Η συνάντησή μας ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Πώς να αντισταθώ και να μη θελήσω να τα μάθω όλα για την παράσταση με τον τίτλο «Τα θανατερά»; Πόσο μάλλον όταν η Ελένη Καρακάση και ο Δημήτρης Χαλιώτης έχουν στη φαρέτρα τους ήδη σπουδαίες συνεργασίες που με εντυπωσίασαν, όπως τη θρυλική «Κολοκύθα».
Ο θάνατος είναι τόσο αλληλένδετος με τον έρωτα, ώστε ένας φίλος που είχε δει την προηγούμενη παράστασή τους με τραγούδια για τον έρωτα έριξε την ιδέα!
Στη συνέχεια η Ελένη, με το απίστευτο ταλέντο, θα μου μιλήσει για οδυνηρούς αποχωρισμούς που η ζωή έντυσε με μαύρο χιούμορ, για τα μιούζικαλ που τόσο αγαπά, για το θέατρο, την τηλεόραση, τη Μέριλ Στριπ και τη Δέσποινα Βανδή. Αν αναρωτιέστε πώς όλα αυτά χωρούν σε μια συζήτηση σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, ψάξτε απλώς τους αστρολογικούς μας χάρτες. Πολύς αέρας!
«Τα θανατερά» λοιπόν. Πώς προέκυψε η ιδέα για μια παράσταση με τραγούδια του θανάτου;
Με τον Δημήτρη Χαλιώτη συνεργαζόμαστε την τελευταία πενταετία. Είμαι η Μούσα του. (Γέλια!) Κάναμε μια παράσταση στην οποία τραγουδούσαμε για τον έρωτα, για όλες τις φάσεις του έρωτα. Στην αρχή της παράστασης εν είδει αστείου λέγαμε: «Φέτος αποφασίσαμε να κάνουμε μια παράσταση για τον έρωτα και του χρόνου, πρώτα ο Θεός καλά να ’μαστε, θα κάνουμε μια παράσταση για να υμνήσουμε το θάνατο». Είχαμε φτιάξει και ένα μικρό κόνσεπτ. Λέγαμε τρία αστεία θανατερά τραγούδια. Κάποιος φίλος του Δημήτρη του είπε: «Περιμένω να δω αυτή την παράσταση που θα είναι αφιερωμένη στο θάνατο». Αυτό έκανε κλικ στον Δημήτρη. Ψάχναμε και ένα θέμα για ένα καινούργιο κόνσεπτ, οπότε με ρώτησε: «Γουστάρεις να το κάνουμε;» Και του απάντησα: «Γουστάρω. Αν θέλεις, βγαίνω και από το φέρετρο, δεν έχω πρόβλημα». Έτσι αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε όλο αυτό.
