Κλαίει γοερά κι οδύρεται,
πονά η πλάση ούλη
με το μαρτύριο το σκληρό
του σύντροφου του Κούλη.
Ήτανε τότε που αυτός
βύζαινε την πιπίλα
και οι χουνταίοι πάθαιναν
ευθύς μεγάλη νίλα
Ήταν ατρόμητος πολύ
τον εφοβόνταν όλοι
με εκείνο το βλέμμα του ροφού
εσφίγγανε οι κώλοι.
Μέχρι κι ο Στέλιος Παττακός
που ‘χε μαλλί αφάνα
έγινε δια βίου καραφλός
απ’ του Κούλεως τα πλάνα
Άκουγε μόνο BBC
βράδυ και μεσημέρι
το θάρρος του και η αρχοντιά
δεν είχε άλλο ταίρι (ή Τέρη)
Ευγνομονούμεν σε λαμπρέ
μοναδικέ μας Κούλη
που λόγω των αγώνων σου
δεν είμαστε τώρα δούλοι
Συνέχισε σταυραετέ
να ΄σαι στην γραμμή την πρώτη
αρλούμπες πάντα να πετάς
ν’ αλλάζουμε συκώτι
