29/06/2022

Με τις πυξίδες τρελαμένες – Διδακτικές ιστορίες …εκτός αρίθμησης

Με τις πυξίδες τρελαμένες - Διδακτικές ιστορίες ...εκτός αρίθμησης

Σήμερα θα κάνω κάτι που δεν πρόκειται να ξανακάνω, ελπίζω ποτέ, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Θα αφήσω λίγο στην άκρη τις ιστορίες και θα κάνω ένα σχετικά μεγάλο σχόλιο, αποποιούμενος φυσικά τον ρόλο του δημοσιογράφου γιατί απλά δεν είμαι.

Ο βαθύς διχασμός που έχει μεταφερθεί όπως είναι φυσικό και στον δημοσιογραφικό χώρο και στην κυριολεξία έχει εξελιχθεί σε κανιβαλισμό μεταξύ ‘’μνημονιακών’’ και ‘’αντιμνημονιακών’’ (μιλάμε για απόλυτα ψευδεπίγραφους προσδιορισμούς), είναι αποκύημα της επιλογής του πολιτικού προσωπικού της χώρας, και προέρχεται από διάφορους λόγους ανά περίπτωση. Οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι, η αποποίηση ευθυνών για την κατάσταση, η ψηφοθηρία (την χρησιμοποίησαν όλοι από το 2010 και μετά) και τέλος η ιδεολογική προσέγγιση του θέματος. Πρώτιστο όμως θεωρώ την αποποίηση ευθυνών κυρίως για όσους είχαν ήδη αναλάβει την εξουσία (βλέπε καμένη γη).
Δεν μπορώ να θεωρήσω όλο αυτό το διχασμό ως απλή αντιπαράθεση απόψεων ως προς τις τύχες της χώρας, γιατί απλά δεν είναι. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Αν δεν ήταν, δεν επρόκειτο να είχε φτάσει ως τις ρίζες της Ελληνικής κοινωνίας.
Το αποτέλεσμα είναι τα φώτα να πέφτουν αλλού από εκεί που πρέπει. Αυτή η εγκληματική επιλογή έχει οδηγήσει ένα ολόκληρο λαό στο σημείο να τρώει τις σάρκες του. Αρνούμενη λοιπόν η πολιτική ηγεσία της χώρας να πει την αλήθεια που αρμόζει στην κατάσταση, η οποία ήταν από την αρχή κρίσιμη, καταναλώνει φαιά ουσία στο πώς θα το διαχειριστεί επικοινωνιακά και όχι ουσιαστικά. Έχω ξαναπεί με αφορμή την ιστορία. Στην περίπτωση της Ελλάδας δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, όλες έχουν ποσοστό δυσκολίας μέσα τους. Με την τακτική των Ελληνικών κυβερνήσεων μέχρι σήμερα το διάστημα αυτό της οδύνης, μεγαλώνει δεν μικραίνει.
Το να διαλέγεις στρατόπεδο και άποψη είναι επιλογή σου. Όταν έχεις δημόσιο βήμα όμως, επιβάλλεται να είσαι κάτι παραπάνω από προσεκτικός και αυτό το λέω για όλες τις κατηγορίες των δημοσιογράφων και κυρίως για τους στρατευμένους, χωρίς να θέλω να τους προσβάλω με τον όρο. Κάποιοι εξ αυτών πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο κάνουν καλό στη χώρα τους, κάποιοι άλλοι πάλι το κάνουν από καθαρό προσωπικό και ιδεολογικό συμφέρον. Στον κανιβαλισμό όμως έχουν συμμετάσχει αρκετοί και οι προτροπές τους σε αρκετές περιπτώσεις είναι εγκληματικές. Σεβόμενος την πάγια τακτική μου, δεν πρόκειται να κατονομάσω κανένα μη συγχωρεμένο, όχι από δειλία αλλά από σεβασμό στην μη στοχοποίηση, όπου έχει γίνει επιστήμη στις μέρες μας. Ξαναλέω κάποιοι επιβιώνουν έτσι (δημοσιογράφοι και πολιτικοί).
Επειδή δεν μου πάει η καρδιά να μην κάνω έστω μία αναφορά στην παρελθοντική ιστορία, θέλω να θυμηθείτε αν την έχετε διαβάσει, την ιστορία του συμπλέγματος κατωτερότητας. Σε κάποιο σημείο αναφέρω ότι οι πολιτικές ηγεσίες του 19ου αιώνα αντί να προσπαθούν να επιλύσουν ουσιαστικά προβλήματα που μάστιζαν το κράτος, επέλεξαν να ονειρεύονται τη στιγμή που θα φορέσουν Βυζαντινή αυτοκρατορική πορφύρα κατά την δοξολογία επανάκτησης της πόλης, στο ναό της αγίας Σοφίας. Αν εξαιρέσετε το στόχο ο παραλογισμός είναι ο ίδιος ακριβώς.
Είμαστε εντελώς αποπροσανατολισμένοι από την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων που μας ταλανίζουν, και είμαστε όλοι, όχι μόνο οι πολιτικοί. Αυτοί απλά προσπαθούν να φανούν αρεστοί, κάνοντας μεγαλύτερη ζημιά. Προσπαθούν να διαχειριστούν κάτι πρωτόγνωρο από την μεταπολίτευση και μετά… Την αδυναμία του κράτους να δανειστεί και εν συνεχεία να τροφοδοτήσει τους περισσότερους τομείς της οικονομίας, όπως το έκανε τόσα χρόνια.
 Όλοι αρνούμαστε να δούμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.
Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τους ξένους καθόλου, όχι με σκοπό να αποκρύψω τις όποιες ευθύνες τους, αλλά κυρίως γιατί θεωρώ ότι δεν είναι η λύση στο πρόβλημά μας. Είναι απλά ένας από τους παράγοντες του παιχνιδιού. Ας επικεντρωθούμε σε αυτά που από μόνοι μας μπορούμε να αλλάξουμε, και αυτά είναι πολλά. Μετά από αυτό, νομίζω ότι μπορούμε να δούμε και το ζήτημα της σχέσης μας μαζί τους. Και εδώ, σημασία έχει η ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Χρόνιο πρόβλημα της Ελληνική πολιτικής ζωής.
Ας σταματήσουμε να περιμένουμε το ατόπημα κάποιου, για να υπερτονίσουμε την εγκυρότητα της δικιά μας άποψη και αυτό το λέω ξεκάθαρα για τους δημοσιογράφους ένθεν και ένθεν. Όταν ένας δημοσιογράφος μιλά χωρίς να έχει εξακριβώσει αυτά που λέει, είναι μάλλον μέτριος και έχεις την επιλογή να μην τον εμπιστευτείς ποτέ ξανά, ένας δημοσιογράφος που προτρέπει σε αυτόδικες ενέργειες, εκμεταλλευόμενος ονόματα που είναι μισητά στην κοινή γνώμη, για να πάρει ασυλία, τι είναι άραγε; (Δεν δέχομαι το ενδεχόμενο αστείου σε τέτοιες περιπτώσεις και σε τέτοιες εποχές ιδίως).

