18/05/2022

Μια Βενεζουέλα στα μέτρα μου, παρακαλώ!


Ποτέ στην Ιστορία μια χώρα της Λατινικής Αμερικής δεν ήταν τόσο παρούσα στα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Ίσως η Αργεντική και η χρεοκοπία της να ήταν επίσης παρούσα για αρκετά χρόνια, αλλά το “Βενεζουέλα”, το “Τσάβες” και το “Μαδούρο” είναι λέξεις που σπάνια δεν θα βρεθούν καθημερινά στα χείλη κάποιου πολιτικού στην εγχώρια πολιτική αντιπαράθεση.

Υπάρχουν δύο οπτικές για τη Βενεζουέλα. Η πρώτη κατά κανόνα προέρχεται από την Αριστερά, η οποία εμφανίζει τον Μαδούρο, μονίμως ως θύμα της αντίδρασης, του κατεστημένου και των επιχειρηματικών συμφερόντων. Και εν μέρει έχει δίκιο. Το κατεστημένο και οι εκτός Βενεζουέλας σύμμαχοί του προσπαθούσαν λυσσαλέα να ρίξουν παλαιότερα τον Τσάβες και τώρα τον Μαδούρο. Το 2002 μάλιστα επιχείρησαν να ρίξουν τον Τσάβες με πραξικόπημα και απέτυχαν. Η ιδέα ότι έχασαν τα κλειδιά της χώρας από τον – εκλεγμένο- Τσάβες ήταν κάτι που δεν μπόρεσαν να χωνέψουν ποτέ. Αυτό που επίσης δεν μπόρεσαν να χωνέψουν είναι ότι η πλουσιότατη σε κοιτάσματα πετρελαίου χώρα, υπό τον Τσάβες, διέθεσε δισεκατομμύρια προς τα κάτω, προς τους ασθενέστερους και όχι στις τσέπες τους.

Όλ’ αυτά όμως δεν καθαγιάζουν ούτε την κυβέρνηση Τσάβες, ούτε την κυβέρνηση του διαδόχου του, Μαδούρο. Ο Τσάβες άλλωστε το 1992 επιχείρησε πραξικόπημα, το οποίο απέτυχε και γι αυτό βρέθηκε στη φυλακή. Οι σκηνές άγριας καταστολής στους δρόμους του Καράκας είναι ευθύνη της κυβέρνησης Μαδούρο, όπως είναι ευθύνη της κάθε κυβέρνησης σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν συμβαίνουν ανάλογα γεγονότα. Το πολιτικό σκηνικό στη Λατινική Αμερική είναι σοβαρά διαφοροποιημένο από το ευρωπαϊκό. Και οι δύο πλευρές και η κυβέρνηση Μαδούρο και οι αντιπολιτευόμενοι έχουν ουσιαστικά συστήσει ένοπλα παρακρατικά σώματα, τα οποία πολλές φορές ξεφεύγουν από τον έλεγχο της “αρχής” τους. Είναι γεγονός επίσης ότι και ο Τσάβες και ο Μαδούρο επιχείρησαν να φιμώσουν Μέσα Ενημέρωσης. Ναι, κάποια απ’ αυτά είχαν ύποπτο ρόλο και έπαιξαν βρώμικα παιγνίδια, αλλά αυτό αποτελεί πολλές φορές άλλοθι γι αυτόν που κυβερνά ώστε να ελέγξει ή να φιμώσει μέσα που απλώς δεν είναι με το μέρος του. Είναι επίσης γεγονός ότι ο Μαδούρο (που μοιάζει να έχει χάσει τον έλεγχο) προσπάθησε να κλείσει τη Βουλή και να δώσει τις εξουσίες του στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο ελέγχει. Τελικά μετά από αντιδράσεις ακόμα και δικαστικών, που θεωρούνται φιλικοί σ’ αυτόν, υπαναχώρησε. Εν πάση περιπτώσει αυτός που κυβερνά έχει την ευθύνη για την ασφάλεια των πολιτών κι αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση Μαδούρο δεν μπορεί να εγγυηθεί.

