Πώς έχουμε

Πώς έχουμε γίνει έτσι…

Μέσα στο μετρό:

Μαμά με τρία μπομπιράκια με τα καπέλα τους κι ένα μωρό στο καρότσι κάθεται μέσα στη μέση.
Κανείς δεν σηκώνεται να τής προσφέρει μια θέση.

Δύο στάσεις μετά μια άλλη μαμά μπαίνει στο βαγόνι με δύο μπομπιράκια, λίγο μεγαλύτερα και αμέσως μια κυρία σηκώνεται από το κάθισμά της και της λέει: Ελάτε, μην είστε όρθια με τα παιδιά.

Γιατί δεν έκαναν το ίδιο για την πρώτη μαμά που είχε περισσότερα παιδιά να προσέξει κι ένα μωρό στο καρότσι.
Δυστυχώς η απάντηση είναι πολύ πολύ εύκολη: Η πρώτη μαμά φορούσε μαντήλα! Η δεύτερη όχι.

Είναι θέμα ρατσισμού;
Τι μας προξενεί η θέα μιας γυναίκας που φοράει μαντήλα;
Βγαίνει μια προαίωνια έχθρα; Μίσος, σιχασιά;
Σκληρές λέξεις. Ναι, μπορεί και να είναι έτσι. Αλλά πώς να εξηγήσεις ότι κανείς από τους καθιστούς μέσα σε ένα βαγόνι του μετρό δεν βοηθάει μια μάνα και τσακίζεται να εξυπηρετήσει μια άλλη άμα τη εμφανίσει;

Από την άλλη έχεις σκεφτεί τι σου προκαλεί η εικόνα μιας γυναίκας με μαντήλα στο δρόμο;

Εντελώς συμπτωματικά είχα θέσει το θέμα σε μια παρέα λέγοντας ότι προσωπικά με τρομάζει με την ίδια έννοια που με τρομάζει κάποιος που στραυροκοπιέται έξω από κάθε εκκλησία (το βλέπω αυτό μέσα στα λεωφορεία). Τρομάζει… μάλλον δεν είναι η κατάλληλη λέξη.

Μου δημιουργεί ένα φόβο. Αυτό αποδίδει καλύτερα τι αισθάνομαι εγώ: Φοβάμαι τους φανατικούς. Όχι ότι όποιος σταυροκοπιέται ή φοράει μαντήλα είναι φαντατικός. Αλλά απολύτως ειλικρινά αυτό δημιουργείται στο κεφάλι μου.

Μια γυναίκα της παρέας είπε: Εμένα μου προκαλεί λύπηση. Λύπηση γιατί είναι εξαναγκασμένες και δεν ξέρουν τι θα πει ανεξαρτησία.
Η κουβέντα ήρθε στο νου μου μετά το περιστατικό στο μετρό.

Αγένεια, το λιγότερο που μπορώ να πω.
Φόβος; Γιατί άραγε, για ποιο πράγμα μια μάνα με τέσσερα κουτσούβελα που πάνε κι έρχονται στο βαγόνι του τρένου προκαλεί φόβο;
Ρατσισμός; Ναι σίγουρα «παίζει» για κάποιους.
Πώς έχουμε γίνει έτσι!

Γιάννης Καφάτος

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top