Κάποια πράγματα στη ζωή τα θεωρούμε τόσο αυτονόητα. Κάθε βράδυ θα ξαπλώσουμε στο κρεβάτι και θα σκεφτούμε την επόμενη μέρα ή τα έξοδα του μήνα ή μια επαγγελματική ακόμα και προσωπική ματαίωση.
Το μοσχομυριστό σεντόνι που αγκαλιάζει το κορμί μας, είναι κάτι δεδομένο και αν δεν μυρίζει όπως θέλουμε, απογοητευόμαστε από τη μάρκα του μαλακτικού που προτιμήσαμε. Μετανιώνουμε την ώρα και τη στιγμή που παρασυρθήκαμε από το 1 συν 1 δώρο.
Εκτιμάμε πολλά πράγματα, όταν τα χάνουμε και η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα μπορεί ακόμα και να μας συνθλίψει.
Σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου, άυπνη, αγχωμένη μα πάνω από όλα φοβισμένη γι’ αυτόν που αγαπάς, με μάτια που έχουν πονέσει από την κακουχία του αρρώστου σου.Έρχεται μια ώρα που η άβολη καρέκλα μοιάζει με το βασίλειό σου.
Προσπαθείς να βρεις την ιδανική σου στάση και να κλέψεις ελάχιστα λεπτά ύπνου. Εκεί είναι που ονειρεύεσαι το κρεβατάκι σου, το σεντονάκι σου και ό,τι έχεις μάθει να χαλαρώνει το σώμα σου από τον καθημερινό μόχθο.
Ξαφνικά, όταν κάπως έχεις βολευτεί, νιώθεις ένα απαλό σύννεφό να σε προστατεύει. Έρχεται μια νοσηλεύτρια να σε σκεπάσει μ’ ένα σεντόνι.
Τότε βλέπεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο που μέχρι χθες δεν ήξερες, κάποιον που είναι σαν να γνωρίζεις χρόνια. Νιώθεις ότι το λευκό νοσοκομειακό σεντόνι είναι το καλύτερο δώρο που έλαβες τελευταία. Ένα νοιάξιμο, ένα χάδι… και πάλι υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι τίποτα δεν θα είναι από εδώ και πέρα αυτονόητο και ας ξέρεις ότι σε λίγες μέρες όλα θα γίνουν και πάλι δεδομένα. Κάπως έτσι είναι η ζωή θα μού πεις… Γιατί να είναι έτσι;
Γιώτα Δημητριάδη
