Τα τελευταία χρόνια όταν έρχεται η ώρα του μουσικού απολογισμού συνηθίζουμε να λέμε ότι παρά τις πολλές κυκλοφορίες και φυσικά τον πλουραλισμό που δίνει το ίντερνετ το αποτέλεσμα είναι μέτριο.
Το 2023 μας έδωσε κάποιες μετρημένες πολύ καλές δουλειές κυρίως πρωτοεμφανιζόμενων καλλιτεχνών ενώ τα μεγάλα ονόματα μας έδωσαν μερικές καλές και κάποιες απογοητευτικές. Παρακάτω θα βρείτε τις είκοσι που ξεχώρισε και άκουσε περισσότερο ο γράφων.
Εύχομαι μια καλύτερη χρονιά μουσικά και γενικά σε όλους.
1)Errorr – Self Destruct (Anomic Records)
Οι Errorr στον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο τους νομίζω ότι δίκαια κερδίζουν την προσοχή μας για φέτος. Το συγκρότημα του Leonard Kaage (Underground Youth) παίζει εξαιρετικές
σκοτεινές μελωδίες με βάση το post-punk και στοιχεία από shoegaze. Με το Heroine (Got to let go) να ξεχωρίζει σε ένα πολύ καλό σύνολο και έχοντας κάνει πολλές ακροάσεις τον δίσκο περιμένουμε σίγουρα τα μελλοντικά βήματα τους.
2)Dream Wife – Social Lubrication (Lucky Number)
Οι Dream Wife συνέχισαν την σταθερά ανοδική πορεία τους κυκλοφορώντας φέτος τον τρίτο δίσκο τους. Με δυναμικές μελωδίες και στίχους που κινούνται μεταξύ indie και punk και με μια γερή δόση pop μας χάρισαν κομμάτια σαν το Leech και το I Want You. Εμείς συνεχίζουμε να τις απολαμβάνουμε
και αναμένουμε την πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας στις αρχές Μαρτίου.
3)Civic – Taken by Force (ATO Records)
Ένας punk δυναμίτης που μας έρχεται από μια πάντα παραγωγική σκηνή όπως αυτή της Αυστραλίας είναι το Taken by Force. Με δυνατές και γρήγορες punk συνθέσεις χωρίς όμως να υστερούν σε ποιότητα οι Civic σε αυτό τον δεύτερο δίσκο τους χάρισαν ένα αποτέλεσμα που μπορεί να ακούγεται πολλές φορές στο repeat και να ξεσηκώνει.
4)Slowthai – Ugly (Method/Interscope)
Ο Slowthai με την κατά γράμμα μουσική ορολογία είναι rapper. Στο Ugly περισσότερο από όλες τις προηγούμενες δουλειές του μας δείχνει την μεγάλη μουσική του γκάμα και τις δυνατότητες
που έχει συνδυάζοντας είδη από το hip-hop έως το punk με το αποτέλεσμα να είναι κομμάτια όπως το Selfish ή το Feel Good. Το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό και αν διατηρήσει την πορεία αυτή θα μας απασχολήσει και στο μέλλον.
5)Notowns – Joyride (Inner Ear)
Οι Notowns αποτέλεσαν μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της εγχώριας σκηνής φέτος. Ένα post-punk τρίο με όμορφες συνθέσεις που παραπέμπουν και στην 80s περίοδο που μεσουρανούσε το ιδίωμα
αλλά και με φρέσκες συνθέσεις με προσωπικό χαρακτήρα όπως το No Reflex και το Beware. Με τέτοια αρχή ελπίζουμε η συνέχεια να είναι ανάλογη και στο μέλλον.
6)Μεθυσμένα Ξωτικά – Ανκόρ (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)
Για τα Μεθυσμένα Ξωτικά δεν χρειάζονται πολλά λόγια νομίζω. Ένα από τα συγκροτήματα με πάνω από είκοσι χρόνια σταθερής πορείας και πάντα με βάση τον κοφτερό πολιτικό τους στίχο και την λογική της αυτοοργάνωσης μας χαρίζουν τραγούδια που χαράσσονται μέσα μας. Το Ανκόρ θα έλεγα ότι είναι η πιο ώριμη έως τώρα δουλειά τους σε όλα τα επίπεδα.
