Μέσα στην μαυρίλα που επικρατεί με το σύνθημα: «Δεν έχω οξυγόνο» να παίρνει πλέον άλλες διαστάσεις, διακρίνω μια ελπίδα αντίστασης στη νέα γενιά των καλλιτεχνών. Το πολιτικό έργο φαίνεται να γίνεται ανάγκη τόσο από τους καλλιτέχνες όσο και από τους θεατές.
Ίσως, πλέον έχει αρχίσει να πεθαίνει αυτή η απολιτίκ κατάσταση που υπήρχε τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς όχι ακόμη στις μεγάλες κρατικές σκηνές. Ελπίζω και εύχομαι με την Αργυρώ Χιώτη στο τιμόνι του Εθνικού το ρεπερτόριο να μάς αφορά περισσότερο.
Σε μικρά και μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας, νέοι άνθρωποι, κάποιοι όχι και τόσο με 15 και 20 χρόνιας πορείας, -το ποιος θεωρείται νέος σ’ αυτή τη χώρα είναι αλλού παπά ευαγγέλιο- νιώθουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν μέσω της Τέχνης για όλα όσα μας στερούν το οξυγόνο.
Έλληνες συγγραφείς, κάνουν θέατρο που αφυπνίζει και προβληματίζει.
Πολλά γι’ αυτή τη νέα τάση οφείλουμε στον Θανάση Τριαρίδη. Χρόνια τώρα, προσπαθεί να αφυπνίσει με τα κείμενα του, τα οποία είναι πάντα ελεύθερα στο διαδίκτυο, έτσι τα ανακαλύπτουν νέοι σκηνοθέτες και φτιάχνουν παραστάσεις, που πολλές φορές είναι μικρά διαμάντια. Μια από αυτές παίζεται ακόμη -τελευταία παράσταση απόψε- είναι το «HIV» στο 104 με την Λίλα Παντελίδου μόνη επί σκηνής να εντυπωσιάζει με το ταλέντο της, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Δήμητρα Κατσανίκα.
Στο ίδιο θέατρο ο Παναγιώτης Γκιζώτης, με την παράσταση «Η πόλη ή πώς να κοιμηθείτε ήσυχα», σε συνομιλία με το “Υπό Έλεγχο” του Γάλλου Φρεντερίκ Σόνταγκ, δημιουργεί ένα έργο που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δυστοπία. Μια τέλεια μακέτα, πιστή αντιγραφή του κέντρου της πόλης (δημιουργία της Μαίρης Βασιλάκη*) γίνεται ο τόπος από όπου ξεκινούν όλες οι δράσεις των πολιτών, του κυβερνήτη αλλά των δυνάμεων καταστολής… Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται ή μήπως είναι;
Στο Studio Μαυρομιχάλη μάς περιμένει μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη με το «Εκκενώστε» της Χρύσας Κουλούρη. Κρατήστε αυτό το όνομα, η ίδια υπογράφει το κείμενο, τη σκηνοθεσία και παίζει στην παράσταση. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που καυτηριάζει το πολιτικό σύστημα και μέσα από το χιούμορ μάς φέρνει αντιμέτωπους με την πιο σκληρή αλήθεια.
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, επέστρεψε ένας μονόλογος που είχα παρακολουθήσει, πριν χρόνια στο Θέατρο Αλκμήνη το «Εκτός ύλης reloaded» του Κώστα Λεϊμονή , με τον σαρωτικό Γεράσιμο Σκιαδαρέση *.
Ένας βουλευτής από το βήμα της Βουλής παραδέχεται όλα του τα λάθη. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα του 2025; Σίγουρα, ναι. Ξεκινά παραδεχόμενος τα δικά του σφάλματα και μετά των υπολοίπων. Δεν βγαίνει να κατηγορήσει τους άλλους. Κατηγορεί πρώτα τον εαυτό του.
Θα κλείσω μ’ ένα έργο που δεν ανήκει σε νέα-ο συγγραφέα, αλλά ανεβαίνει με τέτοια μαεστρία και έρχεται να προσθέσει στη δυναμική του. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης διάβασε στο σήμερα, το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, που γράφτηκε το 2003. Η παράσταση «Σ’ εσάς που μ’ ακούτε» επέστρεψε για 2η σεζόν στο Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Το προτελευταίο και βαθιά πολιτικό έργο της συγγραφέως με φόντο το Βερολίνο του 2001, είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεοελληνικής δραματουργίας και ευτυχεί σ’ ένα σπουδαίο ανέβασμα.
Ξέρετε που έχω καταλήξει μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες που παρακολουθώ τόσο εντατικά θέατρο;
Μια παράσταση είναι «σπουδαία», «σημαντική», «ενδιαφέρουσα», αν καταφέρει να αποτυπωθεί μέσα σου. Κανείς δεν θα θυμάται μετά από χρόνια μικρές αδυναμίες σε οποιοδήποτε μέρος της, όμως θα θυμάται, πάντα, πώς τον έκανε να νιώσει, αν κέρδισε έστω και για λίγα λεπτά το μυαλό και τη ψυχή του.
Γιώτα Δημητριάδη
