Πρεμιέρας: Δύο ταινίες για

Νύχτες Πρεμιέρας: Δύο ταινίες για την απόλυτη αγάπη (Video)

Το ωραίο στις κινηματογραφικές ταινίες που θέτουν ερωτήματα είναι η δυνατότητα να βγάλεις εσύ το δικό σου συμπέρασμα για ό, τι παρακολούθησες στη μεγάλη οθόνη. Όχι δεν αναφέρομαι σε ταινίες με βαρύ φιλοσοφικό υπόβαθρο όπου ο εγκέφαλος μπορεί και να καεί μέχρι να αποφασίσεις τι ήταν αυτό που είδες. Αναφέρομαι σε δύο ταινίες του φετινού προγράμματος των Νυχτών Πρεμιέρας.

Η πρώτη προβλήθηκε και σύντομα θα βγεί στις αίθουσες, ενώ η δεύτερη προβάλλεται για πρώτη φορά σε κινηματογραφική αίθουσα, αλλά ο κόσμος που θα τη γεμίσει ασφυκτικά για να τη δει την ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά.

Το 120BPM έκανε τον Almodovar να δακρύσει στο φετινό φεστιβάλ Κανών, μιλά για το AIDS στη δεκαετία του ’80 όταν χιλιάδες άνθρωποι έβλεπαν τους φίλους/συντρόφους/συγγενείς τους να χάνονται άδικα με την πλειοψηφία της κοινωνίας ανίκανη να καταλάβει τι συμβαίνει. Με αφορμή τις ενέργειες της ACT UP (ο σκηνοθέτης υπήρξε μέλος της) για αφύπνιση του κοινού, παρακολουθούμε παράλληλα την ερωτική σχέση ανάμεσα σε δύο μέλη της οργάνωσης εκ των οποίων ο ένας είναι οροθετικός.

Το Donnie Darko πάλι χρησιμοποιεί την πραγματικότητα μιάς μικρής επαρχιακής πόλης για να περιγράψει τη ζωή ενός έφηβου λιγάκι διαφορετικού από τους άλλους, ο οποίος κάποια στιγμή θα βρεί τον έρωτα εν μέσω συναντήσεων με ένα γιγάντιο λαγό, ερευνών για τα ταξίδια στο χρόνο για να αναφερθώ σε μερικά μόνο από όσα βασανίζουν το μυαλό του.

Ο ρεαλισμός του 120BPM έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το παράξενο σύμπαν του Donnie, μόνο που κατά τα φαινόμενα και ανεξαρτήτως πραγματικών η ονειρικών κόσμων υπάρχει κάτι που οδηγεί τους ήρωες της ταινίας κι αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από την αγάπη-έτσι απλά. Πείτε το κοινότυπο, πείτε το εύκολη λύση, αυτή όμως είναι η ουσία. Όταν αγαπάμε πραγματικά θα φτάσει κάποια στιγμή που οι πράξεις μας θ’ αλλάξουν τις ζωές μας, όχι απαραίτητα προς το καλύτερο για μας. Το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε αυτό το ένα βήμα παραπάνω που θα απαιτήσουν οι περιστάσεις.

Μπορεί για το Darko να έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων, αλλά στο δικό μου μυαλό το μοναδικό κίνητρο του ήρωα είναι η αγάπη και τίποτα παραπάνω. Αγάπη εφηβική, δυνατή και ικανή για τη μεγαλύτερη τρέλα. Στο 120BPM η αγάπη δεν είναι εφηβική, μοιάζει καταδικασμένη, είναι όμως αυτή που οδηγεί τους δύο ήρωες της ταινίας θέτοντας το αμείλικτο ερώτημα ‘εσείς μέχρι που θα φτάνατε για τον άνθρωπο που αγαπάτε;’. Κι αν δεν έχεις ζήσει (το χρονικό διάστημα δεν παίζει ρόλο) έναν τέτοιο έρωτα τότε απλά δε μπορείς να καταλάβεις τίποτα και μένεις με το στόμα ανοιχτό προσπαθώντας να καταλάβεις ‘γιατί το έκανε αυτό’.

Καλύτερα προσπάθησε ν’ αγαπήσεις πραγματικά μια φορά, χωρίς όρους, χωρίς να νοιάζεσαι για το τι θα πουν οι άλλοι. Όταν το καταφέρεις θα νιώσεις όπως ο Donnie όταν κατεβαίνει τα σκαλιά στο πάρτυ, ή σαν τους ήρωες του 120 BPM κάθε φορά που κοιτάζει ο ένας το πρόσωπο του άλλου.

Μανώλης Κιλισμανής.

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top