21/09/2021

Η τελευταία μου διαδρομή. Θυμάσαι;


Εδώ είμαι ακόμα. Ανάμεσα στα κλαδιά και τη σκουριά. Θυμάσαι; Κάποτε ήμουν το μεγάλο σου απόκτημα. Οι κόποι τόσων ετών και ο δρόμος προς την ελευθερία σου.
Θυμάσαι; Η πρώτη μέρα. Το πρώτο ταξίδι. Με λαχτάρα, με σχεδόν ερωτικό άγγιγμα στο τιμόνι και το λεβιέ των ταχυτήτων. Ένα βαθύ πάτημα στο γκάζι. Χιλιόμετρα χωρίς στάση, άλλοτε με κέφι, άλλοτε με νεύρο, με χαρά, λύπη, τραγούδι, μοναξιά, παρέα, φίλους, παιδιά.

Θυμάσαι; Τη μάταιη μα πραγματική ικανοποίηση της υπεροχής. Το πρώτο προσπέρασμα. Το στοίχημα για να δεις το κοντέρ στο τέρμα σε ευθεία και στροφές. Προσπαθούσα για όλα. Κι εσύ καμάρωνες για μένα. Κι εγώ σου έδινα όλη μου τη δύναμη.

Θυμάσαι; Το πρώτο μικρό γδάρσιμο στην πίσω πόρτα. Σου πείραξαν το καμάρι σου. Νεύρα και κλάμα μαζί. Η πρώτη φορά στον μάστορα. Ήμουν στ' αλήθεια πολλά για σένα. Ήταν αλήθεια όμως;

Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι πάντως. Η τελευταία μας μέρα ήταν καλοκαίρι. Μετά από 20 ολόκληρα χρόνια. Ήρθαμε εδώ. Διότι πλέον ήθελες να με κρύβεις. Όχι να με δείχνεις με περηφάνια. Σε έφερα μέχρι εδώ. Μπόρεσα παρά τις λιγοστές μου δυνάμεις. Με κλείδωσες και έφυγες…μάλλον για πάντα.

Θυμάσαι; Θυμάσαι που είναι αυτό το μέρος πια; Ξέχασα να σου πω ότι στο ντουλαπάκι μου, έχω ακόμα την πρώτη μας φωτογραφία. Αν προλάβεις έλα να στη δώσω. Κι ένα κουκλάκι που έπαιζε ο γιος σου όταν δεν ήθελε να κοιμηθεί στο πίσω κάθισμα.

Εδώ είμαι ακόμα. Ανάμεσα στα κλαδιά και τη σκουριά. Και περιμένω την τελευταία μου διαδρομή. Θα με θυμάσαι;

Βασίλης Κριμπάς

 

(Συνολικές Επισκέψεις 130, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*