Never Twice, είναι ο καινούργιος δίσκος του Nick Waterhouse. Ο Μανώλης Κιλισμανής τον άκουσε, γράφει γι' αυτόν και μας παρουσιάζει και τα δύο αγαπημένα του τραγούδια σε βίντεο.
Ο άνθρωπος που έχει δηλώσει ‘δεν ξέρω πως λειτουργεί το pro tools’ (πρόγραμμα ‘βελτίωσης’ κακοφωνιών στο στούντιο) επιστρέφει με τον τρίτο του δίσκο και πλέον μπορούμε να μιλάμε για μία πραγματική δύναμη στο μουσικό στερέωμα.
Πάντα πιστός στον ‘παλιομοδίτικο’ αυτό ήχο που μας παρουσίασε με το καλημέρα, προσφέρει δέκα κομμάτια (το ένα διασκευή σε ένα ξεχασμένο τραγούδι του Dylan-πάντα έχει μια διασκευή στους δίσκους του) τα οποία φλερτάρουν διαρκώς με τη λέξη ‘απόλαυση’. Το καινούργιο στοιχείο του δίσκου είναι το πρώτο…επτάλεπτο κομμάτι που ηχογραφεί.
Το Stanyan Street (ένας δρόμος στο San Fransisco) είναι στην ουσία ένας αυτοσχεδιασμός ο οποίος κυλά νωχελικά και τελικά ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα του δίσκου. Επειδή όμως τα..τρίλεπτα είναι φόρτε του Nick, φροντίζει να μας τρατάρει αρκετούς δυναμίτες που θα κάνουν ουκ ολίγους γοφούς να κινηθούν ρυθμικά. Στο θα-έπρεπε-να-πάει-Νο1-αλλά-δε-θα-συμβεί-ποτέ Katchi συνεργάζεται με την περσινή έκπληξη Leon Bridges με διονυσιακά αποτελέσματα τα οποία συνεχίζονται και στα The Old Place, Never Twice, It’s Time και Tracy, με το τελευταίο να θυμίζει έντονα Hit The Road Jack, ειδικά στην εισαγωγή.
Είναι όντως δύσκολο να ξεχωρίσουν μεμονωμένα κομμάτια, αφού το επίπεδο του δίσκου είναι θαυμαστό και τα αισθήματα ευφορίας κυριαρχούν καθ’ όλη τη διάρκειά του-ακόμα και στο μελωδικό Lucky Once.
Πιστός σε αυτό που αγαπάει να κάνει ο Nick συνεχίζει ακάθεκτος. Οι πιστοί δεν σκοπεύουν να εγκαταλείψουν το τραίνο και θα καλωσορίσουν πιθανούς νέους επιβάτες.
Τέτοια πάρτυ χρειάζονται όλο και περισσότερο κόσμο.
Μ. Κιλισμανής.
Tags: Nick Waterhouse, μουσική
235 λέξεις
