20/07/2019

Η Νέλλη Πουλοπούλου και μια ξεχωριστή performance (συνέντευξη)

Νέλλη

Η Νέλλη Πουλοπούλου έχει αποδείξει μέσα στα χρόνια, ότι είναι αεικίνητη και τα πάντα μπορούν να την κινητοποιήσουν καλλιτεχνικά.

Αυτό το Σαββατοκύριακο μας δίνει ραντεβού στον δικό της χώρο τη σχολή χορού, Quilombo για μια ξεχωριστή performance, που είναι πιλοτική και μεγάλης διάρκειας και λειτουργεί σαν εκθεσιακός χώρος.

Η performance δομείται μέσα σε ένα παλιό βυρσοδεψείο, σημερινό λειτουργικό χώρο και εξετάζει την ανθρώπινη ομιλία ως μέσο κατάδυσης στο ασυνείδητο. Ο αυτόματος λόγος, η προσευχή, η αδιάλειπτη ροή, η μουσική και η αφή, κατασκευάζουν το πλοίο αυτού του ταξιδιού.

Περιδιαβαίνοντας τα διαφορετικά δωμάτια του χώρου ο θεατής είναι παρών ως μάρτυρας ή δημιουργεί προσωπικές και συλλογικές αγωνίες κ ευχές, ανάμεσα σε χειμάρρους λέξεων, σιωπών, κινήσεων  και αδράνειας.

Εμείς μιλήσαμε με την δημιουργό για όλα όσα την εμπνέουν και την ενεργοποιούν καλλιτεχνικά.

Πείτε μας δύο λόγια για το νέο σας πρότζεκτ

Πρόκειται για μια performance που βασίζεται στον αυτόματο λόγο, την αδιάλειπτη ροή λόγου, με ή χωρίς θεματολογία. Η τεχνική αυτή, που ανακάλυψα μέσα από την πρακτική μου άσκηση και τη διδασκαλία, μου έδειξε ότι βάζει σε διαδικασία ενεργοποίησης τον εγκέφαλο ώστε να παράγει λόγο, ενώ δεν του επιτρέπει να σκεφτεί τι θα πει. Αυτό φάνηκε να είναι μια ευκαιρία να μιλήσει το ασυνείδητο, το οποίο σπάνια εκφράζεται με λόγια. Ξεκινώντας να ερευνούμε αυτήν την διαδικασία αρχίσαμε να παρατηρούμε τα θέματα που προέκυπταν για  κάθε performer ξεχωριστά και συλλογικά και σύμφωνα με αυτά κατευθυνθήκαμε στη δομή της  performance η οποία τελικά ανοίγει και στη συμμετοχή του κοινού, με στόχο να εξετάσει κατά πόσο μπορεί να αποδεχτεί και να επέμβει σε μια δράση που οδηγείται από το ασυνείδητο. Χρησιμοποιούμε τον όρο performance για να δηλώσουμε ότι ο θεατής δεν θα δει ένα τελικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αλλά την ίδια τη διαδικασία βιώνοντας για μια και μοναδική φορά κάθε δράση

Τι σας ενέπνευσε;

Η ιδέα ήρθε ξαφνικά σαν εικόνα στο μυαλό μου. Ήταν από αυτές τις άπειρες ιδέες που έχει κανείς στην καθημερινότητά του, ελάχιστες από τις οποίες γίνονται πράξη. Και όμως αυτή η ιδέα βρήκε το δρόμο της εύκολα. Ο λόγος ως μουσική, η οργανικότητα του λόγου και της κίνησης, ο συντονισμός με το εξωτερικό ερέθισμα και το σύνολο ήταν μερικά από τα στοιχεία που κατέλαβαν το μυαλό μου και λαχταρούσα να τα δοκιμάσω.

 Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να δουλεύετε με μια μεγάλη ομάδα;

Η ομορφιά μιας μεγάλης ομάδας είναι η δύναμη που παράγεται με τον συντονισμό. Η ενέργεια που μπορεί να παραχθεί είναι σαφώς και πιο εύκολα μεγαλύτερη σε ένταση και εύρος. Η δυσκολία είναι να παραδώσει κανείς το “εγώ” του στην ομάδα και είναι λογικό, αφού έχουμε εκπαιδευτεί να αναζητούμε την προσοχή ως μονάδες και όχι ως σύνολα. Και φυσικά η συνεννόηση για το πρόγραμμα των προβών ήταν δύσκολη. Ομολογώ πάντως ότι περίμενα μεγαλύτερες δυσκολίες, μάλλον αν κάτι σε κεντρίζει βρίσκεις τον τρόπο και αυτό ισχύει για όλη την ομάδα.