7)Death Valley Girls – Islands in the Sky (Suicide Squeeze)
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα στο Αμερικάνικο Garage του σήμερα οι Death Valley Girls φτάσανε τους εφτά δίσκους. Με στοιχεία από ψυχεδέλεια και πολλές δίκες τους μικρές πινελιές
σε κάθε δίσκο αποτελούν την τελευταία δεκαετία μια σταθερή πια επιλογή στον ήχο αυτό. Όσοι δεν τις έχετε ανακαλύψει ακόμα με μια ακρόαση του California Mountain Shake θα πειστείτε.
8)Sleaford Mods – UK Grim (Rough Trade)
Οι Sleaford Mods πλέον μπορεί να μην εντυπωσιάζουν με το γνωστό hip-hop και post-punk ήχο τους. Όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να κυκλοφορούν ωραίους δίσκους με τους γνωστούς καυστικούς στίχους και την ανάλογη υπόκρουση. Όπως και ενδιαφέρουσες συμμετοχές σαν αυτή της Florence Shaw (Dry Cleaning) στο Force 10 From Navarone.
9)33 Lovers – Ghost Flower (Inner Ear)
Οι 33 Lovers έχοντας ως ιθύνων νου τον Στράτο Κύρη μας χάρισαν έναν πολύ όμορφο πρώτο δίσκο. Με γλυκές μελωδίες που έχουν ως βάση τον indie ήχο αλλά θα βρεί κανείς μέσα τους αναφορές από
Lo-Fi έως και Baroque pop. Αφήνοντας μας τελικά μια γλυκόπικρη αίσθηση όπως το The Sun Is Up και μια διάθεση αναμονής για το επόμενο βήμα.
10)Shame – Food for Worms (Dead Oceans)
Οι Shame τα τελευταία χρόνια έχουν παγιώσει μουσικά την θέση τους στο χώρο του post-punk. Στο Food for Worms λοιπόν μας παρουσίασαν έναν πιο εσωτερικό δίσκο θα έλεγα σε σχέση με τους
προηγούμενους. Αυτό είχε και ένα αποτέλεσμα στα κομμάτια βέβαια όπου οι εντάσεις έχουν πέσει αλλά υπάρχει μια πιο ατμοσφαιρική διάθεση στο αποτέλεσμα που με μια, δυο ακροάσεις σε κερδίζει.
11)’68 – Yes and… (Pure Noise Records)
Το duo από την Atlanta έκανε πάλι το θορυβώδες θαύμα του με τον τέταρτο κατά σειρά δίσκο του. Ίσως η πιο σκληρή ηχητικά δουλειά τους έως τώρα που ακροβατεί μεταξύ Hardcore και Metal
με καταιγιστικά κομμάτια όπως το The Captains Sat και το Within The Hour, They Were No More. Σίγουρα θα ικανοποιήσει στο έπακρο τους φαν του ήχου αυτού.
12)The Drin – Today My Friend You Drunk the Venom (Feel It Records)
Οι Drin είναι ένα συγκρότημα που έχει σταθερή πορεία τα τελευταία χρόνια στην underground σκηνή της Αμερικής. Ο ήχος τους ένα σκοτεινό post-punk ηχητικό τοπίο που σε συνδυασμό με την DIY αισθητική δίνει κάτι ξεχωριστό στο αποτέλεσμα. Χωρίς ωστόσο να μπαίνει στην λογική της απλής αντιγραφής. Με τον δίσκο αυτό νομίζω ότι πλέον μοιράζονται την δουλειά τους με ένα πιο ευρύ κοινό.
13)Vince Clarke – Songs of Silence (Mute Records)
Ο Vince Clarke προς το τέλος της χρονιάς μας αιφνιδίασε ευχάριστα με έναν απογυμνωμένο και σκοτεινό δίσκο. Το Songs of Silence έχει καθαρά Ambient αισθητική και ηχογραφήθηκε κατά την διάρκεια της πανδημίας. Αντικατοπτρίζει την αίσθηση απώλειας, θλίψης και άγχους που βίωσε ο
μουσικός εκείνη την περίοδο. Αξίζει να σημειωθεί πως το μόνο όργανο που χρησιμοποιήθηκε είναι synthesizer και ότι όλα τα κομμάτια έχουν ως βάση μια νότα που διατηρείται σε όλη τη σύνθεση.
