Ακόμα και ένας ευρηματικός σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να φανταστεί τα όσα κωμικοτραγικά θα διαδραματίζονταν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογική ήττα του 2023. Αν μπορούσε όμως να μετατρέψει την πραγματικότητα σε σενάριο και ακολούθως σε σειρά πολιτικού περιεχομένου, θα είχε σίγουρα μία θέση σε μεγάλη συνδρομητική πλατφόρμα.
Τα όσα συμβαίνουν αυτά τα χρόνια στο πολύπαθο αυτό κόμμα έχουν κατά την ταπεινή μου οπτική μία εξήγηση και ένα όνομα ως υπέρτιτλο του τόμου.
Αλέξης Τσίπρας
Ο άνθρωπος που ανέβασε τον ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενος συγκεκριμένες συγκυρίες στον «θρόνο», είναι και ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την σημερινή του κατάληξη. Κατάληξη σχεδόν ντροπιαστική για έναν φορέα που κάποτε είχε αρχίσει να παρουσιάζει ενδείξεις μαζικότητας.
Το εντυπωσιακό όμως είναι άλλο, άλλωστε οι πολιτικοί φορείς έρχονται και παρέρχονται όταν παύουν να εξυπηρετούν τον λόγο ύπαρξης τους, όποιος και αν είναι αυτός.
Η έλλειψη πολιτικού αυτοσεβασμού όσων πριν τρία χρόνια θεωρούσαν, ή άφηναν να εννοηθεί ότι θεωρούσαν, πρόβλημα τον Αλέξη Τσίπρα και σήμερα, μετά από πολιτικές παλινωδίες και ιδεολογικά «γράψε σβήσε», τρέχουν για μια θέση στο τρένο.
Σήμερα είναι η λύση τότε ήταν το πρόβλημα.
Φαντάζομαι τους έπεισε η στροφή προς τα αριστερά μετά την αποτυχημένη προσέγγιση της κεντρώας γης και το Α στο ΕΛ.Α.Σ.
Έχουμε κατά καιρούς επικροτήσει μέσα από αυτά τα κείμενα την ρεαλπολιτίκ κυρίως στις διεθνείς σχέσεις, η οποία έχει γίνει αντικείμενο σφοδρής κριτικής από αριστεριστές βουλευτές και μη στον δημόσιο διάλογο.
Αναρωτιέμαι γιατί;
Αποδεικνύεται καθημερινά ότι την ασπάζονται και την ακολουθούν και οι ίδιοι όταν κινδυνεύουν με απουσία από την επόμενη βουλή.
Αν ένα πράγμα έχει καταφέρει προς ώρας ο κ. Τσίπρας με την κίνηση του είναι η πολιτική αποδόμηση πολλών πρώην και εκκολαπτόμενων συντρόφων του, οι οποίοι έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια με τις σαρωτικές του ενέργειες. Αυτή η σαρωτικότητα του πάντως είναι που τον κρατά ακόμα πολιτικά ζωντανό.
Ούτε η πολιτική του συγκρότηση, ούτε το αισθητήριο του ούτε η γνώση του που διαβάζω ανά διαστήματα. Είναι σαρωτικός και εν μέρει απρόβλεπτος χωρίς απαραίτητα να υπάρχει μεθοδικότητα στις ενέργειες του. Αρκεί απλά η πράξη, χωρίς προϋπόθεση την σκέψη.
Όλος του ο πολιτικός βίος κατ’ εμέ συνηγορεί σε αυτό. Αν μάλιστα πολλοί «αποδομημένοι» καταλήξουν στα ψηφοδέλτια του θα έχουμε άλλο ένα επιχείρημα επιβεβαίωσης.
Είναι πάντως ένας πολιτικός με τον οποίο δεν θα βαλτώσεις ποτέ, όσο υπάρχει στο περιβάλλον. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό. Μιλάμε πάντα με τα σημερινά δεδομένα τα οποία βασίζονται αποκλειστικά στις δημοσκοπήσεις και τίποτα παραπάνω, όσον αφορά την επιρροή του.
Αυτό που έχει κατορθώσει μέχρι στιγμής, εφόσον επισφραγιστεί και με ένα άξιο λόγου ποσοστό στις εκλογές, είναι μία περίπτωση μελέτης για τον ιδεολογικό πειραματισμό στην πολιτική. Όπως επίσης και για τις αναδιπλώσεις που είναι διατεθειμένοι να κάνουν μερικοί βουλευτές για να συνεχίσουν να είναι βουλευτές.
Μέσα σε αυτό τον αρμαγεδδώνα δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω την περίπτωση του κ. Πολάκη για τον οποίο δεν θυμάμαι να έχω γράψει ποτέ τίποτα.
Είναι ο μόνος φαινομενικά τουλάχιστον, από τους πρώην υψηλόβαθμούς του κ. Τσίπρα, που οι ενέργειες του δεν υποδηλώνουν καμίας μορφής προσέγγιση και εναγκαλισμό με την «ανανεωμένη» επιρροή του πρώην ΠΘ. Και αυτό όχι επειδή ο κ. Τσίπρας τον θεωρεί «τοξικό», αλλά επειδή ο ίδιος πεισματικά δεν αφήνει το «χαράκωμα» από το οποίο διάλεξε να δώσει την μάχη του πριν χρόνια.
Κάποιοι θα το χαρακτήριζαν ρομαντισμό, κάποιοι πιο υποψιασμένοι πολιτική επιβίωση, κάποιοι απλά ξεροκεφαλιά. Εκεί που έχει οδηγηθεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως, ο κ. Πολάκης είναι ίσως το τελευταίο απομεινάρι πολιτικής αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.
Χάρης Φιλιππάκης
