Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Εσώβαλτα Πέλλας. Από τα 15 μου και για τα επόμενα 6 χρόνια μετακόμισα με την οικογένειά μου στο Ανόβερο της Γερμανίας. Το 2019 επέστρεψα και σπούδασα υποκριτική στην Δραματική Σχολή “Δήλος” της Δήμητρας Χατούπη και έκτοτε ζω στην Αθήνα. Μετά τη σχολή συνεργάστηκα με την Γιούλη Ηλιοπούλου στον Μικρό Πρίγκιπα και ύστερα ξεκίνησε η συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Ντέλλα στις “Γριές που μαζεύουν την Τσουκνίδα”, η οποία συνεχίζεται ακόμα για 3η χρονιά, καθώς και
στους “Πέρσες του Αισχύλου/Ο Θρήνος των Άλλων” στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων.
Αυτή τη περίοδο είμαι στο Κομπλεξικό της Όλγας Ποζέλη στο θέατρο Αλκμήνη.
Επίσης στα πλαίσια του Φεστιβάλ off/off στις 2 και 3 Ιουνίου ,με την Άρτεμις Λεπτοκαροπούλου ετοιμάζουμε έναν μονόλογο σε κείμενο και σκηνοθεσία της.
Όποτε βρίσκω ή δημιουργώ ελεύθερο χρόνο ,το μπάσκετ με ηρεμεί και με εκτονώνει.
Τελευταία προσπαθώ να γίνω καλύτερος στο πινγκ πονγκ που έχω φάει κόλλημα.
Αλλά χόμπι μου και μή είναι τα βιβλία, οι ταινίες, η μουσική,οι βραδινές βόλτες και οι χειροτεχνίες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Οσο φιλόξενη είναι η γιαγιά μου στο χωριό. Για κάποιους γίνεται χαλί να την πατήσεις και δεν σταματάει να προσφέρει και για άλλους φτύνει τον κόρφο της όταν περνάνε από το σπίτι γιατί δεν θέλει να τους βλέπει. Δεν υπάρχει όμως σταθερά , μπορεί από τη μια πλευρά να βρεθείς στην άλλη και τούμπαλιν. Έχει και αυτό την ομορφιά του. Είναι ωραίο αυτό το τεντωμένο σχοινί που παλεύεις για να ισορροπήσεις και πολύ ζωντανό.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Έχω μεγαλώσει σε καμπίσιο χωριό και σε μεγαλούπολη στα εξωτερικά. Θα μου άρεσε ένα νησί για την θάλασσά του. Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα έφευγα από την Αθήνα. Έχω βρει ένα μεγάλο μου κομμάτι εδώ. Θα ήθελα βέβαια να κάνω περισσότερες εξορμήσεις εκτός πόλης.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στην οικογένειά μου και σε φίλους που επιμένουν στο “πάνε βρες τον δρόμο σου και εγώ σε στηρίζω ο,τι και αν γίνει”. Είναι πολύ απελευθερωτικό.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Ταξιδάρα. Είτε μικρή είτε μεγάλη. Ταξιδάρα
Στην Αθήνα σιχαίνομαι το ότι ψάχνεις με το σταγονόμετρο φύση στο κέντρο.
Στην Αθήνα λατρεύω τους λόφους της που είναι πολύ συχνή μου επίσκεψη. Κάθεστε με παρέα πίνετε μπύρα και απολαμβάνεις μια μικρή μακέτα της πόλης από ψηλά.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Αρκετά δυστοπικό. Έναν σκοπό εξυπηρετούν αυτά τα μαραφέτια και πολλές φορές είναι ένα μέσο για να επικοινωνήσεις τον κόσμο μέσα από τα δικά σου μάτια, τη δουλειά σου και στο κάτω κάτω να πεις μια ιστορία χωρίς να πεις λέξη. Μέχρι εκεί είναι και ωραίο μπορώ να πω.
Όταν όμως σου συμβαίνει το οτιδήποτε και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να το βγάλεις μια φωτογραφία για να το ποστάρεις, ε πάει έφυγε η στιγμή. Είναι οξύμωρο το ότι υπάρχει συχνά η υπενθύμιση “τα σόσιαλ δεν είναι η πραγματική ζωή”. Σαν επεισόδιο από το Black Mirror ένα πράγμα.
Ούτε οι ταινίες είναι πραγματική ζωή, αλλά πολλές καλές ταινίες μού έχουν αλλάξει ριζικά τη ζωή. Έχει να κάνει με την πρόθεση, το που απευθύνεσαι και πόσο διατεθειμένος είσαι να πας κόντρα στην σαπίλα.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Μπα κανέναν. Στον αγενή κέρνα ένα χαμόγελο και στον τσιγκούνη έτσι κι αλλιώς θα κεράσεις άρα χαμογέλα κιεκεί και μακριά.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Να έχω κάνει κάνα 2 ταξίδια για να ηρεμήσω, να χω πάει σε κάνα 2 συναυλίες, να έχω βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, και κατά τα άλλα να έρθουν ωραίες στιγμές στη ζωή και στη δουλειά που πολλές φορές γίνονται Ένα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Να βάλω ξυπνητήρι και να τσεκαρω ότι ξύπνησα τη σωστή ωρα. Τελετουργικό.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Θα ήταν ωραίο να είναι άτρωτος αλλά δε γίνεται. Πολλές φορές κάνει τον κύκλο του. Άλλες φορές είναι μικρότερος και άλλες πολύ πολύ μεγαλύτερος.
Εγωισμοί, ασυνεννοησία και κάποιες φορές και ο υπερβάλλον έρωτας μπορεί να οδηγήσει στο τέλος. Αλλα τίποτα από αυτά δεν πτοεί κανέναν. Χωρίς έρωτα, καμία ιστορία δεν θα ήταν τόσο ωραία.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Τραγούδι : πραγματικά αλλάζει συνέχεια αυτό. Αυτή τη στιγμή θα πω το Enjoy the Silence των Depeche Mode
Βιβλίο : Η Φάρμα των Ζώων του Τζωρτζ Όργουελ. Θυμάμαι την πρώτη που το διάβασα, να σταματώ να διαβάζω φωναχτά γιατί ο ήχος της φωνής μου,
θόλωνε τις εικόνες που μου δημιουργούσε. Είχα ανατριχιάσει.
