Μετά το πρώτο μέρος του αφιερώματος, επιβεβαίωσα ότι όχι μόνο δεν είμαι η μόνη… δεν είμαι ούτε μόνη! Η ίδια η ζωή, λοιπόν, φρόντισε να μου σερβίρει τη συνέχεια του θέματος με τα ραντεβού και τις παραστάσεις, ανάλογα με τον χαρακτήρα του μέλλοντος καλού σου.
Και, όπως όλα δείχνουν, έρχεται και τρίτο μέρος… γιατί τόσο τα αλλόκοτα «περιστατικά» που συναντάμε στους άνδρες, όσο και οι αθηναϊκές σκηνές, μοιάζουν—τι πρωτότυπο!—εντελώς ανεξάντλητα.
Ο Μαμάκιας
Σε αυτή την κατηγορία ανήκει περίπου το 85% του ανδρικού πληθυσμού. Το θέμα, όμως, δεν είναι αν υπάρχει ο ιός της «μαμακίασης», αλλά σε ποια φάση βρίσκεται: κοιμισμένος ή έτοιμος να εκδηλωθεί με ολέθριες συνέπειες.
Μου έχει τύχει, μετά από παράσταση, στην κλασική ερώτηση «Πώς σου φάνηκε;» να πάρω την αφοπλιστική απάντηση:
«Εμένα μ’ άρεσε… στη μητέρα μου δεν θα άρεσε!»
Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι η μάχη ήταν ήδη χαμένη.
Στην πιο όμορφη γειτονιά της Αθήνας, την Πλάκα, στο Θέατρο Τέχνης, ανεβαίνει φέτος το εμβληματικό «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Μια παράσταση-γιορτή, ένα δυνατό ensemble που για ακόμη μια φορά μάς υπενθυμίζει ότι όταν η ομαδική δουλειά συναντά το καλλιτεχνικό όραμα, γίνονται μικρά θαύματα.
Δεκαπέντε εξαιρετικοί ηθοποιοί (Βασίλης Ανδρέου, Αντώνης Γιαννακός, Γιώργος Δάμπασης, Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Πάρης Λεόντιος, Άννα Μάγκου, Λίλλυ Μελεμέ, Πολυξένη Παπακωνσταντίνου, Ερατώ Πίσση, Μαρία Σαββίδου, Βιργινία Ταμπαροπούλου και Άρης Τρουπάκης) ενσαρκώνουν τα πολλαπλά πρόσωπα και προσωπεία του μυθιστορήματος. Η ιστορία της Εκάβης και της Νίνας, με τις αφηγήσεις γεμάτες πάθη, απογοητεύσεις, γάμους, χωρισμούς και αγώνες επιβίωσης, είναι γνωστή και από την τηλεοπτική μεταφορά του Γιάννη Δαλιαννίδη (1995).
Και κάπου εκεί μπαίνουν στη σκηνή… οι μανούλες.
Αχ, αυτές οι μανούλες! Ο ορισμός της παρεμβατικότητας — και η πηγή έμπνευσης για να ανακαλύψεις σε χρόνο dt αν ο καλός σου είναι απλός μαμάκιας… ή κλινικό περιστατικό.
Ο Υπερκινητικός
Αν ο καλός σου δυσκολεύεται να μείνει καθιστός για πάνω από πέντε λεπτά και αποφεύγει το θέατρο γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, μην πτοείσαι!
Υπάρχει λύση.
Στο Θέατρο Άλμα συνεχίζεται για 2η σεζόν το “Festen” του Τόμας Βίντερμπεργκ — και εκεί, δεν θα χρειαστεί να τον δέσεις στο κάθισμα για ώρα. Όχι, η παράσταση που σκηνοθετεί ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος δεν έχει διάρκεια 40 λεπτών… αλλά ξεκινά και τελειώνει στο φουαγιέ. Οι θεατές είναι καλεσμένοι σ’ ένα οικογενειακό πάρτι για τα 60 χρόνια του πατέρα, Χέλγκε (Γιώργος Ζιόβας), με οικοδέσποινα τη σύζυγό του, Έλσι (Γιώτα Φέστα).
Παρόντα στη γιορτή και τα τρία παιδιά: ο Κρίστιαν (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), η Ελένε (Ιωάννα Κολλιπούλου) και ο Μίκαελ (Νίκος Μήλιας).
Η γιορτή δεν έχει καλά-καλά αρχίσει όταν ο Κρίστιαν — ο δίδυμος αδελφός που έχει χάσει την αδελφή του — αποφασίζει να κάνει μια πρόποση που… δεν την λες και συνηθισμένη. Αποκαλύπτει ότι ο υποδειγματικός πατέρας της οικογένειας κρύβει ένα σκοτεινό, κακοποιητικό παρελθόν απέναντι στα ίδια του τα παιδιά.
Ακόμη κι αν ο δικός σου δεν είναι φαν του θεάτρου, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην τον καθηλώσει η ερμηνεία του Αλειφερόπουλου — είναι εντυπωσιακός από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία.
