Δέκατο έβδομο album για τον αυστραλό γίγαντα Nick Cave και τους Bad Seeds.
Ghosteen o τίτλος του και δε θα ‘ταν δίκαιο να το κρίνουμε σαν ένα απλά εξαιρετικό album. Είναι πολύ περισσότερα απ’αυτό και πολύ αληθινό. Το πιο σωστό θα ‘ταν να πούμε πως είναι η προσπάθεια του δημιουργού του να βρει τη γαλήνη και τη συμφιλίωση με το θάνατο και την απώλεια, μετά το βαρύ και καθηλωτικό πένθος.
Μουσικά συνεχίζει από εκεί που μας άφησε το προηγούμενο album, με “άδειο” και ambient κλίμα, αρκετά ελεύθερα συνθετικά και στιχουργικά τραγούδια με μεγάλη αρμονική απλότητα, αλλά και τεράστιο συναισθηματικό βάρος και βάθος. Και είναι σίγουρο πως αυτή η τελευταία τριάδα albums του Cave και των Bad Seeds θα αποτελέσει μια ιδιαίτερη τριλογία στον κατάλογο τους. Και λογικά θα κλείσει με το Ghosteen.
Δύσκολο να ξεχωρίσεις κομμάτια από το album. Σίγουρα τα δύο μεγάλα κομμάτια του δίσκου στο τέλος (δεύτερο μέρος) είναι από μόνα τους σημείο αναφοράς, αλλά το Bright Horses από το πρώτο μέρος είναι το πιο κοντινό σ’αυτό που λέμε single ή ραδιοφωνικό τραγούδι. Και είναι ένα εξαιρετικό δείγμα από μια αριστουργηματική συνολική δουλειά.
Θοδωρής Σουρβίνος
