Γεννήθηκα στις Βρυξέλλες, στα εννιά μου χρόνια μετακόμισα με την οικογένεια μου στο Αίγιο. Από το 2015 ζω στην Αθήνα. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και αργότερα Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ’ όπου αποφοίτησα το 2024.
Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με την Άριστη Τσέλου στις παραστάσεις Αη Γιώργης, μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Δημήτρη Χατζή και πέρυσι στο ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων στην παράσταση Beyond Caring του Alexander Zeldin. Στον κινηματογράφο έχω συνεργαστεί με την Μαρία Χατζάκου στις ταινίες μικρού μήκους Αμυγδαλή και Starflyer (η πρεμιέρα έπεται).
Αυτή τη περίοδο συμμετέχω στα γυρίσματα της ταινίας μικρού μήκους «ΑΝΗΚΕΙΝ» του Νίκου Φραντζέσκου και στη παράσταση της Μαριτίνας Πάσσαρη «Αφρός των Ημερών». Πρόκειται για μια διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μπορίς Βιάν, μια ιστορία ενηλικίωσης, ένα πέρασμα από την εποχή της φαντασίας των αισθήσεων και της επιθυμίας στη νοσηρή ζωή των ευθυνών, της εργασίας και του φόβου. Κάτι που θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον να μάθετε είναι ότι έχω τέσσερα, αδέλφια που υπεραγαπώ.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Σίγουρα εδώ υπάρχει περισσότερη κινητικότητα απ’ ότι στην επαρχία. Παρ όλα αυτά νομίζω ανήκω στη γενιά που φαντασιώνεται την αποκέντρωση και αυτό άπτεται της τέχνης.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Για αρχή θα ήθελα να πάω στο Βέλγιο να βρω τη φίλη μου τη Σταυρούλα και μαζί να ταξιδέψουμε τον κόσμο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στη μαμά μου στ’ αδέλφια μου και στους ανθρώπους που πιστεύουν σε μένα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Κάνω αιματηρές οικονομίες τελεία.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … τα airbnb, τις περιφραγμένες πλατείες το συναίσθημα όταν περπατάω μόνη τη νύχτα, τον εξευγενισμό.
Στην Αθήνα λατρεύω … την ανωνυμία , τις λαϊκές αγορές, τα thriftάδικα, τα εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Πρόσφατα έσβησα τα πάντα ακριβώς επειδή ένιωσα ότι δεν είναι ακριβώς επιλογή μου αλλά μια επιβολή για τη δουλειά και για τη ζωή μου. Η πάλη ανάμεσα στο υφιστάμενο και το ιδανικό μοιάζει να μη μας βγάζει κερδισμένους, όταν υπηρετείς το ένα χάνεις στο άλλο, αυτό είναι ένα μόνιμο θέμα της ζωής μου που συναντώ και στην επιτέλεση του διαδυκτιακού εαυτού μου.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Θα πω τον τσιγκούνη αλλά με την έννοια της μη δοτικότητας γιατί κατά τ άλλα οι καιροί είναι δύσκολοι και πιο πιθανόν είναι κάποιος να μην έχει παρά να μη δίνει.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ελπίζω να έχω καταφέρει να αγοράσω σκούτερ, να συνεχίσω να δουλεύω στο θέατρο και να μακρύνω τα baby bangs μου.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ ελπίζω να μη δω εφιάλτες κι όταν ξυπνήσω φτου σου πάλι εφιάλτες είδα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο καπιταλισμός
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Βιβλίο, νιώθω έντονη ταύτιση με τη Μαρίνα Τσβετάγιεβα στα Γράμματα στον Ελικώνα. Τραγούδι το the past is a grotesque animal από of Montreal.
Η Ντόνα παίζει στην παράσταση «Αφρός των Ημερών» του Μπορίς Βιάν, σε σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη, για 4 ακόμη παραστάσεις, μέχρι τις 2 Ιουνίου στο Studio Μαυρομιχάλη.
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-afros-ton-imeron-tou-mporis-bian
