12/08/2020

Το τρίτο μήνυμα προς την Τουρκία

τρίτο μήνυμα

«Η συμφωνία για τη χάραξη θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, που ανακοίνωσαν οι υπουργοί εξωτερικών των δύο κρατών, δε χωράει πανηγυρισμούς».

«Πρόκειται για συμφωνία που υπηρετεί τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των αστικών τάξεων των δύο κρατών μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που εμπλέκονται στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, οι οποίοι είναι σε εξέλιξη, με οδυνηρές συνέπειες για τους λαούς της περιοχής».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις προέρχονται από την ανακοίνωση του ΚΚΕ μετά τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι εκπλήσσεται από τη στάση του κόμματος, το οποίο παραμένει συνεπές και προσηλωμένο στις παραδοσιακές αντιιμπεριαλιστικές του πεποιθήσεις, θεωρώντας την συμφωνία ως αναπαραγωγή ευρύτερων συμφερόντων που εξυπηρετούν αποκλειστικά ηγεμονικές δυνάμεις και αστικές τάξεις. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα δικαιώματα εξόρυξης και εκμετάλλευσης των όποιων κοιτασμάτων προκύψουν είτε στο Ιόνιο είτε στο Αιγαίο, θα αναλάβουν δυτικοί πετρελαϊκοί κολοσσοί. Αυτά στο βάθος όμως.

Το ζήτημα στην όλη υπόθεση είναι το μήνυμα που στέλνεται στην Τουρκία. Δηλαδή ότι η Ελλάδα μπαίνει στη διαδικασία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με τους γείτονές της σε μία περίοδο, όπου η Τουρκία εντείνει την επιχείρηση παραγωγής τετελεσμένων στην περιοχή, με τον ανοχή της ΕΕ των ΗΠΑ και φυσικά της χώρας μας. Είναι η δεύτερη φορά που η χώρα μας έδειξε πως αφήνει τον ρόλο του παθητικού δρώντος στην περιοχή και γίνεται ενεργητικός. Πρώτη ήταν η συμφωνία των Πρεσπών.

Επόμενη μεγάλη αν και ουσιαστικά πιο δύσκολη περίπτωση, η έστω μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο, η οποία μπορεί να θεωρεί την Ερντογανική Τουρκία ως νούμερο ένα «εχθρό» στην περιοχή, αλλά στην περίπτωση που ο Τούρκος πρόεδρος φάνει το ίδιο γενναιόδωρος όπως με τη Λιβύη, σε μια πιθανή επαναπροσέγγιση μαζί της με σκοπό την οριοθέτηση ΑΟΖ… Τότε να είμαστε σίγουροι ότι παρά τις πολύ καλές σχέσεις μας με την Αίγυπτο στην παρούσα φάση, οι Αιγύπτιοι δεν θα απορρίψουν απευθείας μια συμφωνία που τους παραχωρεί περισσότερα απ’ ότι εμείς πιθανόν. Αυτό έγινε ουσιαστικά και με την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, εις βάρος των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων φυσικά. Είναι αλήθεια πως το Τουρκο-λιβυκό σύμφωνο μας αφύπνισε όλους ή τουλάχιστον τους περισσότερους, για τις επιδιώξεις της Τουρκίας και το ρόλο που διεκδικεί. Ρόλο τον οποίο επιδιώκει να κατακτήσει καταπατώντας πρωτίστως τα νόμιμα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Στην παρούσα φάση λοιπόν δεν συζητάμε για τον αν πρέπει ή όχι να γίνουν εξορύξεις στο Αιγαίο ή σε οποιαδήποτε άλλη θαλάσσια περιοχή μας, ούτε αν αυτό θα έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον. Αυτά έπονται της οριοθέτησης. Το διακύβευμα είναι η αναχαίτιση της εξόφθαλμης πλέον Τουρκικής απειλής η οποία δεν έχει σκοπό να σταματήσει πουθενά μέχρι να δει τα συμφέροντα της να πραγματοποιούνται. Η πολιτική του εκφοβισμού και η στάση του «κατακτητή» που παίρνει ότι θέλει μέσω της επιθετικής διπλωματίας προς το παρόν, της βγαίνει 100%. Η παθητική στάση μας την ευνοεί. Το σφράγισμα του Έβρου το Μάρτη και η συμφωνία με την Ιταλία τώρα μας έκαναν λίγο πιο απρόβλεπτους από το συνηθισμένο. Έδειξαν στην Τουρκία πως η στάση μας αλλάζει και αυτό σίγουρα προκαλεί ένα μούδιασμα στην πολιτική της ηγεσία η οποία μας έχει συνηθίσει σε ρόλο παθητικού δέκτη των πολυεπίπεδων ενεργειών της. Αν οι οριοθετήσεις συνεχιστούν και το διπλωματικό τρέξιμο ενταθεί, το μήνυμα θα εξελιχθεί σε νόμιμα τετελεσμένα στην περιοχή τα οποία θα κάνουν τις ανεδαφικές αξιώσεις της Τουρκίας να φαίνονται έτι ανεδαφικότερες διεθνώς. Όσο τις ανεχόμαστε παθητικά τόσο «νομιμοποιούνται» διεθνώς.

