Φλέρταρα, πριν ξεκινήσω από το σπίτι για το Death Disco Open Air Festival στην Τεχνόπολη, να βάλω το άσπρο μου t-shirt με τη μακαρίτισσα τη Λίλυμπετ – σκίτσο με τον κεραυνό του Bowie στο μάτι αλλά σκέφτηκα: «Θα είσαι σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα». Φόρεσα ένα μαύρο με λευκά σχέδια του Lung music fanzine, και περίμενα να ανοίξουν οι πόρτες. Κυριακή απόγευμα στο Γκάζι.
Σε μια σκιά ένα αγόρι είχε αρχίσει το μακιγιάζ και τη μεταμφίεσή του. Στην ουρά δυο σχεδόν συνομήλικοι μου με τις φούστες τους, μακριές λίγο πάνω από τον αστράγαλο, κι από κάτω χοντρές μπότες. Μαύρα παντού.
Μαύρα, λευκό θεατρικό μακιγιάζ σε πολλά πρόσωπα και παραμάνες.
Πολλά κορίτσια μου θύμιζαν την κόρη μου που όταν την είχα πρωτοδεί ντυμένη έτσι είχα φρικάρει αλλά μου πέρασε και τώρα θαυμάζω τον τρόπο που συνδυάζει, ταιριάζει σκίζει και μεταποιεί τις φορεσιές της.
Υπήρχαν όμορφες γυναίκες που κόλαζαν και άγιο. Πολλά αγόρια με το μακιγιάζ τους ήταν κούκλοι. Κυκλοφορούσε μια ομορφιά που κανένα ρούχο δεν μπορούσε να κρύψει και καμία φορεσιά δεν μπορούσε να τονίσει περισσότερο!
Ο χώρος μπροστά από τη σκηνή γέμιζε.
Οι Incirrina με τους μεθυστικούς τους ρυθμούς του Γιώργου και τα εξαιρετικά φωνητικά της Ειρήνης μας ζέσταναν!
Έβλεπα παντού χαρούμενους ανθρώπους. Το μαύρο από τις φορεσιές τους φώτιζε τα πρόσωπά τους που ήταν πολύχρωμα.
Ο κόσμος ήταν ο πρωταγωνιστής (μέχρι να βγει στη σκηνή η divina Anne!). Μετά όλοι υποκλίθηκαν σ’ ένα ξωτικό ευγένειας, καλλιτεχνικής συνέπειας, και μοναδικής έμπνευσης, της λατρεμένης Anne Clark που μας καθήλωσε με την μουσική παράσταση που μας παρέδωσε. Μια σπουδαία κυρία της μουσικής (θ’ αποφύγω την αυτονόητη ταμπέλα γιατί αυτό που μας παρουσίασε την Κυριακή το βράδυ ήταν πολύ σπουδαίο και ευρύ για να το κλείσω σε μια ταμπέλα).
Μέχρι όμως να μας καθηλώσει η Anne, ανακάλυψα (κι ας έχουν έρθει άλλες τρεις φορές στην Αθήνα) τους Spiritual Front με τον Francesco frontman που με τρέλανε! Η γοητεία του Bryan Ferry συνάντησε το μπρίο του Μarc Almond. Μια ερμηνεία απίστευτη. Έβλεπα στο βάθος κοντά στη σκηνή τον φίλο μου τον Κώστα να τραγουδάει τους στίχους και κατάλαβα ότι κάτι έχω χάσει. Εννοείται ότι τους ακούω σχεδόν καθημερινά από τότε και θα εχω το νου μου να τους δω όταν θα έρθουν στην Αθήνα. Τρελάθηκα. Κι ας ζεστάθηκα στο κλειστό Dreadbox stage που έπαιξαν.
Μετά στο σετ του Eddie Dark ζεστάθηκα περισσότερο μέχρι που δεν άντεξα και βγήκα έξω, πήρα δεύτερο ποτό (ακριβό ωστόσο … ) και πήγα για τους Chameleon που τρέλαναν τους φίλους τους!!!
Έχασα τους Corpus Delicti και άκουσα λίγο από το σετ των Klangstabil το οποίο μου άρεσε και νομίζω ότι θα τους ξαναδώ αν έρθουν ειδικά σε κάποιο κλειστό venue.
Έχοντας δει και ιδρώσει σε πολλές συναυλίες, πάντα με την ίδια χαρά, αυτό που θέλω να τονίσω για την διοργάνωση αυτή είναι ότι κέρδισε το στοίχημα μιας ανοιχτής κοινότητας που δημιούργησε ένα safe space φορ ολ δε (Beautiful ‘n beloved) κριτσερς οφ δε νάιτ…
Συνάντησα φίλους, γνωστούς, ανάμεσά τους τους Marco και Οreste δύο Ιταλούς που είχαν έρθει ειδικά για το διήμερο φεστιβάλ (δεν κατάφερα να πάω το Σάββατο γι’ αυτό μιλάω μόνο για την Κυριακή, δεύτερη σούπερ μέρα, δηλαδή νύχτα).
Η μουσική είναι ο συνεκτικός κρίκος. Μας κάνει κομμάτια μιας αλυσίδας που απελευθερώνει, δεν καταπιέζει. Γινόμαστε ένα με τη μουσική την ώρα που είμαστε ο εαυτός μας σε μια συνύπαρξη.
Δε θέλω να βάλω ταμπέλες του στιλ «νταρκίλες» κλπ. Ναι τα είδη της μουσικής υπάρχουν και φτιάχνουν φυλές. Όλοι όμως έχουμε τη μουσική που τη χρειαζόμαστε για να προχωράμε, για να σκεφτόμαστε, να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε, να ταξιδεύουμε, να διασκεδάζουμε, να μας αλλάζει και να μας συνταράσσει. Μπορείς να είσαι διαφορετικ@, μπορείς να είσαι αποδεκτ@ μπορείς να χορέψεις και να μπεις στο ρυθμό που σε απογειώνει. Μον@ ή με παρέα! Χωρίς ταμπέλες!
Η αισθητική του Death Disco Open Air Festival ήταν υψηλή. Κι αυτό είναι ζητούμενο στις μέρες μας.
Γιάννης Καφάτος
ΥΓ1 Η κεντρική φωτό του άρθρου εχει το καλύτερο φωτιστικό εφέ στο Dreadbox stage, τον ήλιο που βρήκε τον φεγγίτη κι έφτιαξε την πιο φωτεινή δέσμη!!!
ΥΓ2 Στο λινκ είναι η σελίδα του Death Disco Society στο FB για να ενημερώνεσαι για τα δρώμενα που έρχονται, εκεί στου Ψυρρή!
