26/01/2022

Το ωδείο που μίσησα

που μίσησα

Τα ωδεία αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο για την ελληνική μουσική εκπαίδευση και (δυστυχώς) το σημαινόμενο κυριαρχείται από ένα αρνητικό πρόσημο για τους περισσότερους. Δεν θα αναφερθώ στο πρόγραμμα σπουδών που έχει να ανανεωθεί, κατά κύριο λόγο, από το 1957 ούτε για τα όργανα της παραδοσιακής ή της σύγχρονης μουσικής που δεν έχουν ακόμα αναγνωριστεί και κατ’ επέκταση ενσωματωθεί στις επίσημες σπουδές. Σκοπός του κειμένου αυτού είναι η ουσία της ωδειακής εκπαίδευσης, δηλαδή η ίδια η μουσική δραστηριότητα και ό,τι αυτή συνεπάγεται, χωρίς την εμμονή στα πτυχία ή τα διπλώματα.

Όντας λοιπόν σε ωδεία από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, αρχικά ως σπουδάστρια και τα τελευταία πέντε χρόνια ως δασκάλα, έκανα μεγάλο εσωτερικό αγώνα ώστε να συντηρήσω εκείνη τη σπίθα που είχα όταν ήμουν επτά και ζήτησα εναγωνίως από τους γονείς μου να με γράψουν σε ωδείο για να μάθω να παίζω πιάνο, που τόσο πολύ αγαπούσα.

Αυτή η σπίθα κάπου στην πορεία χάθηκε. Όχι γιατί έπαψα να αγαπώ το πιάνο, αλλά γιατί η εκπαιδευτική διαδικασία με αποθάρρυνε και με εγκλώβιζε πολλές φορές αντί να με ενθαρρύνει και να μου δημιουργεί δρόμους για δημιουργικότητα, πειραματισμό και έκφραση. Δάσκαλοι που είχαν κουραστεί, δάσκαλοι που δεν γνώριζαν καλά καλά αυτό που έκαναν και άλλοι που ήταν προσκολλημένοι στην παρτιτούρα είναι (δυστυχώς και πάλι) κυρίαρχες φιγούρες στα ωδεία και πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να μην συναντήσεις κάποιον από αυτούς.

Ακόμα δεν έχω καταλήξει εάν ήμουν τυχερή ή άτυχη. Βλέποντας πλέον από απόσταση τις σπουδές μου και τον εαυτό μου μέσα σε αυτές, έχω καταλήξει μόνο στο ότι από όλους τους δασκάλους με τους οποίους συναντήθηκα κέρδισα από κάτι. Απλά αυτό το κάτι δεν ήταν αρκετό για να κρατήσουν καθ’ όλη τη διάρκεια αυτή τη σπίθα και τη διάθεση για έκφραση και επικοινωνία της. Μεγαλώνοντας, έπρεπε να βρω μόνη μου τον τρόπο.

Και αυτή ακριβώς είναι η προβληματική. Διότι, όπως σε πολλές ακόμη συνθήκες στην Ελλάδα, έτσι και στη μουσική εκπαίδευση, ο άνθρωπος στον οποίο θα τύχει να βρεθείς έχει όλη την ευθύνη για την εμπειρία και το περιεχόμενό της. Θα αναρωτιέσαι γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι πολύ απλό, αν το σκεφτείς. Όταν η εκπαίδευση, και μάλιστα η μουσική, ταυτίζεται για τους γονείς με τα πτυχία που θα πάρουν τα παιδιά τους και ταυτόχρονα για τα ωδεία με τα χρήματα που θα λάβουν, τότε η ουσία μπορεί να χαθεί χωρίς να το καταλάβει κανένας από τους παραπάνω. Γιατί τελικά γονείς, ωδεία και δάσκαλοι ξεχάσανε ότι αυτό που έχει σημασία είναι ο κάθε σπουδαστής ή σπουδάστρια να συνεχίσει να έχει αυτή την πρώτη σπίθα για τη μουσική και, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις του, να μάθει να εκφράζεται, να επικοινωνεί, να συνεργάζεται και τελικά να αποκτά συνείδηση της ταυτότητάς του.

Τα ωδεία μετατράπηκαν σε κλειστές αίθουσες μαθημάτων και εισπρακτικές εταιρείες ξεχνώντας ότι αυτό που είναι δεν είναι τίποτα άλλο παρά φορείς εκπαίδευσης και πολιτισμού, ότι αποτελούν το πεδίο εκείνο όπου συναντιούνται διαφορετικοί άνθρωποι, αλληλεπιδρούν και εκφράζουν μέσα από τη μουσική ατομικά και συλλογικά συναισθήματα και προβληματισμούς.

Αυτό είναι το ωδείο που μίσησα και το ωδείο που για αρκετά χρόνια με έκανε εσωστρεφή και αγχωτική όταν έπαιζα μουσική, σαν τις κλειστές του αίθουσες. Και αυτό είναι το ωδείο που δεν θα ξαναβρεθώ ποτέ, γιατί πλέον είναι στο δικό μας χέρι να διαμορφώσουμε τον χώρο εκείνο όπου η μάθηση θα αποτελεί χαρά, ενώ η φαντασία και ο πειραματισμός θεμελιώδη συστατικά. Και το ζητούμενο, η μουσική δηλαδή δραστηριότητα και κάθε της έκφανση, θα πραγματοποιείται αβίαστα και ουσιαστικά.

Μαρία Πακτίτη

(Συνολικές Επισκέψεις 133, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Μαρία Πακτίτη 20 Articles
H Μαρία Πακτίτη είναι παραγωγός στο www.trollradio.gr. Την ακούτε καθημερινά 12:00 - 14:00

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*