Σε αυτό το παιχνίδι που εξελίσσεται δεν χωρούν ιδεαλιστικές προσεγγίσεις που να εδράζονται στην «ηθική» και μόνο. Σε αυτό το παιχνίδι θα επικρατήσει αυτός που θα παίξει πιο έξυπνα και αποτελεσματικά σε διπλωματικό και αποτρεπτικό επίπεδο. Με αποφάσεις που βασίζονται σε ηθικούς συλλογισμούς του τύπου: «δεν συνεργάζομαι με τον ένα γιατί φέρεται καταπιεστικά σε εκείνον ή δεν συνεργάζομαι με τον άλλο γιατί είναι ιμπεριαλιστική δύναμη που κοιτάει μόνο το συμφέρον της» δεν κάνεις βιώσιμη εξωτερική πολιτική στην περιοχή μας γενικά και με γείτονα την Τουρκία ειδικά.

Δυστυχώς εξωτερική πολιτική κάνεις βλέποντας τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Επίσης με απόψεις του τύπου: «αν αφήσουμε τα κοιτάσματα εκεί που κάθονται και αποποιηθούμε εκούσια, κυριαρχικά μας δικαιώματα θα λυθούν απευθείας οι διενέξεις με την Τουρκία», ο δρόμος προς τη συρρίκνωση των Ελληνικών δικαιωμάτων και στο βάθος τη σμίκρυνση της διεθνούς κρατικής μας εικόνας, ανοίγει επικίνδυνα. Ας σκεφτούμε πως θα αντιμετωπίζαμε ένα κράτος το οποίο φτάνει στο σημείο να απαρνηθεί νόμιμα δικαιώματα του επειδή δεν μπορεί να τα υπερασπιστεί στη πράξη. Φανταστείτε πως θα του φερθούν οι ηγεμονικές δυνάμεις…

Υ.Γ: Είναι δυνατόν να θεωρούμε ακόμα ότι οι Ελληνοτουρκικές διενέξεις είναι προϊόν του ανταγωνισμού και των αντικρουόμενων συμφερόντων των αστικών τάξεων των δύο χωρών; Δηλαδή ο Βενιζέλος έβαλε τη χώρα στην εξαντλητική διαδικασία μιας δεκαετούς πολεμικής προσπάθειας για να εξυπηρετήσει τα αναδυόμενα αστικά συμφέροντα και μόνο; Η συγκεκριμένη ανάγνωση δεν είναι συμβατή με σχεδόν καμία περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων από καταβολής Ελληνικού κράτους. Οι ελληνοτουρκικές διαφορές εδράζονται κυρίως στo εργαλειοποιημένο και βαθύ ιστορικό υπόβαθρο των δύο χωρών και τις Τουρκικές εμμονές που ακολούθησαν την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά και τον τεμαχισμό της μετά τον Α’ΠΠ. Για τη σύγχρονη Ελληνική αστική τάξη τουλάχιστον, θεωρώ πως η πιθανότητα ενός πολέμου με την Τουρκία αποτελεί εξίσου απευκταία εξέλιξη όπως και για την πλειονότητα των Ελλήνων. Και σε αυτή την περίπτωση μέρος της αριστεράς «πέφτει» στην ίδια παγίδα που πέφτει αρκετά συχνά. Βάζει στο ίδιο τσουβάλι την Ελληνική περίπτωση με τις παραδοσιακές καπιταλιστικές κοινωνίες της δύσης. Θεωρώντας πως οι αιτίες και τα συμπτώματα της ασθένειας είναι παντού τα ίδια.           

Χάρης Φιλιππάκης            

(Συνολικές Επισκέψεις 68, 1 επισκέψεις σήμερα)
Το μη ορατό
Προσφορά

mm
About Χάρης Φιλιππάκης 50 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*