22/09/2020

Υπό ασφυκτική πίεση

Γράφει ο Χάρης Φιλιππακης

πίεση

Τα εθνικά θέματα για χώρες όπως η δική μας, που βρίσκεται δηλαδή στην «κακοτράχαλη» περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, είναι ένα πεδίο στο οποίο δεν χωρούν καλώς ή κακώς, ιδεαλιστικές προσεγγίσεις, εσωτερικές πολιτικές μικροπρέπειες, παιχνίδια εντυπώσεων και προσπάθειες για επίρρωση ταυτοτήτων από πολιτικούς σχηματισμούς. Πλέον γίνεται ξεκάθαρο μέρα με τη μέρα ώρα με την ώρα. Και ο ίδιος ο γράφων κατά το σχετικά πρόσφατο παρελθόν έχει υποστηρίξει ιδεαλιστικές προσεγγίσεις, υποβαθμίζοντας την Τουρκική απειλή, παρασυρόμενος από τις πάγιες τεχνικές των πολιτικών γύρω από το παιχνίδι των εντυπώσεων στο εσωτερικό τους.

Θυμάμαι να γράφω στη Huffpost πριν δυο χρόνια περίπου αυτό: Αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως η Κων/πολη δεν θα γίνει ποτέ Ελληνική, δεν πρόκειται ποτέ και οι Τούρκοι να εμπεδώσουν πως το Αιγαίο δεν θα γίνει ποτέ Τουρκικό. Δεν πρόκειται να το εμπεδώσουν ταχύτερα, όσες φρεγάτες και όσα μαχητικά και να πάρουμε.

Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας πάντα παλαιότερα άρθρα μου, συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς αναθεώρηση, χωρίς επαναπροσέγγιση, χωρίς αυστηρή κριτική στους συλλογισμούς μας. Τα χει πει όλα ο Μαρξ κι ας ακούγεται δογματικό. Αναθεώρηση που να βασίζεται σε επικαιροποιημένα δεδομένα της εποχής που αναλύεις ή προσπαθείς να αναλύσεις τουλάχιστον. Αν σήμερα διάβαζα την παραπάνω άποψη μου για τα Ελληνοτουρκικά σε κάποιο άρθρο, ο αρθρογράφος θα εισέπραττε αρνητικά σχόλια από μέρους μου.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, την ώρα που γράφω και με τα δεδομένα που έχω, το μόνο γεγονός που εμπόδισε το Τουρκικό ερευνητικό και μέρος του Τουρκικού στόλου να εισέλθει εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ήταν η επίδειξη ετοιμότητας και ισχύος από πλευράς Ελληνικού Π.Ν. Αν δεν είχε βγει στην περιοχή ένα μεγάλο μέρος του με το μαχαίρι στα δόντια, αυτή τη στιγμή το ερευνητικό θα έκανε έρευνες εντός της υφαλοκρηπίδας μας. Δεν ήταν ούτε το τηλεφώνημα Μέρκελ, όπως βαυκαλίζεται ο Γερμανικός τύπος με σκοπό να μας φοβίσει, που απέτρεψε προς το παρόν τον Τούρκο πρόεδρο να δώσει εντολή απόπλου, ούτε φυσικά ο τρόμος μπροστά στη σύγκρουση και μόνο.

Τέσταρε την αντίδραση μας απέναντι στην υπόνοια ευθύτατης αμφισβήτησης της εθνικής μας κυριαρχίας και κατάλαβε ότι μάλλον το Ελληνικό κράτος είναι αποφασισμένο να την υπερασπιστεί με ότι μέσο διαθέτει, εφόσον φυσικά χρειαστεί. Δύο μέσα διαθέτει όπως και όλα τα υπόλοιπα κράτη παγκοσμίως. Τη διπλωματία που ουσιαστικά είναι η πρόληψη για την οικοδόμηση της ασφάλειας ενός κράτους και την έσχατη αποτρεπτική που είναι οι ένοπλες δυνάμεις του. Χωρίς τις τελευταίες να λειτουργούν αποτρεπτικά, η υπόθεση ειρήνη συνήθως δυσκολεύει όταν βρίσκεσαι σε γειτονιές όπως η δική μας. Καταλαβαίνετε λοιπόν την πλήρη αστοχία της παραπάνω άποψης που ξεστόμισα πριν καιρό, συμβουλευόμενος το συναίσθημα και την ιδεοληψία της στιγμής, σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα.

Χωρίς φρεγάτες και μαχητικά η επίτευξη της ειρήνης γίνεται δυσκολότερη υπόθεση, όταν απέναντι σου έχεις για γείτονα την Τουρκία. Μια χώρα δηλαδή που ακούει μόνο στην γλώσσα της ισχύος. Αν το ισοζύγιο αυτής γέρνει επικίνδυνα κατά σου, ο πόλεμος είναι πιο κοντά. Αν υπάρχει ισορροπία απομακρύνεται. Έτσι πάει.

Μέχρι τις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές, η κατάσταση για τη χώρα μας θα είναι ασφυκτική. Ο Τούρκος πρόεδρος ξέρει καλά πως ότι τετελεσμένα θέλει να δημιουργήσει εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, πρέπει να τα δημιουργήσει με τον Τραμπ στο τιμόνι. Αν εκείνος ηττηθεί, η κυβέρνηση που θα προκύψει δεν θα είναι τόσο ανεκτική όσο η προηγούμενη, κατά πάσα πιθανότητα. Οπότε αν έχει καταφέρει να έχει τετελεσμένα στα χέρια του, αυτά μπαίνουν αυτομάτως στο μελλοντικό τραπέζι διαπραγματεύσεων που κατασκευάζεται ταχύτατα από ΕΕ και ΗΠΑ.

Η πίεση που θα δεχτούμε να κάτσουμε σε αυτό θα είναι και αυτή ασφυκτική από δω και πέρα. Σε αυτό το τραπέζι θα περιλαμβάνεται μόνο ένα μενού. Αυτό της σταδιακής υποχώρησης και παραχώρησης κομματιών της εθνικής μας κυριαρχίας για χάρη της ειρήνης υποτίθεται. Το δέχεσαι με ότι αυτό συνεπάγεται και με μελλοντικό κίνδυνο η Τουρκία να ζητάει όλο και περισσότερα εφόσον της βγήκε η παρούσα στρατηγική ή πας σε ένα διαρκές κυνήγι ισορροπίας δυνάμεων όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, όπου πάντα θα καιροφυλακτεί ένα θερμό επεισόδιο όπως αυτό που μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή μέχρι το Νοέμβριο;

Το πρώτο είναι τελεσίδικο όπως και η προσφυγή στη Χάγη, το δεύτερο εξαντλητικό αλλά αναγκαίο από όλες τις απόψεις. Νομίζω σιγά σιγά λύνεται σε όλους μας η απορία του γιατί είναι τόσο δυσεπίλυτες οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, πέρα από την μόνιμη ύπαρξη του εθνικισμού ως βάση όλως των προβλημάτων στη σχέση μας. Το ζήτημα είναι πως ο εθνικισμός της εδώ πλευράς δεν είναι επεκτατικός με κρατική μέριμνα, της άλλης όμως είναι.

Χάρης Φιλιππακης                    

(Συνολικές Επισκέψεις 63, 1 επισκέψεις σήμερα)
Αυγουστιάτικη ανεμελιά
THE MAGIC GANG «MAKE TIME FOR A CHANGE», το Τραγούδι του Σαββάτου (Video)

mm
About Χάρης Φιλιππάκης 55 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*