Είναι το κατ' εξοχήν καλοκαιρινό φυτό, έτσι το θυμάμαι. Από μικρό παιδί, με το που άνοιγε ο καιρός, μετά το Πάσχα η γιαγιά μου η Πολυξένη έπαιρνε ένα καινούργιο γλαστράκι βασιλικού που όλο το καλοκαίρι δέσποζε στο τραπέζι στο μπαλκόνι.
Το πότιζε και γέμιζε το κεφάλι μου ευωδιά.
Τα αρώματα … μεγάλο πράγμα.
Εσείς έχετε μνήμες αρωμάτων;Νομίζω ότι όλοι μας θυμόμαστε (με) μυρωδιές.
Τα αρώματα είναι η σκανδάλη που κανει το μυαλό να στροφάρει και να ταξιδεύει σε άλλες εποχές.
Από εκείνα τα παιδικά μου χρόνια ο βασιλικός δεν λείπει ποτέ από το σπίτι μου, περνάω και τον χαϊδολογάω, τον κουνάω και μυρίζω την παλάμη μου.
Μέχρι προχθές, που πήγα να αγοράσω ένα βασιλικό για να τον προσφέρω, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κάθε φορά που έφερνα το χέρι μου στη μύτη και άφηνα αυτό το πιπεράτο, μεθυστικό άρωμα να μπει βαθιά μέσα μου αμέσως μετά ένα βαθύ αααχ ακολουθούσε.
Ένα "αααχ" από εκείνα που διώχνουν κάθε σκοτούρα, κάθε βάρος, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα. Τόσο ανακουφιστικό, σχεδόν ιαματικό. Μια πρέζα άρωμα ενεργοποιεί ότι καλύτερο μπορεί να έχει ο εαυτός μας. Είπαμε, έστω και για λιγα δευτερόλεπτα.
Η κυρία στο ανθοπωλείο, πήρε το σελοφάν να τον κανει "δώρο".
"Μισό λεπτό" την παρακάλεσα, "να τον χαϊδέψω πριν τον ταλαιπωρήσουμε με το σελοφάν και τους φιόγκους" (τόσο συμβατικοί είμαστε που τέτοιας απλότητας ομοφιά για να την θεωρήσουμε "δώρο" πρέπει να της βάλουμε σελοφάν και φιογκάκια) και πέρασα την παλάμη μου πάνω στα πλουμιστά φύλλα.
Αμέσως μετά έφερα το χέρι στην μύτη μου και ρούφηξα το άρωμα και φυσικά ένα "αααχ" από τα βάθη της ψυχής μου μαζί με όλες τις αναμνήσεις βγήκε από το στόμα μου!
"Ξέρετε, αυτό το ααααχ είναι ο ήχος του βασιλικού"
Μου το είπε τόσο φυσιολογικά, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι ο βασιλικός έχει ήχο.
Είναι ο ήχος της ψυχής που ανασαίνει.
Γιάννης Καφάτος
