σούπα για τη Μόνα Λίζα

Μια σούπα για τη Μόνα Λίζα

Το να πετάξεις μια σούπα, ή ένα ζουμί τέλος πάντων στη Μόνα Λίζα, όπως έγινε τις προάλλες από δύο ακτιβίστριες είναι μια κίνηση αποτροπιαστικού εντυπωσιασμού.

Αν και δεν είναι καινούργια τακτική, το πρώτο κρούσμα για το 2024 ακτιβιστών εναντίον έργων τέχνης της παγκόσμιας κληρονομιάς είναι μια συνήθεια των τελευταίων ετών.

Εμείς που δεν είμαστε Γάλλοι, και άρα δε θεωρούμε ότι μας ανήκει ο πίνακας των πινάκων ζωγραφικής πώς αισθανθήκαμε όταν διαβάσαμε την είδηση;

Για πες;

Πώς θα αντιδρούσαμε για παράδειγμα αν δύο ακτιβίστριες για να ξυπνήσουν το ενδιαφέρον για την κλιματική αλλαγή, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, την πείνα στην Αφρική, το δράμα των προσφύγων, τις διακρίσεις των κατά των γυναικών σε κάποια βαθιά μουσουλμανική χώρα, τα δικαιώματα των παιδιών που τα κάνουν εργάτες στην ινδία, τον πλούτο που αποθησαυρίζουν μια χούφτα άνθρωποι κλπ, κλπ, έριχναν ένα κίτρινο ζουμί σε μια Καρυάτιδα στο Μουσείο της Ακρόπολης;

Για σκέψου το;

Δεν θέλω να το σκεφτώ, να πω την αλήθεια μου.

Οι ακτιβίστριες στο Λούβρο, όπως κι εσύ κι εγώ ξέρουν ότι η Μόνα Λίζα είναι ασφαλής πίσω από ένα άθραυστο τζάμι. Οπότε; Μήπως δεν τα έβαλαν με το έργο τέχνης αλλά με την εικόνα, και τον παγκόσμιο θόρυβο για την προσβολή της εικόνας ενός έργου τέχνης; Και εκ του ασφαλούς έκαναν την κουτουράδα που θα τους στοιχίσει κάτι σε ποινή…;
Ακόμη και σε αυτό το κειμενάκι αν δε σου πω γιατί το έκαναν, αμέσως τις καταδικάζω στην αφάνεια – αυτό που δεν ήθελαν δηλαδή όταν έκαναν την πράξη τους αυτή.

Έχουμε δικαίωμα να καταστρέφουμε κάτι για να αφυπνίσουμε την κοινή γνώμη για  έναν σκοπό;
Τι διαφορά έχουμε από τους ταλιμπάν που κατέστρεφαν με σφυριά τις αρχαιότητες της Βαγδάτης;
Μήπως είμαι κυνικά αφοριστικός;

Νομίζω ότι πρέπει να ξεπεράσουμε την εποχή των τοτέμ.

Η ανθρώπινη ζωή έχει μεγαλύτερη αξία από τα έργα τέχνης που μας περιβάλλουν.

Δεν δίνω συγχωροχάρτι σε κάποιον μαλάκα που θα πάει να επιτεθεί σε μια ανυπεράσπιστη Καρυάτιδα, ή έναν ανήμπορο πίνακα που κάθεται στην προθήκη του και περιμένει τον κόσμο να περάσει να τον θαυμάσει.

Υπάρχει κάτι μέσα μου που με κρατάει από το να καταδικάσω απερίφραστα την πράξη των δύο κυριών – σίγουρα το τζάμι που προστατεύει τον πίνακα παίζει ρόλο.
Κάποτε είχα φριάξει με το πρώτο πανό που ανέβασαν στον Παρθενώνα. Αλλά στην επόμενη φορά σκέφτηκα αλλιώς: Γιατί όχι; Όμως άλλο βάζω ένα πανό άλλο παίρνω ένα τσεκούρι και καταστρέφω μια κολώνα.

Όσο το σκέφτομαι… ναι, οι κυρίες είναι ένοχες γιατί δεν σεβάστηκαν την τέχνη, την δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης.
Οι ακτιβιστές οφείλουν να σέβονται την τέχνη γιατί τελικά τους θυμόμαστε για την πράξη και όχι για τον σκοπό που την έκαναν.

Γιάννης Καφάτος

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top