Ξεκίνησε σαν δεύτερο προσωπικό album της Chrissie Hynde και εξελίχθηκε στο πρώτο των Pretenders μετά το 2008.

Υπεύθυνος γι’ αυτό ο συντοπίτης της, Dan Auerbach, ο οποίος εδώ και καιρό αποτελεί καυτό όνομα στον χώρο της παραγωγής. Η παρουσία του γίνεται αντιληπτή από το πρώτο ομώνυμο κομμάτι-ένα είδος προσωπικού μανιφέστου όπου ξεκαθαρίζει κιόλας πως της αρέσει να είναι μόνη.

Δεν ακούς Pretenders του Back On The Chain Gang, αυτό να το ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής, ακούς όμως κάτι του οποίου η αίσθηση φέρνει στο νου εκείνον τον πρώτο κλασσικό δίσκο, ειδικά στο Gotta Wait το οποίο θα μπορούσε να είναι η συνέχεια του Mystery Achievement.

Αυτά όμως είναι απλά το ξεκίνημα, αφού στη συνέχεια του δίσκου οι τόνοι ηρεμούν λες και ήταν πρόθεση των δημιουργών να διαθέτει ο δίσκος μια ήπια και μια όχι και τόσο ήπια πλευρά.

Η Hynde βέβαια είναι μάστορας της μελωδίας και γι’ αυτό τα Blue Eyed Sky, The Man You Are, One More Day, I Hate Myself και Death Is Not Enough είναι χάδια με έντονες τάσεις αυτοκριτικής στα οποία κυριαρχεί αυτή η φωνή , για την οποία θα μπορούσαμε να γράφαμε σελίδες επί σελίδων, αφού στα 65 της (….) τη διατηρεί σε θαυμαστά επίπεδα και, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, Pretenders χωρίς αυτή τη φωνή απλά δεν υπάρχουν.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο το πρώτο (και άκρως εθιστικό) single Holy Commotion προσφέρεται ως bonus track στο τέλος του δίσκου.

Η ουσία είναι πως οι Pretenders επέστρεψαν με μια δουλειά αντάξια του ονόματός τους, μεστή, συμπαγή, γεμάτη με καλά τραγούδια και μια παραγωγή η οποία πετυχαίνει να ανανεώσει τον ήχο τους, χωρίς να ξενίσει τους οπαδούς δεκαετιών.

Για να δούμε τι θα μας προσφέρει όταν πατήσει τα 70!

Μανώλης Κιλισμανής