Το comeback των Άγγλων, γιγάντων των 90s, Suede την τελευταία δεκαετία, είναι αρκετά διχαστικό. Από τη μια έχεις μια σειρά από εκθαμβωτικά best of live και tours και από την άλλη μια σειρά από πολύ μέτρια albums.
Έτσι και το φετινό The Blue Hour, που είπα να ακούσω προσεκτικότερα αυτές τις μέρες. Όσο καλή διάθεση και να χεις για να τ’ακούσεις σαν κάτι νέο, όσο και να θέλει η μπάντα να κάνει κάτι διαφορετικό, πάντα αυτή η φωνή και αυτές οι κιθάρες θα είναι τόσο 90s Suede, που είναι δύσκολο να βρουν θέση στο μουσικό χάρτη των 10s. Ίσως αν ήταν πρωτοεμφανιζόμενα 20χρονα παιδιά, από την Αγγλία ή την Αμερική να μιλάγαμε για τρομερή μπάντα. Αλλά δεν είναι. Και πάντα με την προυπόθεση πως δε θα χαν προυπάρξει οι Suede των 90s.
Ακόμα κι αν μιλάμε για 90s revival αυτή τη δεκαετία, δεν υπάρχει πουθενά μέσα σ’αυτό το revival, ο μοναδικός και τόσο αναγνωρίσιμος ήχος αυτής της, κάποτε, εξαιρετικής μπάντας. Καλώς ή κακώς.
Αλλά με το deluxe edition του album μας προσφέρουν ένα από τα καλύτερα τους τραγούδια, από τη στιγμή που έκαναν το comeback. To Manipulation μπορεί να ξεκινάει άβολα με κάπως ανατολίτικες γραμμές (το ‘χουν κάνει χειρότερα παλαιότερα), αλλά στο ρεφραίν όλα διορθώνονται. Ο ρυθμός και οι κιθάρες θυμίζουν τη μπάντα που λατρέψαμε 25 χρόνια πριν και η φωνή του Brett…είναι η φωνή του Brett.
Αποκλειστικά και μόνο για οπαδούς, όπως σχεδόν πάντα ήταν αυτή η μπάντα (εκτός από μια διετία στα μέσα-τέλη των 90s).

Θοδωρής Σουρβίνος