Τα πρόσωπα που έχουν δημόσιο λόγο και κυρίως επιρροή, πρέπει να σκέφτονται πριν ξεστομίσουν το οτιδήποτε, και να μην εκφέρουν αβίαστα άποψη για θέματα που δεν έχουν ιδιαίτερη γνώση. Ας το σκεφτούν δυο τρείς και δέκα φορές πρώτου βγάλουν πόρισμα. Φαντάζομαι ότι ηθοποιοί, μουσικοί και ούτω καθ’ εξής δεν είναι απόλυτοι γνώστες οικονομικών θεμάτων και συγκυριών, έχουν όμως μεγάλη δημόσια δύναμη, γιατί ο κόσμος κάνει ένα λάθος, θεωρεί ότι επειδή κάποιος είναι καλός στιχουργός, ηθοποιός η ερμηνευτής, είναι εξίσου καλός σε όλα. Παρομοίως και κάποιος που έχει ταλέντο στη γραφή.

Χάρης Φιλιππάκης

Υ.Γ: Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μη χρησιμοποιήσω σε αυτά τα άρθρα ποτέ την λέξη, η παράγωγα της λέξης μνημόνιο, γιατί έχω κουραστεί πραγματικά να την ακούω, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο είναι ανεδαφικό σε αυτές τις εποχές.         
(Συνολικές Επισκέψεις 303, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Χάρης Φιλιππάκης 85 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*