«Η τελειότητα» του Vincenzo Latronico (Εκδόσεις Loggia) είναι μια νουβέλα υψηλής αισθητικής, είναι η τρυφερή ματιά σε έναν κόσμο που αλλάζει και γίνεται άγριος και αφιλόξενος για τους νέους ανθρώπους που παλεύουν να συνδυάσουν τη ζωή που ονειρεύονται, τη ζωή που τους πλασάρουν και τη ζωή που ζουν.
Πώς είναι να κυνηγάς ένα όνειρο σε μια ξένη χώρα, και να ζεις μια ζωή προορισμένη να φέρνει κλικ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Η Άννα και ο Τομ τολμούν και ξεκινούν το μοντέρνο ταξίδι του ψηφιακού νομά αφήνοντας την πατρίδα τους κάπου στο νότο της Ευρώπης για το Βερολίνο που είναι και το δεύτερο σπίτι του συγγραφέα.
Η καθημερινότητα τους κοντράρει με την εικόνα που θέλουν να δίνουν μέσα από τις φωτογραφίες στο ίνσταγκραμ που τις χρησιμοποιούν για να επινοικιάζουν το διαμερισματάκι τους στο Βερολίνο όταν επισκέπτονται την πατρίδα τους ή όταν με την άνοδο των τιμών σχεδιάζουν ταξίδια αναψυχής που τα συνδυάζουν και με ολίγη δουλειά.
Ο συγγραφέας με έναν πολύ ξεχωριστό ρυθμό παρουσιάζει τις ψυχικές διακυμάνσεις και τα υπαρξιακά ερωτήματα των ηρώων του όπως αυτά αντικατοπτρίζονται στην καθημερινότητα, την εικόνα της ζωής τους.
Η αλλοίωση των πόλεων από το gentrification συμβαδίζει το σφίξιμο της ψυχής των ανθρώπων και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που κερδίζει το βιβλίο καθώς το άστυ και οι άνθρωποί του μεταλλάσσονται μέσα από μια διήγηση που βάζει τον αναγνώστη στη θέση του παρατηρητή αλλά και με έναν τρόπο του παρατηρούμενου.
Οι αλλαγές στο άστυ σηματοδοτούν αλλαγές στο ύφος και τη διάθεση των ηρώων του Latornico που όμως παραμένουν πεισμωμένοι στην προσπάθειά τους να μη ματαιωθούν, να μην ηττηθούν και να επιβιώσουν στην εποχή που τα «κλικ» και τα «λάικ» επιβεβαιώνουν υπάρξεις.
Η μετάφραση της Δήμητρας Δότση συμβάλλει στην αναγνωστική εμπειρία ενός βιβλίου που δικαίως φλερτάρει με το Booker του 2025 καθώς μπήκε στη shortlist.
«Τελειότητα» τελικά είναι τελικά η ικανότητα να ζει κανείς με τα ψεγάδια της πραγματικότητας. Η Άννα και ο Τομ είναι δυο «φίλοι» μου, που προσπαθούν και επιβιώνουν με την αλήθεια τους σε μια εποχή που η εικόνα δεν λέει πάντα την «αλήθεια». Μπορεί να είναι τα παιδιά μου που θα αναζητήσουν τη δική τους ζωή, μπορεί κι εγώ ο ίδιος που αναπολώ τις ζωές που δεν έζησα.
Γιάννης Καφάτος