14)Maggot Heart – Every Loser (Rapid Eye Records/Svart Records)
Οι Maggot Heart στον τρίτο και καλύτερο δίσκο τους μας δίνουν ένα άψογο ηχητικό αποτέλεσμα που ξεκινάει από το hard rock και φτάνει μέχρι το post-punk. Συνθέσεις που εναλλάσσονται μεταξύ πιο μελωδικού και πιο σκληρού ήχου και συμπληρώνονται από τα φωνητικά της Linnéa Olsson και την πολύ καλή παραγωγή.
15)Iggy Pop – Every Loser (Gold Tooth/Atlantic)
Ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές και performer της rock δεν τα παρατάει και φέτος μας χάρισε τον δέκατο ένατο δίσκο του. Ο Pop προφανώς στα 76 δεν έχει τίποτα να αποδείξει αλλά κάνοντας το κέφι του και έχοντας μια πλειάδα σημαντικών συνεργατών δίπλα του μας χάρισε έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του.
16)Italia 90 – Living Human Treasure (Brace Yourself Records)
Μετά από μια δραστήρια πορεία εφτά ετών με αρκετά Single, EP καθώς και Live οι Italia 90 μας παρουσίασαν φέτος την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους. Έντεκα συνθέσεις που κινούνται σε
post-punk ήχο με στοιχεία και από punk και noise. Σίγουρα για πρώτο βήμα έχουμε μια αρκετά καλή δουλειά, το στοίχημα πλέον είναι πως θα προχωρήσουν στο επόμενο βήμα.
17)Robert Finley – Black Bayou (Easy Eye Sound)
O Finley είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση blues μουσικού που μετά από χρόνια ερασιτεχνικών εμφανίσεων έχει περάσει πλέον στον επαγγελματικό χώρο. Ρόλο σε αυτό έπαιξε η γνωριμία του με
τον Dan Auerbach των Black Keys. Στο Black Bayou λοιπόν ο Auerbach συμμετέχει τόσο συνθετικά όσο και στην παραγωγή. Σε συνδυασμό τα παραπάνω με τη φωνή και το παίξιμο του Finley μας δίνουν έναν από τους καλύτερους blues δίσκους της χρονιάς.
18)Ρεύμα 102 – Ρεύμα 102 (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)
Έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους Demo οι Ρεύμα 102 κυκλοφόρησαν φέτος την πρώτη τους δουλειά. Το συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη κινείται στο χώρο του post-punk – synthpunk με Ελληνικό στίχο. Δέκα κομμάτια με ατμοσφαιρική διάθεση που συμπληρώνονται από
ανάλογους στίχους και σίγουρα μπαίνουν στις καλύτερες προσπάθειες που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια στην Ελληνόφωνη σκηνή.
19)The Nude Party – Rides On (New West Records)
Οι Nude Party στην τρίτη τους δουλειά συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Δηλαδή garage ήχος με στοιχεία από blues και 70s rock αναφορές. Σίγουρα η συνεπής πορεία τους και οι καλές
συνθέσεις τους κάνουν να ξεχωρίζουν σε μια σκηνή που ουσιαστικά εγκαινίασαν πριν είκοσι χρόνια οι White Stripes.
20)Γιώργος Καρράς – Ασκήσεις απλότητας (United We Fly)
Μετά από πολλά χρόνια μουσικής πορείας και ως μέλος των Τρυπών αλλά και σε συνεργασία με άλλους μουσικούς ο Γιώργος Καρράς μας χάρισε φέτος την πρώτη του προσωπική δουλειά. Δέκα ορχηστρικά κομμάτια που κινούνται σε ακουστικές φόρμες και δημιουργούν μια γλυκόπικρη αίσθηση. Το αποτέλεσμα είναι πολύ όμορφο και σίγουρα αυτό που θα θέλαμε είναι η πιο συχνή δισκογραφική παρουσία του στο μέλλον.
Πάνος Γιαννόπουλος
