Μέχρι τώρα λέγαμε ότι τα βιβλία μπορούν να «γιατρέψουν» πληγές – λογιών-λογιών! Μετά την ανάγνωση του βιβλίου της Gabrielle Zevin «Το αύριο και το αύριο και το αύριο» (Εκδόσεις Πατάκη) μπορώ εύκολα να πω ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και το «παιχνίδι».
Ένα παιδί που περνάει μήνες στο νοσοκομείο, μοναχικό. Αναρρώνει από μια δύσκολη επέμβαση που ίσως σώσει ένα πόδι που δε θα κινηθεί ποτέ πια φυσιολογικά. Το μικρό αγόρι επαναστατεί στη μοναξιά του.
Ένα κορίτσι που συνοδεύει την καρκινοπαθή αδελφή της πλησιάζει και καταφέρνει με την παρουσία της να δώσει εκείνη τη σπρωξιά προς τη ζωή για το ανάπηρο παιδί.
Τα δύο παιδιά που είναι τόσο διαφορετικά υπάρχει κάτι που τα ενώνει: η αγάπη μέχρι λατρείας των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ανθίζουν και δημιουργούν ήρωες πλούσιους και διάσημους προγραμματιστές.
Και μετά αρχίζουν όλα.
Η συγγραφέας έχει πιάσει με έναν λιτό και συγχρόνως δυναμικό λόγο τόσο τα θέματα της αναπηρίας και πώς τη βιώνει ένας έφηβος αλλά από την άλλη εισάγει τους αδαείς αλλά φαντάζομαι ικανοποιεί και τους ρέκτες των ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε έναν κόσμο που η φαντασία δεν έχει όριο. Μόνο όριο είναι η γνώση – που αποκτιέται στα πανεπιστήμια που και οι ήρωες της ιστορίας φοιτούν – αλλά και η ο χαρακτήρας του προγραμματιστή/σεναριογράφου.
Προσωπικά σαγηνεύτηκα από τον τρόπο που μας περιγράφει το πώς «χτίζεται» ένα παιχνίδι. Τα θέματα ηθικής που βάζει αποτελούν επίσης μια ακόμη αναγνωστική απόλαυση.
Οι δύο ήρωες συναντιούνται χρόνια μετά τις ώρες που τα λέγανε στο νοσοκομείο. Ο καθένας έχει τα μυστικά του και τις αιτίες που «χάθηκε» με τον άλλον. Μας παρουσιάζονται σιγά-σιγά.
Κάθε σελίδα του μυθιστορήματος «Το αύριο και το αύριο και το αύριο» είναι σα να κερδίζεις μια πίστα σε ένα προσωπικό παιχνίδι ανάγνωσης. Όπως οι ήρωες μας «χτίζουν» τα παιχνίδια που τους κάνουν διάσημους και πλούσιους κερδίζοντας όλες τις πίστες με τον ίδιο τρόπο καταρρέουν στους προσωπικούς τους αγώνες. Η σχέση τους μένει μετέωρη και συχνά θυμίζει τη σπίθα που κάνουν τα καλώδια της μπαταρίας αν τα χτυπήσεις μεταξύ τους. Το καθένα στον πόλο του δίνει κίνηση στο αυτοκίνητο. Μεταξύ τους φέρνουν τον όλεθρο.
Τη μετάφραση έχει κάνει ο Αλέξης Καλοφωλιάς. Έχει αποδώσει το ρυθμό και την ένταση που επικρατεί μεταξύ των χαρακτήρων του έργου με έναν εξαιρετικό τρόπο.
Η Gabrielle Zevin , είπαν οι Times ότι μας έχει παραδώσει ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του 21ου αιώνα.
Προσωπικά διάβασα μια μεστή ιστορία και μια σπουδή στα συναισθήματα των ηρώων που κορυφώνονται ή κατακρημνίζονται και παρουσιάζονται στον αναγνώστη με την απλότητα που έχει η (πολυσύνθετη) ζωή μας. Η αγάπη που όλοι αναζητάμε, όπως και οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι πάντα δεδομένη. Μερικές φορές προσπερνάει, πονάει, προδίδει, γητεύει, ολοκληρώνεται. Αλλά όχι πάντα…
«Το αύριο και το αύριο και το αύριο» εκτός όλων των άλλων είναι ένα μυθιστόρημα για τις σχέσεις και την αγάπη που είναι πάντα μια εύθραυστη συνθήκη για κάθε πρόσωπο.
Νομίζω, τέλος, ότι μια από τις σπουδαίες αρετές του βιβλίου είναι αυτή: Μπορείς εύκολα να ταυτιστείς με τους ήρωες – κεντρικούς και τους περιφερειακούς – χωρίς να έχεις παίξει στη ζωή σου ηλεκτρονικό παιχνίδι. Άλλωστε το «παιχνίδι» είναι κάτι που όλοι το έχουμε κάνει κι ίσως το κάνουμε ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι έχουμε σταματήσει να «παίζουμε με τους φίλους μας».
Γιάννης Καφάτος
