τέταρτο μήνυμα

Το τέταρτο μήνυμα

Ήταν σχεδόν αναμενόμενο πως μετά τον αποκλεισμό του συμπλέγματος Καστελόριζου από την οριοθέτηση με την Αίγυπτο, η Τουρκική ηγεσία θα «χτυπούσε» εκεί, πέραν των πάγιων στόχων της για την περιοχή. Η έκδοση NAVTEX για έρευνες νοτίως του συμπλέγματος ήρθε να το επιβεβαιώσει. Η οριοθέτηση με την Αίγυπτο η έστω και μερική, ήταν άλλο ένα μήνυμα προς την Τουρκία ανάμεσα στα πολλά που καταδεικνύουν πως η χώρα μας έχει αρχίσει να αφήνει εδώ και δύο χρόνια τον ρόλο του παθητικού δρώντα στην περιοχή.

Τα ξαναλέω με τη σειρά. Πρώτα ήταν η συμφωνία των Πρεσπών που πέραν των άλλων μειώνει την όποια επιρροή φιλοδοξούσε να ασκήσει στα βόρια σύνορα μας η Τουρκία. Σαν αυτή για παράδειγμα που ασκεί στην Αλβανία με σκοπό να δημιουργεί συνθήκες διμέτωπης ασφυκτικής πίεσης σε περιόδους έντονης εκδήλωσης διεκδικήσεων. Στη συνέχεια ήταν το σφράγισμα του Έβρου το Μάρτη, μετά το σύμφωνο με την Ιταλία και τώρα με την Αίγυπτο. Ειδικά το τελευταίο αν και ελλειμματικό ως προς το κρίσιμο Καστελόριζο, είναι κάτι που δημιουργεί πολλά προβλήματα στην άλλη πλευρά καθώς πέραν των πρακτικών ζητημάτων, δημιουργεί κλίμα ουσιαστικού αποκλεισμού για την Τουρκία στην περιοχή.

Αυτός ο αποκλεισμός πληγώνει βαθιά τη γείτονα και όταν αυτή πληγώνεται αντιδρά όλο και πιο απερίσκεπτα, στην προσπάθεια της να δείξει ότι δεν φοβάται τίποτα και κανένα, στον δρόμο που έχει χαράξει και «οδηγεί» στην αναβίωση της Οθωμανικής δόξας. Περιττό να πω που οδηγούν συνήθως οι δρόμοι αναβίωσης ενός νεκρού κλέους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μας συμφέρει η Τουρκία να πιστεύει πως οδεύει προς τα εκεί.    

Η λυσσασμένη στάση του Τουρκικού αναθεωρητισμού και ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν ήταν μάλλον το καλύτερο δώρο για μας. Η ανασφάλεια που προκάλεσε σε χώρες, με συμφέροντα στις περιοχές που η Τουρκία θεωρεί προνομιακά πεδία για τη διεύρυνση των συμφερόντων της, όπως η Αίγυπτος, δημιουργούν συνθήκες επιτάχυνσης των νόμιμων τετελεσμένων στην περιοχή με πρωταγωνιστή την Ελλάδα. Σταδιακά φαίνεται πως η Τουρκία αρχίζει να ξεμένει από ψυχολογικά «όπλα» πίεσης προς την Ελλάδα και αυτό δημιουργεί τεράστιο εκνευρισμό αλλά και συνθήκες επικινδυνότητας. Όταν η Τουρκία παύσει να διαθέτει τέτοια «όπλα» πίεσης τότε δεν μένουν και πολλοί διαθέσιμοι δρόμοι. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα πρέπει να δείξει πως δεν φοβάται σε καμία περίπτωση την ένοπλη εμπλοκή, αν δεν θέλει να φτάσει σε αυτή. 

Όσον αφορά τις ενστάσεις για τη συμφωνία με την Αίγυπτο, είναι σίγουρα κατανοητές ειδικά για τον αποκλεισμό του Καστελόριζου στην παρούσα φάση, ο οποίος δημιουργεί νομιμοποιητικές συνθήκες αμφισβήτησης σε μια περιοχή ήδη αμφισβητούμενη από την Τουρκία. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ τους ουσιαστικούς λόγους της εξαίρεσης. Αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό πάντως είναι αποθαρρυντικό αλλά δεν είναι ώρα για γκρίνια. Με τον ρυθμό που τρέχουν οι εξελίξεις δεν πρέπει να χάνεται ούτε λεπτό από το διπλωματικό τρέξιμο.

 Όταν «χτιστεί» ολοκληρωτικά ένα πλέγμα νομιμότητας αποτελούμενο από νόμιμες συμφωνίες επί των θαλασσίων ζωνών με «όλα» τα όμορα κράτη της περιοχής μας, τότε η Τουρκική ηγεσία δεν θα έχει κανένα περιθώριο επίτευξης συμφωνιών όπως αυτής με την κυβέρνηση της Τρίπολης. Θα είναι το σημείο μηδέν με τις επιλογές να στενεύουν επικίνδυνα. Σε αυτό το σημείο το μεγάλο λάθος θα είναι πιο κοντά για την Τουρκική ηγεσία και εμείς δίπλα για να το εκμεταλλευθούμε στο έπακρο. Λέγοντας μεγάλο λάθος εννοώ μια ενέργεια που θα υπερβαίνει κάθε όριο ανοχής για τους «μεγάλους». Κάτι που θα αναγκάσει σε συμπεφωνημένη και ενιαία στάση σωφρονισμού απέναντι στην Τουρκία, που χωρίς αμφιβολία χρειάζεται. Για να φτάσουμε ως εκεί νομίζω πως πρέπει να κλείσουμε εντελώς τα αυτιά μας σε οποιαδήποτε Γερμανική σειρήνα που μας προτρέπει για το οτιδήποτε.   

Χάρης Φιλιππάκης

Υ.Γ: Όταν αναφέρομαι με τον όρο Τουρκία δεν εννοώ σύσσωμο τον Τουρκικό λαό φυσικά. Μπορεί ένα μεγάλο μέρος του να συμφωνεί με τις πάγιες επιδιώξεις της ηγεσίας την οποία εκλέγει στη τελική, όμως είμαι σίγουρος πως υπάρχουν πολλές υγιείς φωνές στο εσωτερικό της χώρας, οι οποίες πνίγονται κάτω από τις ιαχές των χειραγωγημένων εθνικιστών. Η ασφάλεια για ένα κράτος είναι ύψιστη προτεραιότητα αρκεί να μην εξασφαλίζεται εις βάρος άλλων κρατών, με τον τρόπο που προσπαθεί να το κάνει η Τουρκία. Αυτό δεν «καταλαβαίνουν» κάποιοι. Θα άξιζε να γίνουν ένα δυο κρίσιμα ερωτήματα για όσα συνέβησαν και συμβαίνουν αυτό το καλοκαίρι στα Ελληνο-τουρκικά αλλά μετά το φθινόπωρο καλύτερα. Οι στιγμές επιτάσσουν ομοψυχία και συσπείρωση. Εξαιτίας αυτών λοιπόν μεταθέτονται πολλά για το χειμώνα. Πολλά που αφορούν και την κυβέρνηση η οποία ξέρει να σκεπάζει καλά τις αστοχίες της με τη βοήθεια των ΜΜΕ πάντα.                         

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top