Από την άλλη υπάρχει η άποψη της “δικτατορίας του Μαδούρο” και ότι είναι διάδοχος της “δικτατορίας του Τσάβες”. Είναι απορίας άξιον βέβαια πώς χαρακτηρίζεται δικτατορία μία κυβέρνηση που προέκυψε από εκλογές, πώς χαρακτηρίζεται δικτατορία μια χώρα στην οποία τον έλεγχο του κοινοβουλίου τον έχει η αντιπολίτευση. Η δαιμονοποίηση της κυβέρνησης Μαδούρο και η προβολή της ανέχειας (που πράγματι υπάρχει) είναι ένα προπαγανδιστικό τρικ. “Δείτε τι θα πάθετε αν γίνουμε Βενεζουέλα”, είναι το μότο της ελληνικής δεξιάς, και του “εκσυχρονιστικού” μετώπου, χωρίς περαιτέρω αναλύσεις. Η οικονομία της Βενεζουέλας κατέρρευσε τα τελευταία χρόνια από έναν αντικειμενικό λόγο: Τη ραγδαία πτώση της τιμής του πετρελαίου. Το πετρέλαιο ήταν αυτό που έφερνε το συνάλλαγμα στη χώρα και ήταν αυτό με το οποίο ο Τσάβες χρηματοδότησε το κοινωνικό του πρόγραμμα, αμβλύνοντας- σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ- και τη φτώχεια και τον αναλφαβητισμό. Όταν η τιμή του έφτασε να μειωθεί κάτω από το μισό η χώρα δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει βασικές ανάγκες που καλύπτονταν από το συνάλλαγμα που έφερνε το πετρέλαιο. Αναρωτιέμαι αν κάποιοι πιστεύουν ότι μια άλλη κυβέρνηση στη Βενεζουέλα θα είχε τέτοια παγκόσμια δύναμη, ώστε να κρατήσει ψηλά την τιμή του πετρελαίου της Βενεζουέλας, ενώ σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο αυτή κατέρρεε. Όσο για τους ηγέτες της αντιπολίτευσης δεν πρόκειται για αθώες περιστερές, που διώκονται από έναν δικτάτορα. Το βιογραφικό πολλών περιέχει συμμετοχή τους στο πραξικόπημα κατά του Τσάβες το 2002, υπόγειες σχέσεις με αμερικανικά κέντρα που έχουν βάλει ως στόχο την ανατροπή μιας κυβέρνησης, που να θυμίσουμε ότι έχει κερδίσει μέχρι στιγμής 17 αναμετρήσεις, χωρίς να υπάρχει, από αντικειμενικούς παρατηρητές, καταγγελλία για αλλοίωση του αποτελέσματος. Βεβαίως έχουν κάθε δικαίωμα να καταγγέλλουν ότι θέλουν και η κυβέρνηση οφείλει να τους δίνει αυτό το δικαίωμα, αλλά το να καταγγέλλουν ως “κομμουνιστικό” ένα σύστημα, όπου λειτουργούν μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν υπό τον έλεγχο τους νευραλγικούς τομείς, όπως αυτόν των τροφίμων είναι μάλλον αστείο. Η χώρα διαθέτει 4 ιδιωτικά κανάλια, ένα κανάλι της Καθολικής εκκλησίας, 5 περιφερειακά ιδιωτικά κανάλια και τρία κρατικά. Αν εξαιρέσουμε τα κρατικά η κυβέρνηση Μαδούρο δεν έχει ούτε το 10% των υπολοίπων μέσων στο πλευρό της. Νομίζω ότι σπάνια μπορεί να βρει κανείς σε ευρωπαϊκή χώρα τέτοια αναλογία για ένα κυβερνητικό κόμμα. Να επαναλάβω ότι αυτό δεν αποτελεί άλλοθι για την κυβέρνηση Μαδούρο, όταν προσπαθεί να ελέγξει ή να κλείσει ένα μέσο μαζικής ενήμερωσης.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμα χαρακτηριστικά της πολύπαθης αυτής χώρας της Λατινικής Αμερικής. Μια περιοχή που έχει υποφέρει από βάναυσα δικτατορικά καθεστώτα. Καθεστώτα που φυτεύονταν από τις ΗΠΑ επί δεκαετίες και αφάνιζαν εν μία νυκτί τους αντιπάλους τους. Τα ονόματα Πινοσέτ, Βιντέλα, Σόμοζα και τόσων άλλων είναι συνώνυμα της φρίκης. Κι αυτό που έζησαν οι κάτοικοι των χωρών της Λατινικής Αμερικής δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή Βενεζουέλα.

