Το ίσως πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πολιτικής ζωής στην παρούσα φάση, είναι η συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της κυβερνητικής πολιτικής από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και προέδρους της ΝΔ.
Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής προσπαθούν με πείσμα, ειδικά ο πρώτος λόγω και ιδιοσυγκρασίας, να ροκανίσουν τα στηρίγματα του «θρόνου» στον οποίο κάθεται ο πρωθυπουργός εδώ και καιρό.
Αυτά τα στηρίγματα αποτελούνται κατά βάση από το υλικό του φιλελεύθερου πολιτικού κέντρου, το οποίο φέρνει και τις αλλεπάλληλες νίκες του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δύο τόσο έμπειροι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται τα σημεία των καιρών. Αλλού μάλλον στοχεύουν με τις συγκεκριμένες παρεμβάσεις.
Κατανοούν θεωρώ ότι η ΝΔ με αυστηρά λαϊκή δεξιά ταυτότητα έχει πολύ συγκεκριμένο εκλογικό ταβάνι. Δεν βρισκόμαστε ούτε στην δεκαετία του 1980, ούτε καν στο 2000.
Η αυστηρή ιδεολογική περιχαράκωση για κόμματα εξουσίας στις μέρες μας είναι συνταγή αποτυχίας και όχι επιτυχίας. Όπως θεωρώ ότι και η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών της κυβέρνησης κατανοεί καλά ότι η παρούσα στρατηγική προσανατολισμού και ιεράρχησης προτεραιοτήτων αποτελεί την «ασφαλή οδό».
Η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίζεται από ένα αυστηρό πλαίσιο διατήρησης ισορροπιών με όλες τις κοινωνικές ομάδες στα μέτρα του εφικτού πάντα. Νομίζω πως αυτό ξεχωρίζει τις κυβερνήσεις του Κυριακού Μητσοτάκη από όλες τις προηγούμενες.
Η σχετικά ορθή ιεράρχηση προτεραιοτήτων και η ισορροπία της όσον αφορά την αντιμετώπιση του συνόλου των τάξεων. Εν ολίγοις, ποιος ικανοποιείται και ποιος μένει παραπονούμενος την εκάστοτε χρονική συγκυρία. Το Α και το Ω στην πολιτική.
Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί καταλαβαίνουν πως εκεί έγκειται η μέχρι τώρα επιτυχία του πρωθυπουργού. Δύο λοιπόν σενάρια βρίσκω ως πιθανότερα για να ερμηνεύσω την στάση τους, ειδικά από την στιγμή που πλέον είναι «απόμαχοι».
Πρώτον δηλώνουν παρουσία και επιρροή εντός του κόμματος. Δεύτερον αν και απίθανο, προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν ουσιαστικά τον πρωθυπουργό με παρεμβάσεις που γνωρίσουν ότι αν υιοθετηθούν θα φέρουν τον όλεθρο.
Υπάρχει και ένα τρίτο που θεωρώ ακόμα πιο απίθανο ειδικά όταν μιλάμε για «υψηλή πολιτική». Την γνήσια έκφραση των ιδεολογιών τους.
Ο κ. Σαμαράς επικαλείται για παράδειγμα ότι ενώ «όλος» ο δυτικός κόσμος στρέφεται προς τα δεξιά η ΝΔ παραμένει εμμονικά με το βλέμμα στο κέντρο. Δεν ξέρω πώς να αξιολογήσω αυτό το επιχείρημα.
Απ’ όπου και να το πιάσεις είναι προβληματικό. Και από την ρομαντική άποψη των δικαιωμάτων αυστηρά και από την άποψη του μακροπρόθεσμου πολιτικού σχεδιασμού και ρεαλισμού. Είναι τόσο κοντόφθαλμο που με κάνει μονό να απορώ για πράγματα που δεν μπορώ να εκφράσω δημόσια.
Καταληκτικά λοιπόν, θεωρώ πως η στόχευση τους είναι ξεκάθαρα να δηλώσουν παρών στα εσωτερικά του κόμματος την στιγμή που η επιρροή τους, βαίνει μειούμενη μέρα με την μέρα.
Μόνο για τον Κώστα Καραμανλή κρατώ μια επιφύλαξη καθώς λόγω ιδιοσυγκρασίας δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι έχει τέτοια κίνητρα. Ίσως ο ίδιος όντως να παραμένει πιστός στις γενετήσιες αρχές της ΝΔ, αν και όταν χρειάστηκε στο παρελθόν έδειξε πολιτική ευελιξία.
Όσον αφορά τώρα την εξωτερική πολιτική, απορώ βλέποντας δημόσιες απόψεις που εκθείαζαν κάποτε τις «Πρέσπες» αλλά είναι με το τσεκούρι στο χέρι για το «Αιγαίο». Άλλο Βόρεια Μακεδονία και άλλο Τουρκία θα μου πείτε και ορθά.
Τουλάχιστον ο κύριος Σαμαράς παραμένει πιστός και αδιάλλακτος στο δόγμα «δεν μιλάμε με κανένα». Γιατί αυτό είναι στην ουσία το δόγμα που εκφράζει διαχρονικά.
Μία απορία έχω μόνο επί του θέματος. Αν οι διεθνείς σχέσεις ρυθμίζονταν αποκλειστικά από αυτό που εκφράζει σαν δόγμα ο κύριος Σαμαράς, πως θα λύνονταν οι παγιωμένες διαφορές των εθνών;
Κάτι μου έρχεται στο μυαλό αλλά είναι εξαιρετικά δυστοπικό.
Χάρης Φιλιππακης
