Είναι λίγο περίεργο αλλά ενώ έχω διαβάσει «Το λαϊνάκι» (Εκδόσεις Ελκυστής) σχεδόν δυο μήνες, γράφω δυο λόγια γι’ αυτό τώρα που βρίσκομαι στο Βόλο. Η Λία Νικολάου κάπου εδώ γύρω μένει κα έφτιαξε αυτό το τρυφερό σύμπαν του καινούργιου της βιβλίου. Γιατί τόσο καιρό δεν έγραψα δυο κουβέντες; Σίγουρα δεν «έφταιγε» το βιβλίο που το απόλαυσα. Μάλλον ήμουν κι εγώ σε ένα ταξίδι και τώρα που είμαι στη «γειτονιά» της συγγραφέως, ήρθε η ώρα να μοιραστώ τις σκέψεις μου γι’ αυτό.
Πόσα ταξίδια έχεις ονειρευτεί, πόσα έχεις αναβάλει, ακυρώσει και πόσα τελικά έχεις κάνει. Κι από αυτά τα ταξίδια που έκανες υπάρχει κάποιο από το οποίο δεν έχεις «επιστρέψει»;
Στο καινούργιο της βιβλίο η Λία Νικολάου καταπιάνεται με την «αγία» ελληνική οικογένεια αλλά και το περιβάλλον που την «τροφοδοτεί» και πυροδοτεί τα στραβά και τ’ ανάποδά της. Ανιχνεύει και τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και θέματα όπως ο ηλικιακός ρατσισμός.
Πάντα με την τρυφερότητα και την ευθύτητα που μας πρόσφερε και στο προηγούμενο της βιβλίο η συγγραφέας με το εύρημα του ταξιδιού που θέλει να κάνει ο ήρωάς της, υπέργηρος και μόνος επιχειρεί ένα μοναδικό «ταξίδι» στις ψυχές αλλά και την καθημερινότητα των περιφερειακών ηρώων του βιβλίου.
Ζωντανοί με τις καλές και τις κακές τους στιγμές. Οι αναμνήσεις έρχονται και άλλοτε ξορκίζουν το χθες και άλλοτε λειτουργούν σαν πυροκροτητές μιας χαμένης ζωής.
Η ματαίωση και η ανασφάλεια, οι αναμνήσεις, και σκληρή καθημερινότητα από τη δεκαετία του ’30 που αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι των σχέσεων και μιας ιδιότυπης «σκυταλοδρομίας» κληροδόρτησης ενοχών από τη μία γενιά στην επόμενη περιγράφονται στις σελίδες του βιβλίου της Λίας Νικολάου.
Είμαστε οι αναμνήσεις που θέλουμε να ξεχάσουμε – εκτός των άλλων – αλλά τελικά είμαστε και τα ταξίδια που ονειρευτήκαμε και δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να κάνουμε.
Ο σπαραγμός του ηλικιωμένου άντρα που αναπολεί τη ζωή του προσπαθώντας να πείσει τους γύρω του ότι του αξίζει να κάνει το ταξίδι της ζωής του είναι δοσμένος τόσο αβίαστα και τόσο ζωντανά, χωρίς λογοτεχνίζουσες κραυγαλέες τεχνικές και υπερβολές.
Διαβάσεις το βιβλίο και αισθάνεσαι ότι κουβεντιάζεις μια ιστορία με κάποιον που έχει πονέσει (ο ίδιος και τους άλλους) και τελειώνοντάς το – όσο κι αν έχεις φανταστεί το φινάλε – εγώ τουλάχιστον ήμουν τόσο γεμάτος από συναισθήματα που το βούρκωμα στα μάτια και το διακριτικό ρούφηγμα της μύτης – λες και θα μ’ έβλεπαν – από το βουβό κλάμα ήταν τόσο αυθόρμητο όσο και αναγκαίο.
Με «Το λαϊνάκι» η Λία Νικολάου οδηγεί τον αναγνώστη, τελικά, στο δικό του ταξίδι στο χθες – σε όλα όσα μας αποτελούν κι ας μη θέλουμε – ακόμη – να τα ομολογήσουμε.
Αξίζει να το ανακαλύψετε και να κάνετε το δικό σας ταξίδι μέσα από το «ταξίδι» του ήρωά του!
Γιάννης Καφάτος