Και εδώ η μανούλα έχει ζουμί..
Ο Μισογύνης
Πάλι με στεναχωρείς ;Ασχολείσαι ακόμη; Είπαμε, δεν κρίνουμε… (ψέματα, κρίνουμε λίγο).
Αν λοιπόν θέλεις να φουντώσει η κουβέντα και να αποκαλυφθούν όλες οι μύχιες —και όχι πάντα κολακευτικές— σκέψεις του, υπάρχει μια θεατρική επιλογή που λειτουργεί σαν ορός αλήθειας.
Η Λένα Παπαληγούρα, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Οικονόμου, μας χαρίζει έναν ακόμη καθηλωτικό μονόλογο μετά την “Κατερίνα”.
Στο Θέατρο Πορεία την απολαμβάνουμε στο “PRIMA FACIE” της Suzie Miller.
Η Tessa, μια νέα και ταλαντούχα δικηγόρος, βρίσκεται ξαφνικά ένα βράδυ ανυπεράσπιστη μετά την κακοποίησή της. Και τότε καταλαβαίνει κάτι που δεν θα έπρεπε να αποτελεί αποκάλυψη, αλλά δυστυχώς είναι: οι νόμοι είναι φτιαγμένοι από άντρες. Και όλη η ηθική αντίληψη γύρω από τα όρια της σεξουαλικής κακοποίησης διαμορφώνεται αποκλειστικά μέσα από την πατριαρχική ματιά.
Και τώρα το καλό: σε αυτή την περίπτωση δεν θα χρειαστεί καμία συζήτηση μετά. Θα τον καταλάβεις από τη γλώσσα του σώματος — και άμα είναι σκληροπυρηνικός μισογύνης, μπορεί να του ξεφύγει και κανένα επιφώνημα.
Κι εκεί… δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα θέλεις να ακολουθήσει ποτό μετά.
Ο Κουλτουριάρης
Αν στο πρώτο ραντεβού σου μιλούσε μια ώρα για την ανατριχίλα που του προκαλούν τα αργά πλάνα του Αγγελόπουλου, και αν υποστηρίζει ότι «λείπει η ποιότητα από το ελληνικό θέατρο» — ενώ ο ίδιος «έχει δει θέατρο στο Λονδίνο» (το είπε τουλάχιστον τρεις φορές), τότε ήρθε η ώρα για την κίνηση-ματ.
Στην οδό Λεωνίδου, στο Μεταξουργείο, το Θέατρο Άττις ανεβάζει ξανά τη «Νόρα» του Χένρικ Ίψεν, σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Τερζόπουλου.
Μία από τις πιο εμβληματικές παραστάσεις των τελευταίων ετών: αγαπήθηκε από το κοινό, αποθεώθηκε από τους κριτικούς και ταξίδεψε σε διεθνή φεστιβάλ και θέατρα σε όλη την Ευρώπη.
Επί σκηνής, τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί: Σοφία Χιλλ, Τάσος Δήμας και Νίκος Ντάσης.
Σε αυτή την περίπτωση, τα τικ στο κουτάκι «κουλτούρα ή ψευτοκουλτούρα;» ξεκινούν πριν καν φτάσετε στο ταμείο — μόνο με το άκουσμα του θεάτρου και του σκηνοθέτη.
Ο Ψευτοκουλτουριάρης
Σύνηθες φαινόμενο: μόλις ακούσει ότι είσαι θεατρόφιλη, το παίζει γνώστης… Μάλιστα, αν τον ρωτήσεις πότε πήγε τελευταία φορά θέατρο, θα σου πει «πριν δύο-τρία χρόνια».
Είπαμε, δεν κρίνουμε… μπορεί απλώς να θέλει να σε εντυπωσιάσει. Αλλά αν συνεχίζει με αυτές τις υποτιθέμενες «θεατρικές αναλύσεις» και αρχίζεις να εκνευρίζεσαι, υπάρχει λύση.
Η εκδίκηση λέγεται «Cow | Deer»: το έργο της Κέιτι Μίτσελ, της Νίνα Σιγκάλ και της Μέλανι Γουίλσον, που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο.
Στη σκηνή του Τσίλλερ, στη συμπαραγωγή του Εθνικού με το Royal Court και υπό τη σκηνοθεσία της Κέιτι Μίτσελ, ο θεατής για 70 λεπτά ακούει μόνο ήχους. Η παράσταση αποτυπώνει τις δύο εκφάνσεις των ζώων: το ελάφι που ζει ελεύθερο και την αγελάδα της φάρμας.
Μια παράσταση ξεκάθαρα για την πειραματική σκηνή και για πολύ εκπαιδευμένο κοινό — και η καλύτερη «εκδίκηση» για τον ψευτοκουλτουριάρη που νόμιζε ότι θα σε εντυπωσιάσει με τις θεωρητικές του αναλύσεις.
Πίσω έχει η αγελάδα την ουρά…
