Ο Σταμάτης Κραουνάκης έγραψε τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας του Άγγελου Φραντζή «Ο νόμος του Μέρφυ» και όσο την ακούω τόσο περισσότερο θέλω να τη δω – αφού τον τελευταίο καιρό δεν έχω καταφέρει να είμαι συνεπής με τα κινηματογραφικά ραντεβού μου.
Πριν πάω στα τραγούδια – ειδικά την Μαρία Αλίκη με τη σπουδαία μας Τάνια Τσανακλίδου και το Αγκάλιασέ με – με την εξίσου σπουδαία Δήμητρα Γαλάνη, θέλω να μείνω στα μουσικά θέματα που έχει σκαρώσει ο Σταμάτης.
Διάλεξα με πολύ προσοχή τη λέξει «σκαρώσει» όχι για να μειώσω την καλλιτεχνική αξία των μουσικών θεμάτων αλλά για να τονίσω το γεγονός ότι ο Σταμάτης Κραουνάκης σαν ένα σκανταλιάρικο αθώο παιδί με την ορμή ενός ερωτευμένου εφήβου έχει φτιάξει έναν μουσικό κόσμο που φαντάζομαι θα κάνει μεγαλύτερες τις εικόνες που θα δω στη σκηνή.
Δεν ξέρω αν θα μου αρέσει η ταινία – αν και το καστ και η υπογραφή του σκηνοθέτη μάλλον για το αντίθετο προδιαθέτουν – ξέρω όμως ότι η μουσική της είναι μια από εκείνες τις μαγικές στιγμές που μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου και να κλείσεις τα μάτια να ταξιδέψεις.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι ό,τι πιο σπουδαίο διαθέτουμε στη μουσική και κατ’ επέκταση στον πολιτισμό και τη λαϊκή μας κουλτούρα. Δεν ξέρω αν είναι ο «Νίνο Ρότα» που ντύνει το σάουντρακ της ζωής μας, είμαι όμως πεπεισμένος ότι είναι ένας άλλος Φελίνι που με τις αναρχικές μουσικές του μας μετατρέπει σε ανέμελους πλάνητες σε κόσμους που μας κάνουν καλύτερους ή έστω, να μπορούμε να αντέχουμε την πραγματικότητα.
Διαθέτει τον υπαινιγμό του Χατζηδάκι και το «ώπα» της Μελίνας και του Θεοδωράκη και όλες οι συνθέσεις του – όχι μόνο για τις ανάγκες της ταινίας – καταφέρνουν να γεμίσουν την ψυχή των ακροατών που, όπως η αφεντιά μου, αρέσκονται στο μαγικό σουλάτσο ανάμεσα σε εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις και τρυφερές αγκαλιές. Ξέρει πότε να προσθέσει ένα όργανο και πότε να απογυμνώσει τις νότες του και να τις συνοδεύεσει μόνο με ένα πιάνο. Διαθέτει εκείνο το σπάνιο χάρισμα να μπορεί να «παίζει» με τη διάθεση του ακροατή του ανάμεσα σε ένα φορτίσιμο και ένα αντάτζιο. Καταλαβαίνεις τις επιρροές του αλλά και τον σεβασμό που έχει χρησιμοποιήσει για να τις κάνει πέρα και να βγει με το δικό του μπούσουλα να μας οδηγήσει!
Για να ξανάρθω στην ταινία: τζαζ θέματα, μπόσα νόβα μέρη, ο τρόπος που «πειράζει» τον Πουτσίνι σε σημείο να τον κάνει νέο-swing, οι μελαγχολικοί αρπισμοί του πιάνου, οι ηλεκτρονικές του διαδρομές και οι ήχοι που δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα στην ουσία δημιουργούν έναν επιπλέον «χαρακτήρα» της ταινίας του Άγγελου Φραντζή που θεωρώ ότι – αλλά θα ξέρω με σιγουριά όταν δω την ταινία – συνδιαλέγεται αρμονικά με τα πλάνα και τις ερμηνείες των ηθοποιών της ταινίας. Ως ακροτή πάντως με βάζουν σε μια ονειρική ατμόσφαιρα!
Το τραγούδι «Μαρία – Αλίκη» που αναζητά την ταυτότητά της με την αγαπημένη (μου) Τάνια Τσανακλίδου είναι μια σπουδαία μπαλάντα που κοσμεί το έτσι κι αλλιώς σπουδαίο μουσικό βιογραφικό της. Η «Μαρία – Αλίκη» είμαστε όλοι μας με έναν τρόπο αφού
«…η Μαρία Αλίκη
είναι άγγελος είναι μωρό
και πληρώνει και νοίκι
σ’ έναν κόσμο σκληρό…»
Και μετά έρχεται ο λυγμός της Δήμητρας Γαλάνη στο «Αγκάλιασέ με» εκείνη την medlay αναφορά στον Πουτσίνι με το πιάνο και το γάργαρο μαντολίνο να σε κάνει να θυμάσαι τις πιο τρυφερές αγκαλιές που έτυχαν και θα σου τύχουν στη ζωή σου.
«…Όχι εγώ δεν είμ’ αυτή
είμαι ο καθρέφτης
άγνωστος κόσμος υπαρκτός
μπορεί παλιός μπορεί καινούργιος εαυτός»
Είναι προφανές ότι τα δύο τραγούδια θα κάνουν την αυτόνομη πορεία τους και πέρα από το ρόλο που διαδραματίζουν στην ταινία.
Εν ολίγοις είναι πάντα μια απόλαυση να κλείνεις τ’ αυτιά σου στη βαβούρα της καθημερινότητας και να μπαίνεις στο μουσικό σύμπαν του μοναδικού Σταμάτη Κραουνάκη. Αυτός ο άνθρωπος έχει δουλέψει τόσο πολύ και καταφέρνει να πιάνει στα μάγια από τις νότες του κάθε ψυχή – ή έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον.
Και τελικά, ξαναδιαβάζοντας τι έχω γράψει καταλαβαίνω ότι καλό είναι το πω και ακόμη πιο ξεκάθαρα: ναι τον λατρεύω τον Κραουνάκη και τις μουσικές του.
Γιάννης Καφάτος
Η κεντρική φωτογραφία του Σταμάτη είναι του Κώστα Καπαρελιωτη
Υ.Γ. Ψαχουλεύοντας βρήκα τι είχα γράψει όταν ο Σταμάτης μας παρουσίασε στην οδό Βουκουρεστίου το Duente – Βιβλίο CD από τις Εκδόσεις Άπαρσις
