Η εκλογή Τραμπ έχει ερμηνευθεί από την Ελληνική δεξιά-ακροδεξιά βεβιασμένα και πατροπαράδοτα επιπόλαια, ως μία ένδειξη άνθισης του συντηρητισμού διεθνώς. Ισχύει κάτι τέτοιο; Είναι νωρίς για να απαντήσουμε. Η σύγχρονη δεξιά-ακροδεξιά έχει χαρακτηριστικά πιο πολύ καιροσκοπικά και επιφανειακά σε σχέση με το παρελθόν.
Αυτό που μπορούμε να υποστηρίξουμε είναι πως πρώτον, ο Τραμπ είναι ο Τραμπ και ενδιαφέρεται μόνο για τον Τραμπ. Είναι ένα ιδιόμορφο φαινόμενο που ευδοκιμεί υπό πολύ συγκριμένες προϋποθέσεις και δεύτερον η Ελλάδα μάλλον δεν έχει πολιτικό οξυγόνο για επιπλέον συντηρητικούς. Μοιάζει κορεσμένος ο χώρος.
Επίσης τίποτα δεν δείχνει πως αυτός ο χώρος μπορεί να γίνει πλειοψηφικός και κυβερνητικός στο κοντινό μέλλον, με βάση την ποιότητα των «υλικών» που τον αποτελούν.
Η υπόθεση Σαμαρά τώρα, εξελίσσεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα από άποψη ανάλυσης προθέσεων, στρατηγικής και αποτελέσματος. Ειλικρινά «αδυνατώ» να συλλάβω τις προθέσεις και το σκεπτικό πίσω από τις ενέργειες του.
Οι αντιδράσεις του από την διαγραφή δείχνουν έκπληξη. Η έκπληξη δείχνει έλλειψη διορατικότητας, άρα έλλειμμα στρατηγικής. Αν ρωτάτε την προσωπική μου εκτίμηση βλέποντας συνολικά την πολιτική πορεία του πρώην πρωθυπουργού, τείνω να πιστέψω ότι όντως ασπάζεται βαθιά αυτά τα οποία λέει κατά καιρούς. Συμφωνείς ή διαφωνείς, αυτό αξίζει σεβασμού στην πολιτική αν μη τι άλλο.
Τα αποτελέσματα των πολιτικών του ενεργειών τώρα, σε όλη του την σταδιοδρομία καταδεικνύουν έλλειψη μέτρου, ανεπάρκεια πολιτικού ρεαλισμού και αδυναμία στρατηγικών ελιγμών. Δεν θα αναφερθώ σε παραδείγματα από το παρελθόν. Οι γνώστες κατανοούν τι λέω. Όλα αυτά με την σειρά τους δείχνουν ιδεολογικό πάθος και το πάθος οδηγεί σε βεβιασμένες επιλογές και συντριβές κατά κανόνα.
Θεωρώ ότι ο κύριος Σαμαράς δεν πίστευε ότι θα διαγραφεί. Δεν είχε και δεν έχει να κερδίσει τίποτα από αυτό. Μόνο να χάσει. Άλλωστε έχει ξαναζήσει κάτι παρόμοιο. Το αποτέλεσμα των επιλογών του τότε ήταν να εξαφανιστεί από την πολιτική για σχεδόν μία δεκαπενταετία και να «αναστηθεί» χάρη στον Κώστα Καραμανλή.
Το αποτέλεσμα τώρα ποιο θα είναι;
Να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα;
Να ανατρέψει την κυβέρνηση;
Να συστρατευτεί με την κ. Λατινοπούλου ή τον κ. Μπογδάνο;
Καμία από τις παραπάνω επιλογές δεν δείχνει βιώσιμη.
Ένας πολιτικός με την εμπειρία του το ξέρει αυτό ή τουλάχιστον θα έπρεπε να το ξέρει.
Είσαι ένας πρώην πρωθυπουργός που διεκδικείς σεβασμό και ελευθερογνωμία, θα καταλήξεις να δημιουργήσεις ένα κόμμα που θα συγκεντρώνει 3% στο ευτυχές σενάριο; Θα ανατρέψεις την κυβέρνηση, εφόσον μπορείς, και θα επαναλάβεις μία ιστορία από την οποία βγήκες πολιτικά χαμένος και ενδοπαραταξιακά περιθωριοποιημένος; Θα αρχίσεις να συνδιαλέγεσαι με τους παραπάνω;
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν αποτελεί σοβαρή και ρεαλιστική επιλογή για έναν πρώην πρωθυπουργό.
Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του στάθμισαν τα δεδομένα και την χρονική συγκυρία και κατέληξαν σε μία απόφαση θεωρώ ορθή με βάση την συμπεριφορά του πρώην πρωθυπουργού.
Ο κύριος Σαμαράς μπορεί να εκφέρει άποψη ως πρώην πρόεδρος, αρκεί να το κάνει με μέτρο και πολιτικό τακτ, πράγμα που δεν έκανε. Αυτό είναι το μήνυμα της διαγραφής του από πλευράς Μαξίμου, που εδώ που τα λέμε δεν είχε άλλη επιλογή. Μένει να αποδειχτεί ποιος έπραξε ορθά και ποιος επιπόλαια.
Χάρης φιλιππάκης
H φωτογραφία του άρθρου ειναι από το Χ του Αντώνη Σαμαρά
