28/09/2020

Ο νόμος του ξεφτίλα

ξεφτίλα

Ο χρόνος γυρίζει πίσω. Κάπου ανάμεσα στα 80’s και στα 90’s.
Είσαι ξύπνιος. Το βλέπεις το έργο να εξελίσσεται δίπλα σου ή κάπου εκεί μπροστά σου.
Οι πρωταγωνιστές ξεχωριστοί. Ένας κι ένας.

-Φίλε ψάχνω για δουλειά.
-Καλημέρα ήρθα για δισκάκια.
-Γεια σας που να αφήσω το βιογραφικό μου. Καλησπέρα. Αν με πάρεις στο σταθμό θα απογειώσεις την ακροαματικότητα σου.
-Είμαι ο καλύτερος στην ώρα μου.
-Θέλω να δώσω απαντήσεις.
-Θα δεις ότι δεν θα σε διαψεύσω ποτέ…
-Μεγάλε τι κάνεις; Εδώ εγώ ότι θέλεις θα μου πεις.
-Τι να σου πω; Θα σου χρωστάω χάρη για πάντα…
-Είμαι υπόχρεος. Ευχαριστώ…

Λόγια λόγια. Έτσι αβίαστα. Δεν πληρώνεις ΦΠΑ άλλωστε για να λες ότι σου έρχεται στο κεφάλι.
Ο χρόνος περνάει. Είσαι ακόμη ξύπνιος. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα άντε και μέχρι τον επόμενο μήνα η μέχρι τον επόμενο χρόνο όλα είναι καλά. Θεωρητικά.
Οι υποσχέσεις όλων ενεργές. Τίποτα δεν έχει ακυρωθεί.

Μόλις αλλάζεις σταθμό και πας αλλού ή όταν λες ένα αντίο στην εφημερίδα και στο πόστο ευθύνης που κατείχες τότε είναι που το ξεχνάει ακόμη και η μαμά σου.
Ποιός φίλος. Ποιός κολλητός. Ποιός έμπιστος… Αστεία πράγματα.

Κοιμάσαι .
Βλέπεις ένα περίεργο όνειρο.
Τα χρόνια έχουν κυλήσει. Πολύ. Σήμερα. Η τύχη έχει αλλάξει. Σε πιάνει εφιάλτης. Δεν είσαι πια διευθυντής δεν είσαι ούτε υπεύθυνος ούτε κάνεις πλέον παιχνίδι σε ραδιοφωνικούς σταθμούς ούτε παρουσιάζεις εκπομπές. Τίποτα. Είσαι αλλού.
Δεν υφίσταται αντικείμενο λοιπόν για να έρθει κάποιος πάλι γυρεύοντας και να σου ζητάει…

Το όνειρο εξελίσσεται. Περίεργα. Τι βλέπεις; Ο ένας από εκείνους που τότε σου ζήταγαν και υπόσχονταν τον ουρανό με τα άστρα είναι πλέον διευθυντής σε εφημερίδα. Δυστυχώς δεν σε ξέρει. Ο άλλος που παρακαλούσε για να δώσει απαντήσεις έγινε ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού.
Ο άλλος, εκείνος με τα δισκάκια, που ερχόταν στην εταιρία και σε παρακαλούσε, έχει βαφτιστεί κλαμπάρχης. Ένας άλλος κάνει πλέον τον σκηνοθέτη. Έχει βρει και κάτι θύματα και τα εκμεταλλεύεται.
Ο πάλαι ποτέ κολλητός σου είναι πλέον βολεμένος. Έγινε και βουλευτής ένα φεγγάρι…
Ένας άλλος πρώην στενός συνεργάτης σου το τερμάτισε. Έγινε υπουργός.
Όσο για εκείνον που σου είχε τρομερή υποχρέωση είναι δήμαρχος σε μεγάλο δήμο.
Ο άλλος που σε παρακαλούσε να παρουσιάσει τα βιβλία σου και να προλογίσει τους δίσκους σου, ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε, τώρα δεν απαντά καν σε κανένα μήνυμα.
Δεν σε ξέρει ρε φίλε πως κάνεις έτσι;

