Αίθουσα αναμονής

Στο Σωματείο Οδηγών Ταξί Αθήνας είναι κρυμμένο ένα θεατρικό διαμάντι – Είδα την «Αίθουσα αναμονής»

Οι δημοσιογράφοι συχνά γκρινιάζουν-ούμε για την πληθώρα παραστάσεων και είναι γεγονός ότι πρέπει να τρέχουμε ένα σκληρό ράλι, αν θέλουμε να δούμε τις περισσότερες από αυτές ή έστω αυτές που πραγματικά μας ενδιαφέρουν.

Προσωπικά, πάντα με εξιτάρει η ιδέα, να παρακολουθώ μια δράση που δεν ανεβαίνει σε μια συμβατική θεατρική σκηνή αλλά σ’ έναν άλλο ιδιαίτερο χώρο. Ίσως, γιατί όταν ο τόπος συνομιλεί άμεσα με το έργο, έχει κερδηθεί ήδη το πρώτο στοίχημα με το κοινό.

Τώρα για πρώτη φορά, κλήθηκα να ζήσω μια θεατρική εμπειρία, στον πρώτο όροφο του κτιρίου όπου στεγάζεται το Σ.Ο.Τ.Α. – Σωματείο Οδηγών Ταξί Αθήνας, επί της οδού Οδυσσέως 8 στο Μεταξουργείο.

Εκεί, η  σκηνοθέτις Δήμητρα Τάμπαση έχει δημιουργήσει έναν μαγικό- μη τόπο- όπου σχεδόν μυσταγωγικά καλεί τους θεατές, σ’ ένα αφημένο στον χρόνο κτίριο για να παρακολουθήσουν την «Αίθουσα Αναμονής» ένα κείμενο που γράφτηκε από την ίδια και την ομάδα των τεσσάρων ηθοποιών -συνδημιουργών της παράστασης, Ειρήνης Καράογλου, Μυρτώς Ναούμ, Μυρτώς Στράμπη και Μαίρης Βούλγαρη.

Ανεβαίνοντας τις σκάλες για τον πρώτο όροφο, συναντάς παλιά πόστερ, με θρυλικούς ποδοσφαιριστές. Στους τοίχους, θα δει κανείς συνθήματα από πορείες των αυτοκινητιστών, όλα τα παραπάνω με led πράσινους φωτισμούς. Πουθενά φυσικό φως, όλα μέσα από το πρίσμα, ενός φίλτρου απόκοσμου, μαγικού και συνάμα τρομακτικού.

Οι λιγοστοί θεατές, κάθονται στις δύο πλευρές ανάμεσα στο δωμάτιο της αναμονής, που είναι περιτριγυρισμένο από ένα φιλέ. Μέσα σ’ αυτή την αίθουσα με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, τέσσερις γυναίκες, η Φωτεινή, η Αμέλια, η Μάγδα και η Χαρά, συναντώνται απρόσμενα σε ένα μεταιχμιακό χώρο και χρόνο.

Καμία δεν ξέρει γιατί είναι εκεί, πώς βρέθηκε, και γιατί δεν μπορεί να φύγει. Άλλες περισσότερο συνειδητοποιημένες με την κατάσταση άλλες πιο αντιδραστικές. Το έργο έχει σαφείς μπεκετικές επιρροές  αλλά και μια ατμόσφαιρα από το «Κεκλεισμένων των θυρών» του Σαρτ. Παράλληλα, αφουγκράζεται το σήμερα, εμποτισμένο με  χιουμοριστικές σκηνές από λαϊκά τραγούδια πίστας και συζητήσεις που μοιάζουν να βγήκαν από το «Sex and the city». Σ’ όλα τα παραπάνω προσθέστε και δόσεις  από τα φιλμ του Οικονομίδη.

Ένα κείμενο, που όπως έμαθα δουλεύτηκε 17 ολόκληρους μήνες, αιφνιδιάζει τον θεατή, αφού ξεκινώντας από τα μονοπάτια της κωμωδίας φτάνει να γίνεται υπαρξιακό δράμα που σε παγώνει.

Επιτέλους, βλέπουμε μια παράσταση για τα δικαιώματα των γυναικών, για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, για τη βία, που τοποθετεί με τόλμη όλες εμάς μπροστά στον καθρέφτη μας, όπου οφείλουμε να αναρωτηθούμε τη δική μας ευθύνη. Θέατρο ουσίας που προβληματίζει και κινητοποιεί.

Δεν θα αναφέρω τίποτα άλλο για την υπόθεση, θα σας αφήσω tabula rasa να την ανακαλύψετε μόνοι σας. Γιατί είμαι σίγουρη, ότι κάθε σπουδαία θεατρική παράσταση, όπως αυτή, γίνεται καμβάς με πολλές προσωπικές αποχρώσεις για τον κάθε θεατή. Τα δικά σας βιώματα είναι τα πινέλα που θα δώσουν ξεχωριστό φως και χρώμα σε ιστορίες που σίγουρα έχετε ακούσει ή βιώσει.

Όσο εξελίσσεται η παράσταση, την αφήγηση ζωντανεύουν ένθετοι μονόλογο και οι τέσσερις ηθοποιοί αναδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους ρόλους – σχήματα που καλούνται να ερμηνεύσουν, δίνοντας υπόσταση σε τέσσερις διαφορετικούς τύπους γυναικών. Ξεχωρίζει η Ειρήνη Καράογλου, σημειώστε αυτό το όνομα. Ερμηνεία με σαφή κωμική διάσταση εναρμονισμένη απόλυτα όμως, με ένα δραματικό βάθος, που δημιουργεί ένα αμφίσημο συναίσθημα στο κοινό.

Η παράσταση ανεβαίνει δίπλα «στο κτίριο-φάντασμα» της οδού Οδυσσέως στο Μεταξουργείο όπου κάποτε στεγαζόταν το 63ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας, και σήμερα χάσκει «καρβουνιασμένο από τη φωτιά που έβαλε ένας παράφρονας γυναικοκτόνος και παιδοκτόνος για να κάψει την οικογένειά του και να εκδικηθεί τη γυναίκα του, γιατί, όπως υποστήριζε, τον παράτησε. «Χρόνια μετά το έγκλημα το κτίριο παραμένει όρθιο, για να θυμίζει την τραγωδία, τον τάφο τριών κοριτσιών και της μητέρας τους».

Όπως μού εξήγησε η σκηνοθέτις της παράστασης, Δήμητρα Τάμπαση, όταν ξεκίνησαν οι πρόβες δεν γνώριζαν αυτό το περιστατικό και αργότερα αισθάνθηκαν πώς αυτή η «σύμπτωση» ήταν κάπως μεταφυσική. Μέχρι, που μια μέρα ένας φίλος της είπε: «Δήμητρα, μην λες βλακείες, όπου και να παίζατε κάπου δίπλα θα είχε γίνει μια γυναικοκτονία…»

Γιώτα Δημητριάδη

Πληροφορίες

Σ.Ο.Τ.Α. – Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής (Οδυσσέως 8, Αθήνα 104 37)

Παραστάσεις: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά

Κρατήσεις: Τηλεφωνικά στο (+30) 6975546221 στις ώρες 18:00-20:00 & ηλεκτρονικά στο https://www.ticketsource.eu/aithousaanamonis/e-pgpbbj

Περισσότερες πληροφορίες μέσω email:  [email protected]

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top