Διαβάζοντας μέρος των πρακτικών που έχουν βγει στην δημοσιότητα και σχετίζονται με το δημοψήφισμα του 2015 αναρωτιέμαι γιατί βγήκε στο φως το συγκεκριμένο τμήμα τους όπως επίσης και σε τι ακριβώς δικαιώνουν τις επιλογές της κυβέρνησης Τσίπρα.
Όσον αφορά την πρόθεση του τότε πρωθυπουργού να μην εγκαταλείψει η χώρα την ευρωζώνη, αποδεικνύεται αυταπόδειχτα από τις μετέπειτα επιλογές του. Παρά το όχι σε ένα ομολογουμένως ασαφές ερώτημα στο δημοψήφισμα.
Ο Α. Τσίπρας πήρε το βάρος και έφερε μετά μία συμφωνία σχεδόν όμοια με αυτή που απέρριψε ο Ελληνικός λαός, γιατί όλα τα διαπραγματευτικά του όπλα είχαν καταστραφεί πλέον. Το δίλημμα ήταν «δολοφονικό» μετά και την άκαμπτη στάση των δανειστών μας.
Το ασαφές αυτό δημοψήφισμα ήταν τέτοιο, που ποτέ δεν επίδρασε ουσιαστικά στην καλυτέρευση της θέσης της χώρας τότε. Το σθένος ο Α. Τσίπρας το έδειξε κατά βάση στο εσωτερικό του κόμματος του και στις φωνές που πράγματι προσδοκούσαν την ρήξη με τους θεσμούς.
Όσον αφορά τις επιλογές διαχείρισης της κυβέρνησης του έως την συνθηκολόγηση με τους δανειστές, αυτές σαφώς και είναι προϊόν κριτικής και αυτοκριτικής που έχει κάνει και ο ίδιος ανά περιόδους.
Δικαιώνεται στο ότι δεν επιθυμούσε την ρήξη, δεν δικαιώνεται στην διαχείριση της διαπραγμάτευσης για το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Τώρα το πως έχουν κάνει σημαία μερικοί αυτά τα επιλεκτικά πρακτικά και διαλαλούν στα social τα περί δικαίωσης, αυτό άπτεται άλλης ανάλυσης, όχι μόνο πολιτικής.
Για να τα βάλουμε σε μία σειρά όμως.
Τι δικαιώνεται μέσω των υφιστάμενων πρακτικών:
- Ότι ο Α. Τσίπρας δεν πήγε στο Συμβούλιο Αρχηγών με πρόθεση τη ρήξη, αλλά με στόχο μία συμφωνία και παραμονή στο ευρώ.
- Ότι το ΟΧΙ δεν το ερμήνευε ως εντολή αποχώρησης γιατί δεν ήταν τέτοια στο βάθος, αλλά ως ενίσχυση της διαπραγμάτευσης, σε αντίθεση με κάποιους «στρατηγούς» του.
- Ότι υπήρξε συναίνεση από τα άλλα κόμματα στο να βρεθεί συμφωνία ακόμη κι από τη ΝΔ.
Άρα, σε επίπεδο πολιτικού κλίματος και συσχετισμών, δεν προκύπτει η εικόνα ενός ΠΘ που βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση, αλλά ενός ΠΘ που επιδιώκει έναν δίκαιο συμβιβασμό και έχει τη συναίνεση, ή έστω τη σιωπηλή αποδοχή των άλλων.
Τι δεν δικαιώνεται ή μένει σκοπίμως εκτός συζήτησης:
- Γιατί έγινε το δημοψήφισμα με τόσο ασαφές περιεχόμενο και διακύβευμα;
- Αυτό δεν αποσαφηνίζεται στα υφιστάμενα πρακτικά και ούτε καν θίγεται.
- Η πολιτική σκοπιμότητα του δημοψηφίσματος εν τέλει.
- Γιατί δεν υπήρχε ουσιαστικό και εφαρμόσιμο σχέδιο Β;
- Διότι δεν υπήρχε σοβαρή προετοιμασία για ολική ρήξη, ούτε για εθνικό νόμισμα, ούτε καν εναλλακτική για τις τράπεζες. Υπήρχαν κάτι δημιουργικές ασάφειες περί παράλληλου νομίσματος.
- Αυτό δείχνει στρατηγικό έλλειμμα και δεν ισοφαρίζεται από τις καλές προθέσεις που καταγράφονται στα πρακτικά και μόνο.
Συμπερασματικά λοιπόν
Τα πρακτικά δεν αποδεικνύουν ότι ο Α. Τσίπρας είχε δίκιο γενικά, ούτε ότι το δημοψήφισμα ήταν επιτυχημένο, ούτε ότι η διαχείριση ήταν ρεαλιστική.
Αυτό που κάνουν είναι να:
- Αποδομούν την αφήγηση της ΝΔ ότι εκείνη την ώρα η κυβέρνηση ήταν σε παραλήρημα.
- Δείχνουν πως όλα τα κόμματα πλην ΚΚΕ κινήθηκαν στη λογική «πάμε να κλείσουμε συμφωνία», με ενιαίο μέτωπο.
- Φωτίζουν την πραγματικότητα εκείνης της ημέρας, αλλά όχι τα πολιτικά λάθη που είχαν προηγηθεί ή που ακολούθησαν του δημοψηφίσματος.
Και για να το κάνουμε απολύτως σαφές.
Ή είσαι έτοιμος να δεχθείς τα αποτελέσματα των στρατηγικών σου επειδή θεωρείς πως έχεις το δίκιο με το μέρος σου και είσαι προετοιμασμένος για αυτά ή δεν ξεκινάς καν μία στρατηγική που διαφαίνεται πως θα σε φέρει σε διλήμματα «ζωής και θανάτου».
Ο Α. Τσίπρας και η κυβέρνηση του δεν κορόιδεψαν τον Ελληνικό λαό, έπεσαν και οι ίδιοι θύματα μιας αυταπάτης όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο πρώην ΠΘ.
Δεν είχαν αποφασίσει πιο ακριβώς πλαίσιο είναι ιδανικό για την χώρα και ωφέλιμο για τους πολίτες, ερχόμενες σε σύγκρουση η πραγματικότητα και η θεωρία.
Εν τέλει πιστεύεις ή δεν πιστεύεις στο Ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας;
Νομίζω ότι ο κύριος Τσίπρας έχει κάνει πλέον σαφές το τι πιστεύει. Τα περί αμφιταλάντευσης του είναι αστεία. Το αν πιστεύει σε μια Ευρώπη άλλων κανόνων αυτό είναι πολιτικό δικαίωμα του και δεν θα το κρίνει κανείς.
Χάρης φιλιππάκης