Η άλλη που δεν μπορούσε να ξεχάσει ποτέ το καλό που της έκανες τότε, οι γελοίοι που έκαναν τσάμπα διακοπές και πήγαιναν ταξίδια δωρεάν ή εκείνοι οι αυτοκόλλητοι σου που έμαθαν τι σημαίνει κλάμπινγκ μέσω δικών σου χορηγιών, όλοι εκείνοι που έγιναν κάτι στη ζωή τους κάπως και κάποτε χρησιμοποιώντας όμως πάντα εσένα η τις άκρες σου αίφνης έχουν γίνει αόρατοι…

Κάπου εκεί κορυφώνεται το πανηγύρι.
Δεν εμφανίζεται κανείς. Δεν σηκώνει το τηλέφωνο κανείς. Δεν σε θυμάται κανείς. Δεν σε αναγνωρίζει πια κανείς.
Τι εφιάλτης είναι αυτός πάλι… Τι σου συμβαίνει;
Ξυπνάς.
Κάπου στη μέση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας απλά κοιτάς τον καθρέφτη σου. Σκέφτεσαι να μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω.
Δεν γίνεται.
Δεν ασχολείσαι.
Αφήνεις να τα πάρει όλα αυτά τα αρνητικά που είδες στον εφιάλτη σου μαζί της η θάλασσα που είναι ακριβώς απέναντι σου. Σε ένα κύμα της ταξιδεύει η κοροϊδία σε ένα άλλοι η θλίψη σε ένα τρίτο η υπόσχεση και στα επόμενα όλη εκείνη η θολή εικόνα κι όλες οι χειραψίες που υπόσχονταν αιώνια ευγνωμοσύνη αλλά και τιμή και υποχρέωση… και τα ρέστα.
Δεν στέκεσαι πλέον σ’ αυτά.
Απαξιείς.
Διαγράφεις όλους τους γραφικούς τύπους και όλες τις λοιπές δυστυχισμένες υπάρξεις και δυνάμεις.
Σου περνά έντονα από το μυαλό η δεκαετία του ’80 και όλη η δεκαετία του ’90. Τότε που ακόμη υπήρχαν στο καθημερινό λεξιλόγιο κανόνες και έννοιες όπως σεβασμός τιμή λόγος.
Δεν μπορείς να το πιστέψεις.
Κι εγώ κάπου εκεί κάθομαι να κοιτάζω. Βλέπω θυμάμαι εκνευρίζομαι γελάω και φτάνει η στιγμή να σου απευθύνω το καίριο ερώτημα.

Πως θα εξοντώσεις το νόμο του ξεφτίλα ο οποίος πλέον έχει μετατραπεί σε κανόνα;
Πως θα γλυτώσεις από το λαμόγιο που παραμονεύει για να σε κοροϊδέψει με τη πρώτη ευκαιρία;
Πώς θα ζήσεις πάλι σαν ένας κανονικός άνθρωπος;
Πως θα αποφύγεις οριστικά και αμετάκλητα τον απύθμενο ξεφτίλα που κρύβεται κάπου δίπλα σου ή παραμονεύει στο facebook στο twiter στο κινητό σου.
Σκέψου το και βρες τον τρόπο να αντιδράσεις και να σερβίρεις την δική σου εκδίκηση.

Βασίλης Λούκας

(Συνολικές Επισκέψεις 197, 1 επισκέψεις σήμερα)
Η διαχρονικότητα των εξοπλισμών - Άτακτες ιστορίες #28
TRICKY feat. MARTINA TOPLEY-BIRD – WHEN WE DIE, το τραγούδι της Κυριακής (Video)

mm
About Βασίλης Λούκας 137 Articles
Πτυχίο Νομικής, Αγγλικά, Γαλλικά, συντάκτης – αρχισυντάκτης (ΕΝΑ, Τηλέραμα, Exclusive, Επίκαιρα κ.α.), διευθυντής προγράμματος – υπεύθυνος ξένου ρεπερτορίου – παραγωγός – παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών (Sky, Flash, ΕΡΑ,Seven X), d.j, celebrities p.r, ανταποκριτής περιοδικών (Music & Media, Billboard), παρουσίαση – παραγωγή – σκηνοθετική επιμέλεια τηλεοπτικών εκπομπών (Starclub, ΕΡΤ, Αντ1, Κανάλι 5, Seven), συγγραφέας (Eightila, H Χρυσή Πλατίνα)
Contact: Website

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*