Το θέμα των σχολικών βιβλιοθηκών και την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες εκδότες περιγράφει ο  συγγραφέας  και εκδότης  Διονύσης Βίτσος (εκδόσεις Περίπλους).
Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς την οπτική του.

Γράφει λοιπόν:

Επί συνεχούς βάσεως οι εκδότες λαβαίνουμε επιστολές από καθηγητές σχολείων με τις οποίες μας ζητούν δωρεάν βιβλία για τις σχολικές βιβλιοθήκες.
Αν είχε χαλάσει π.χ. η βρύση του σχολείου και καλούσαν υδραυλικό δεν υπήρχε περίπτωση να του ζητήσουν να την επισκευάσει δωρεάν. Ουδέποτε όμως έβαλαν μέσα στα συνδικαλιστικά τους αιτήματα τον εξοπλισμό των βιβλιοθηκών των σχολείων, που, αν μη τι άλλο, θα τους απαλλάξει από τη ζητιανιά.
Οι καθηγητές το κάνουν από φιλοτιμία και ενδιαφέρον για τους μαθητές τους, αλλά πόσο αξιοπρεπές είναι ένα Κράτος, που βγαίνει στη γύρα για να εφοδιάσει με βιβλία τις βιβλιοθήκες των σχολείων του; Όταν τις ίδρυε, θεώρησε πως χρειάζεται μόνο το έπιπλο; Για τα βιβλία δεν είχε προβλέψει;

Στη Γερμανία όταν κυκλοφορεί ένα νέο σοβαρό βιβλίο, ένας μεγάλος αριθμός αντιτύπων του αγοράζεται αυτομάτως από το Δημόσιο για τις σχολικές, πανεπιστημιακές και τις άλλες κοινόχρηστες βιβλιοθήκες του. Και σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Ο αριθμός των αντιτύπων που προμηθεύεται από κάθε νέο τίτλο το Δημόσιο στην Σερβία, ξέρω πως είναι 500. Και μιλάμε για επίσης για μια φτωχή χώρα.

[Επί των δικών μας εποχών των παχέων αγελάδων, τότε που οικοδομούσαμε το Σοσιαλισμό, αλλά και μετά, δυο-τρεις φορές το Υπουργείο Παιδείας πήρε λεφτά από την Ε.Ε. για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Έστειλε στους εκδοτικούς οίκους από μια λίστα και ζητούσε, δωρεάν, έναν αριθμό βιβλίων του (εκατοντάδων τίτλων από κάθε εκδότη) σε δέκα αντίτυπα για τα μέλη της εκάστοτε επιτροπής που θα αποφάσιζε ποια βιβλία από τα αναφερόμενα στη λίστα του θα αγοραστούν.
Κανείς δεν ξέρει αν έγινε προμήθεια βιβλίων, ποίων, πόσων, από ποιους, με ποιες διαδικασίες και τι απέγιναν. Εγιναν όμως νόμοι, εγκύκλιοι και κυρίως συζητήσεις μέχρι και για να τηρηθεί …η ισότητα των δύο φύλων στην επιλογή των βιβλίων.
Ούτε τα βιβλία επιστράφηκαν στους εκδότες. Κάποια μάλλον θα εστάλησαν στις σχολικές βιβλιοθήκες για να παραστήσουν τα …”αγορασμένα” με την κοινοτική χορηγία και κάποια από αυτά βρέθηκαν μετά από καιρό να σαπίζουν σε αποθήκες του Υπουργείου.
Όσο για τις σχολικές βιβλιοθήκες, διαλύθηκαν αφού “δαπανήθηκαν” τα ευρωπαϊκά λεφτά και οι αποσπασμένοι σε αυτές καθηγητές ξαναγύρισαν στις αίθουσες διδασκαλίας και στα κατ’ οίκον ιδιαίτερα, στους ίδιους τους πρωινούς μαθητές τους, τα απογεύματα.]

Διονύσης Βίτσος – Εκδόσεις Περίπλους

(Ο τίτλος του άρθρου είναι δική μου επιλογή – Γιάννης Καφάτος)