Η Βενεζουέλα φαίνεται να βυθίζεται στο χάος και γι αυτό είναι υπεύθυνη και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Δεν θα πάρω τη μεζούρα να μετρήσω πόση είναι η ευθύνη του ενός ή του άλλου, αλλά ανεύθυνοι και άγιοι δεν υπάρχουν, ούτε στη Βενεζουέλα, ούτε πουθενά στον κόσμο.

Όσο για τον ενδιαφέρον της εγχώριας δεξιάς για τη Βενεζουέλα είναι απολύτως υποκριτικό. Έναν αριστερό μπαμπούλα θέλει για να πείσει ότι κάποια στιγμή θα γίνουμε Βενεζουέλα, άρα ελάτε με μας που δεν είμαστε υποστηρικτές του Μαδούρο. Αλήθεια, μιας και μιλάμε για χώρες με μεγάλα κοιτάσματα και παραγωγή πετρελαίου, πότε ακριβώς η Ν.Δ. επιχείρησε να φέρει στη Βουλή το θέμα της Σαουδικής Αραβίας, όπου δεν έχουν γίνει ποτέ εκλογές (σε αντίθεση με τη Βενεζουέλα), οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα και οποιοσδήποτε αντιφρονών μπορεί να βρεθεί να εκτελείται δημοσία και να μείνει κρεμασμένος επί μέρες σε δημόσια θέα για “παραδειγματισμό”. “Ποτέ” είναι η απάντηση γιατί ο Σαουδάραβας είναι επενδυτής και ο επενδυτής έχει κάθε δικαίωμα να παραβιάζει δικαιώματα, στο σύγχρονο αναπτυξιακό όραμα.

Για την Βενεζουέλα οι περισσότεροι παίρνουν θέση έχοντας εντυπώσεις και σπανίως ενημέρωση. Ο Μαδούρο δεν είναι ούτε δαίμονας ούτε άγγελος, οι αντιπολιτευόμενοί του δεν είναι οι αγνές περιστερές που διώκονται. Όταν βλέπεις αστυνομική βία απέναντι σε ανθρώπους που πεινούν πάντα- μα πάντα- πρέπει να ζητάς τα ρέστα από την κυβέρνηση. Όταν βλέπεις διεφθαρμένους να υποκρίνονται τους “δοκιμαζόμενους” ενώ το βλέμμα τους είναι πάντα στην τσέπη τους, κράτα πάντα μικρό καλάθι.  Όταν βλέπεις εκατομμύρια ανθρώπους στον δρόμο δεν μπορείς να τους αποδίδεις αβασάνιστα στο “κατεστημένο”. Όταν μιλάς για δικτατορία δεν στηρίζεις τάγματα θανάτου που πετσοκόβουν ανθρώπους μες τη μέση του δρόμου.

Ο καθένας μπορεί να θέλει να φέρει τη Βενεζουέλα στα μέτρα του, αλλά λίγες δόσεις αλήθειας δεν βλάπτουν για να κατανοήσεις την κατάσταση.

(Συνολικές Επισκέψεις 4,342, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Δημήτρης Σούλτας 575 Articles
Ο Δημήτρης Σούλτας εγεννήθη στη Θεσσαλονίκη, λίγο μετά την άφιξη του ηλεκτρισμού και μετά από 19 χρόνια κατέβηκε στην Αθήνα, με το τρένο το οποίο δεν είχε ανακαλύψει τον ηλεκτρισμό ακόμα και σήμερα. Είναι ιδρυτής του κινήματος του υπαρκτού σουλταφερτισμού και δημοσιογράφος που πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει, απλώς δεν έχει βρει ακόμα το κατάλληλο δοκιμαστήριο.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*