προηγηθεί ο πρώτος δίσκος, δεν έχει νόημα να μιλάμε πλέον για ‘έκπληξη’ και την αλλαγή στο μουσικό ύφος του Coti K (ο οποίος είναι ο Man…). Μπορούμε όμως να αισθανόμαστε ευτυχείς που αυτός ο τόσο προσωπικός δημιουργός αποφάσισε να προχωρήσει στο όλο Managra εγχείρημα.
Ο δεύτερος δίσκος αποτελεί μία φυσιολογική συνέχεια του πρώτου και ενθουσιάζει απ’ όποια σκοπιά κι αν τον εξετάσει κανείς. Ο Coti ισχυρίζεται πως γράφει ποπ τραγούδια και αυτή είναι η πραγματικότητα. Ποπ τραγούδια γράφουν και οι Magnetic Fields και νομίζω πως ξεκαθαρίστηκε το ζήτημα του τι θεωρείται ποπ (όχι δεν είναι μόνο τα σκουπίδια των τελευταίων ετών).
Οι δίσκοι Managra είναι ένα τρυφερό χάδι μετά από μια δύσκολη δοκιμασία, ένας ψίθυρος αισιοδοξίας μέσα σε έναν κόσμο που φωνασκεί παράφωνα χωρίς κανένα απολύτως λόγο. Είναι υποδείγματα αισθητικής από τη πρώτη μέχρι τη τελευταία νότα και κάνουν διάφορα εισαγόμενα ‘low fi αριστουργήματα’ να ψάχνουν να κρυφτούν. Υπάρχουν τόσες μικρές λεπτομέρειες στα τραγούδια του Half A Century Sun οι οποίες αποκαλύπτονται εκεί που δεν το περιμένεις.