Οι ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι ήταν μια τριλογία να περιμένουμε και εδώ το ίδιο;Σας ενδιαφέρει τα έργα σας να έχουν συνέχεια;

Αυτό το έργο δεν μπορεί να διαχωριστεί σε μέρη, γιατί δεν αναλύει, δεν εξηγεί, δεν καταδεικνύει ούτε υποδεικνύει. Είναι από μόνο του μια ενότητα που φυσικά μπορεί να εξελιχθεί, αλλά έχει ήδη επιτελέσει το σκοπό του, ο οποίος είναι βιωματικός, στις πρόβες. Η συνέχεια για μένα είναι αναπόδραστη. Για κάποιον που δεν αναλαμβάνει να δημιουργήσει κατά παραγγελία, τα πράγματα έρχονται φυσικά. Για παράδειγμα είχα μεγάλη επιθυμία να δουλέψω με μεγάλη ομάδα μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας για μια σόλο παράσταση. Επίσης ότι είχε, ας το πούμε κατακτηθεί στην προηγούμενη έγινε οδηγός για την επόμενη παράσταση και όποιο θέμα ή ερωτηματικό έμεινε αναπάντητο με ξανασυνάντησε. Είναι λίγο σαν να συνεχίζω την πορεία της ζωής μου μέσα από τα έργα μου. Επίσης θεωρώ πως κάθε έργο έχει συνέχεια στον αποδέκτη της επιρροής του, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι.

 Τι σας εμπνέει στην καθημερινότητά σας;

Η δουλειά που κάνω έχω την τύχη να είναι η μεγαλύτερη μου έμπνευση. Γενικά εμπνέομαι από οτιδήποτε

Τι αγαπάτε και τι μισείτε στην Αθήνα

Αγαπώ την επιλογή που έχω να γνωρίζω καθημερινά τόσο όμορφους ανθρώπους, παρόλο που πνίγομαι με το συνονθύλευμα των τόνων ανθρώπων, τσιμέντου μετάλου και πλαστικού. που υπάρχουν σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη. Λατρεύω τους ήχους της Αθήνας αλλά δεν αντέχω τις μυρωδιές της. Θεωρώ πάντως ότι είναι μαγική και μαγεμένη πόλη.

Έρευνα-Κατευθύνσεις- Σκηνοθεσία: Νέλλη Πουλοπούλου

Performers: Νατάσσα Αρέθα, Κατερίνα Ασημάκου, Στεφανία Βλαστάρη, Ελένη Γιαννακού, Κατερίνα Δελακούρα, Ιωάννα Ζάβαλου, Ελένη Κοντζίλα, Μένια Μαθιουδάκη, Γκέλυ Πεντεφούντη, Ιωάννα Ρούσσου, Μαριλίζα Χρονέα, Αλεξία Φωτιάδου

Μουσικοί:Βάλυ Ιωάννου/ Harmonies/Keyboard/LoopsΓιώργος Χρηστάκης/Percussion- DrumsΣπύροςΤσίγκος:  Percussion-Electro loops-Didgeridoo

Video artist/ performer/ editor: Εύη Αθανασίου
Σάββατο 8 και Κυριακή 9 ΙουνίουΑνοιχτός χώρος από 20.30 έως 23.30 Προτεινόμενη προσέλευση 20.30-21.30

Είσοδος με συνεισφορά 5 ευρώ

Νέλλη Πουλοπούλου
(Συνολικές Επισκέψεις 705, 1 επισκέψεις σήμερα)
«Βουβό κύμα, το τελευταίο πέρασμα του Λουζιτάνια» του Έρικ Λάρσον, Βιβλιοκριτική από τον Άγη Αθανασιάδη
ΤΗΕ RHYHTM METHOD «WANDSWORTH PLAIN», το τραγούδι της Παρασκευής (Video)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*