19/06/2021

Το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο μέσα από τα προβλήματά του

Γράφει ο Χάρης Φιλιππάκης

Πανεπιστήμιο

Το Ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ο κοινωνικός ανελκυστήρας όσων δεν γεννήθηκαν σε μεγαλοαστικές οικογένειες και άρα δεν έχουν την αριστεία στο «αίμα τους» όπως διαδίδεται. Η είσοδος και έξοδος από αυτό είναι ένα εισιτήριο που σε βάζει στο τρένο της κοινωνικής ανέλιξης, που στην χώρα μας ήταν ανέκαθεν πάγιο «αίτημα» και επιδίωξη των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων. Το Ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο πέφτει μια δεκαετία τώρα θύμα σφοδρής δυσφήμισης από ΜΜΕ, που έχουν καταφέρει να το υποβαθμίσουν στα μάτια της κοινωνίας που το έχει πιο πολύ απ’ όλους ανάγκη.

Τα προβλήματα των πανεπιστημίων μας υπάρχουν και όποιος έχει ζήσει μέσα σ’ αυτά και έχει την ικανότητα να διαχωρίζει τα γεγονότα από τους «συμβολισμούς», δεν μπορεί να τα παραβλέψει:

  • Η αθρόα εισαγωγή για προεκλογικούς ή εκλογικούς λόγους, δεν προασπίζει τον δημόσιο χαρακτήρα του ούτε την ποιότητα του μακροπρόθεσμα. Αντιθέτως δίνει έξτρα όπλα σε όσους το αντιμάχονται. Δεν γίνεται να μπαίνουν όλοι στην τριτοβάθμια με επιχείρημα την τόνωση των τοπικών οικονομιών από την φοιτητική κατανάλωση. Έτσι δεν πάμε πουθενά. Έτσι τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε όργανα άλλου σκοπού και όχι του σκοπού για τον οποίο πρέπει να προορίζονται.
  • Χρόνια τώρα, το δημόσιο πανεπιστήμιο πέφτει θύμα των κομματικών επιδιώξεων που το βλέπουν ως εργοστάσιο προ-παραγωγής κομματικών στελεχών, που αποδεικνύουν την «αξία» τους, για μια μελλοντική καριέρα  στο κόμμα. Πώς αποδεικνύεται αυτή η αξία; Με το πόσους μπορείς να φέρεις στην παράταξη. Η διοργάνωση «ποιοτικών» πάρτι είναι μια καλή αρχή. Έτσι αποδεικνύεις πως μελλοντικά θα κάνεις το ίδιο για το κόμμα, με την ίδια άνεση. Σ’ αυτό τον αγώνα συναγωνίζονται κυρίως δύο παρατάξεις που είναι και οι πιο δημοφιλείς. Οφείλω να τις διαχωρίσω από άλλες. Σε όλο αυτό δεν υπάρχει τίποτα το ιδεολογικό, τίποτα που να οδηγεί σε πολιτικοποίηση, τίποτα που να φέρνει το άτομο πιο κοντά στην γνωριμία με την ιστορικότητα και σημασία της πολιτικής. Απλά «φέρνει κόσμο».
  •  Υπάρχουν περιπτώσεις που ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημιακού χώρου και της υλικοτεχνικής του υποδομής πέφτει θύμα σφοδρής κατάχρησης, από άτομα που βλέπουν το πανεπιστήμιο όπως βλέπαμε για καιρό την δημοκρατία στην Ελλάδα. Συνοψίζεται στη στάση: «Δημοκρατία έχουμε ότι θέλουμε κάνουμε». Αυτή η στάση οδηγεί σε συμπεριφορές κατάχρησης του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου, που θεωρούμε πως ως ένα βαθμό μας ανήκει γιατί είναι δημόσιο, άρα το πληρώνουμε όλοι. Χωρίς αυτές οι συμπεριφορές να προέρχονται μόνο από τον φοιτητικό κόσμο, αλλά και από τους καθηγητές. Θυμάμαι καθηγητές να αρνούνται να αφήσουν τα γραφεία τους μετά την συνταξιοδότηση και οι νεοδιορισμένοι να στοιβάζονται σε προθαλάμους, γιατί κάποιοι θεωρούν το πανεπιστήμιο μετά από 35 χρόνια υπηρεσίας, «σπίτι τους».
  • Πρόβλημα επίσης είναι το 30 άτομα στις παραδόσεις και 1000 στην εξέταση. Πρόβλημα που επηρεάζει συνολικά το άτομο στην μελλοντική του κοινωνική συμπεριφορά και μετατρέπει το πανεπιστήμιο σε επαγγελματική σχολή και μόνο.  
  • Αφήνω τελευταίο το σοβαρότερο και ουσιαστικότερο κατά την γνώμη μου. Είναι η υποχρηματοδότηση από το κράτος που γεννά ζητήματα επάρκειας προσωπικού, οργάνωσης, υποδομής, συντήρησης, ασφάλειας και φύλαξης των πανεπιστημιουπόλεων.

Αντί η κυβέρνηση να ποντάρει στην αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου έμπρακτα, το μόνο που κάνει, είναι για εκλογικούς λόγους να θεωρεί τους «μπαχαλάκηδες» ως το μόνο σοβαρό πρόβλημα των πανεπιστημίων, που θα λυθεί με την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας που θα τους «δέρνει» όταν πρέπει. Επίσης θεωρεί πως η βάση του δέκα θα δώσει ποιοτική ώθηση, την ώρα που με κάποιες χιλιάδες ευρώ θα μπορείς να πάρεις ισότιμο πτυχίο από ιδιωτικό, με όποιο τρόπο επιθυμείς. Οφείλουμε να καταλάβουμε πως οι επιλογές της κυβέρνησης έχουν σαφέστατο ιδεολογικό πλαίσιο.

Επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημίου συμφέρει όλους όσους δεν γεννηθήκαν σε μεγαλοαστικό περιβάλλον. Αφήνω στην άκρη όσους ζουν στην θερινή πλάνη του «μεγαλοαστισμού» τους, θεωρώντας πως η μεταπολιτευτική άνοδος τους στα μεσαία στρώματα, στα οποία βρίσκονται στην ουσία κι ας νομίζουν ότι γίνανε μεγαλοαστοί, θα κρατήσει για πάντα. Αντίστοιχα και όσοι θεωρούν πως είναι μεσαία τάξη επειδή μπορούν να αγοράσουν smart tv και smart phone. Αν κάποια μέρα χαθεί η δημόσια και δωρεάν παιδεία, θα συνειδητοποιήσουμε με τον άσχημο τρόπο, πόσο σαθρά είναι τα ταξικά τείχη από ένα επίπεδο και κάτω.

 Ίσως βέβαια αυτό να είναι μια κάποια λύση για όσους αιθεροβατούν. Είναι οι ίδιοι που αγνοώντας πλήρως τις συνθήκες, τοποθετημένοι εκ γενετής σε γυάλα ασφαλείας, πιστεύουν πως όλα είναι απλά και πως όλα γίνονται, «αρκεί να το θελήσεις».

Χάρης Φιλιππάκης

Υ.Γ: Γιατί μεγάλο μέρος της αριστεράς έχει καταντήσει να διεκδικεί την κοινωνική της διείσδυση, με κύριο όπλο την πολιτική ορθότητα και τα παράγωγα της; Γιατί άραγε;   

(Συνολικές Επισκέψεις 96, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Χάρης Φιλιππάκης 69 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*