Έχοντας εγγραφεί στο μυαλό μας μέσα από την σπαρακτική κραυγή της Όρσας στην ταινία «Μικρά Αγγλία», αλλά και την εκπληκτική της ερμηνεία ως «Βοσκοπούλα» στο θέατρο του Νέου Κόσμου, η Πηνελόπη Τσιλίκα μας συστήνεται ξανά στον ρόλο της νεαρής ηθοποιού Άννα σε μια διασκευή της γνωστής ταινίας του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, «Μετά την Πρόβα».
Το έργο θα ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Σουηδού σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστώντας σε μία θεατρική διασκευή ενός έργου, που ξεκίνησε ως τηλεοπτική ταινία το 1984, η Πηνελόπη μοιράζεται τις σκέψεις της για τις δομικές διαφορές του κινηματογράφου με το θέατρο, για τη σύνδεση του θεάτρου με την καθημερινότητα που μας περιβάλλει, και αποκαλύπτει την μεγάλη πρόκληση, που αντιμετώπισε παίζοντας την νέα ταινία του Βαρδή Μαρινάκη, «Ζίζοτεκ».
Η Υπόθεση:
Το έργο «Μετά την πρόβα» είναι η συνάντηση ενός σκηνοθέτη με μια ηθοποιό ύστερα από μία πρόβα, που έχουν κάνει μαζί. Ο σκηνοθέτης, Χένρικ Βόγκλερ, έχει παραμείνει στο θέατρο, και ενώ όλοι έχουν φύγει η νεαρή Άννα –ο χαρακτήρας που υποδύομαι- χρησιμοποιεί σαν πρόφαση πως έχει χάσει το βραχιόλι της στην διάρκεια της πρόβας για να τον συναντήσει. Μέσα σε αυτή την συνάντηση, ξετυλίγεται ένα μεγάλο νήμα, που αφορά τόσο την επαγγελματική τους σχέση, όσο και τις προσωπικές τους σχέσεις. Το παρελθόν της Άννας συνδέεται άρρηκτα με τον σκηνοθέτη, καθώς ο Βόγλερ ήταν και στενός φίλος των γονιών της.
Το έργο:
Το «Μετά την Πρόβα» είναι ένα έργο φαινομενικά για το θέατρο. Αυτό, όμως, που κάνει ο σκηνοθέτης του, Περικλής Μουστάκης, είναι το κάνει μία παράσταση για την ζωή. Δηλαδή, ο Περικλής έχει δημιουργήσει ένα κόσμο, όπου υπάρχουν άνθρωποι πάνω στην σκηνή που διαπραγματεύονται θέματα, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αμιγή επαγγελματική σχέση ηθοποιού-σκηνοθέτη, αλλά και την σχέση του ανθρώπου με τον θεό, τη σχέση του με τον άλλον άνθρωπο, την σχέση μίας κόρης με την μητέρα της. Έχει να κάνει με το πώς διαχειριζόμαστε όλες αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπουμε στην σκηνή την πιθανότητα μίας ερωτικής σχέσης μεταξύ του Βόγκλερ και της Άννας. Μέσα από αυτή την συνάντηση, αυτή η ερωτική σχέση δεν γίνεται, αλλά επειδή έγινε αυτή η συνάντηση, η Αννα φεύγει από εκεί ένας διαφορετικός άνθρωπος. Όλη αυτή η συνάντηση επι σκηνής είναι μία διαδρομή και του σκηνοθέτη, και της ηθοποιού και της μητέρας της ηθοποιού, που την υποδύεται η Μαρία Ναυπλιώτου. Μία διαδρομή συνείδησης!
Θέατρο και Ζωή:
Στη διάρκεια της συζήτησης της Άννας Έγκερμαν με τον Χένρικ Βόγκλερ, βλέπουμε πως οι άνθρωποι, ακόμα και όταν δεν είναι ηθοποιοί, παίζουνε ρόλους στην κοινωνική τους ζωή. Μου προξενεί τεράστιο ενδιαφέρον το πως στην κοινωνική μας ζωή φοράμε μία μάσκα και δεν δείχνουμε το κανονικό μας πρόσωπο, δεν εκφραζόμαστε όπως θα θέλαμε. Εκφραζόμαστε με τον τρόπο που θα μας κάνει αρεστούς και αποδεκτούς. Αυτό για μένα είναι μία ιδιαίτερη σύνδεση του θεάτρου με την πραγματική ζωή.
Μία ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν που σε συνεπήρε:
Έχει βγάλει τόσο πολλές. Ωστόσο, αυτή που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό είναι το «Κραυγές και Ψίθυροι», και για να μου ήρθε πρώτη κάτι θα σημαίνει αυτό. Είναι μια ταινία, που βλέπει από πολύ κοντά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις οικογενειακές σχέσεις. Πρωταγωνιστούν τρεις αδελφές, εκ των οποίων η μία είναι ετοιμοθάνατη. Ο Μπέργκμαν μέσω μιας κρίσιμης οικογενειακής στιγμής αποκαλύπτει το ψυχολογικό πορτρέτο της καθεμίας με ένα δικό του μοναδικό τρόπο.
