Μπορεί η συλλογική

Μπορεί η συλλογική μνήμη του Ευρωπαϊκού μας παρελθόντος να σώσει το μέλλον της Ευρώπης (μας);

H ψηφιακή μετά κορονοϊό εποχή φέρνει στο προσκήνιο το ρητό του Ηράκλειτου τα πάντα ρει. Πλέον όλοι κινούμαστε σε ένα σύμπαν ρευστότητας οικονομικής και ηθικής σε μια κοινωνία και Ευρώπη που ολοένα αλλάζει .Ο διαχωρισμός της Ευρώπης H Ευρώπη σε κόσμους δύο ταχυτήτων με το νότο να καταλήγει να είναι μόνο χώρος αναψυχής και τουρισμού και το βορρά μία μηχανή που παράγει για να απολαύσει λίγες μέρες μόνο το καλοκαίρι είναι κάτι παλιό .Το καινούριο είναι ότι οι περισσότεροι καταναλωτές αντικαταθλιπτικών χαπιών στον κόσμο είναι Ευρωπαίοι. Η χρήση αντικαταθλιπτικών αυξήθηκε κατά σχεδόν δυόμισι φορές από το 2000 έως το 2020 σε 18 ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

Δεν είναι να απορεί κανείς με αυτό καθώς ζούμε τη μεγαλύτερη υπαρξιακή κρίση που υπήρξε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η οποία συνεπάγεται τη μεγαλύτερη κρίση ταυτότητας του εγώ .Αυτή η αποσαρθροποίηση του υποκειμένου από τον εαυτό του μου φέρνει στο νου το Λύκο της Στέπας του Έρμαν Έσσε ο οποίος έψαχνε το νόημα της ύπαρξης σε ένα μηδενικό χωροχρόνο και δήλωνε ΄΄η αγάπη μου γι’ αυτήν την ατμόσφαιρα του σπιτιού προέρχεται χωρίς αμφιβολία από τα παιδικά μου χρόνια και ο κρυφός μου πόθος για ένα είδος πατρίδας με αφήνει και παίρνω ολοένα απελπισμένος αυτούς τους ηλίθιους δρόμους.΄΄

Ποια είναι όμως η καθημερινότητα του μέσου ευρωπαίου που διέρχεται αυτή τη μεγάλη κρίση ταυτότητας;

Πλάσματα μιας μέρας όπως ο ήρωες του βιβλίου του Ίρβιν Γιάλομ δουλεύουν συχνά από απόσταση, έχουν περιορισμένες κοινωνικές συναναστροφές ,κάνουν ένα παιδί ή αποφασίζουν να μείνουν άτεκνοι καθώς τα δύο παιδιά θεωρούνται πολυτέλεια για τους οικονομικά δυνατούς ,βρίσκουν εφήμερους συντρόφους μέσα από datting ups και αγοράζουν second hand ρούχα μέσα από sites με τη χρήση του τελευταίου iphone ή Μαc Pro.
Πρόκειται για την απαισιόδοξη κατάληξη μίας συλλογικότητας εθνοτήτων, το ευρωπαικό λίκνο  που γέννησε την τέχνη και τη δημοκρατία και τώρα έρχεται να φάει η ίδια τις σάρκες της όπως ο Τάιλερ Ντέρντεν στο Fight Club που δήλωνε ότι είναι η άγρια εκδίκηση του Τζακ την ώρα που έσπαγε σαγόνια με μπουνιές προπονούμενος μέχρις ότου καταφέρει  να βάλει φωτιά στους δίδυμους Πύργους του Καπιταλισμού.

Πώς θα ξεπεραστεί αυτή η φάση του καπιταλισμού που ως φροϋδικός έφηβος στρέφεται κατά των γονιών του κρίνοντάς τους εκτελώντας αυτόν τον ασυνείδητο θάνατο του πατέρα;

Tη στιγμή μάλιστα που ενώ ο δυτικός σκεπτόμενος άνθρωπος του γερμανικού ρασιοναλισμού και του Βιτγκεστάιν τρώει τις σάρκες του απεκδυόμενος το φιλοσοφικό οικοδόμημα που του κληροδοτεί το ευρωπαϊκό συλλογικό ασυνείδητο στο οποίο μετέχει ,η «παρακμάζουσα» Ευρώπη είναι ακόμη το άπιαστο όνειρο του χαμένου παράδεισου για το οποίο μετανάστες από ισλαμικά καταπιεστικά καθεστώτα δε διστάζουν να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή για να γευτούν.

Οι κοινωνίες που διάγουν υπαρξιακή κρίση πρέπει πολλές φορές να περάσουν από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες της Ιθάκης του Καβάφη μέχρι να βρίσκουν ότι η λύση για αναδόμηση που έψαχναν τελικά βρίσκεται σε αυτό την τόσο δύσκολη στροφή προς τα έσω.
Κατά τον Έσσε Ευρωπαίος είναι αυτός που έχει υποστεί φιλοσοφικά την επίδραση της αρχαιοελληνικής ορθολογιστικής σκέψης ,που έχει ζήσει την ιουδιαοχριστιανική θρησκευτικότητα και έχει υποστεί την επίδραση της ρωμαικής διοίκησης και των ρωμαικών θεσμών.
Όλο αυτό το φορτίο που κουβαλούν οι ευρωπαίοι από τους πρωτοπόρους προγόνους τους είναι η καλύτερη πολιτιστική προίκα που θα μπορούσε κάποιος σε κρίση να έχει γιατί ακόμη και την ώρα αυτή που η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση χιλιάδες μετανάστες από την Αφρική και την Ασία δε διστάζουν να ρισκάρουν ακόμη και τη ζωή τους αρκεί να έχουν μία ευκαιρία στο ευρωπαϊκό όνειρο. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί οι μετανάστες προέρχονται από ισλαμικά συγκεντρωτικά καθεστώτα και ότι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί είναι καταδικασμένο κατά τον Χάινερ Μίλερ .

Αυτό που προτείνω ως πρακτική συμβουλή καθώς η φιλοσοφία από μόνη της δε μπορεί να βελτιώσει τον τρόπο ζωής των κατοίκων είναι η αξιοποίηση της προγονικής μας ικανότητας να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματα σκεπτόμενοι έξω από το κουτί και εν προκειμένω να δοκιμάσουμε τη remote εργασία ,να μη φοβηθούμε να ζήσουμε σε μικρότερες πόλεις και όχι την πρωτεύουσα αν αυτό δίνει καλύτερη ποιότητα ζωής και όσο τρελό και αν φαίνεται για τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες να μη φοβόμαστε να κάνουμε οικογένεια γιατί παρόλο που είναι απαιτητικό οικονομικά είναι ζωογόνο ψυχικά.

Οι προπάτορες μας είναι οι άνθρωποι που κληροδότησαν στον κόσμο τη δημοκρατία ,τη θρησκεία με ελευθερία και όχι υποταγή και την περιπέτεια καθώς όντες ποντοπόροι δεν δίστασαν να ξεκινήσουν από τον Ατλαντικό μόνο και μόνο για να δουν τι υπάρχει πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα. Αυτή η ικανότητα να θέλουν να ανακαλύψουν μονοπάτια απάτητα είναι η πνευματική δάδα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε από το τέλμα μας.

If it doesn’t come out of your soul like a rocket don’t do it έλεγε ο Μπουκόφσκι και  δεν υπάρχει μεγαλύτερη ρουκέτα από το ένστικτο πνευματικής επίβιωσης.

Δήμητρα Στάϊκου

(Το άρθρο θα δημοσιευτεί στα αγγλικά στο Τhe european conservative)

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top