Ο Γιώργος Γαλίτης μπήκε στη ζωή μας σχεδόν παρέα με την ιδιωτική τηλεόραση και φυσικά μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις που είτε έγραψε είτε απλώς… πρωταγωνίστησε! Ένας ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης που όμως είναι και γελοιογράφος και μάλιστα από τους πολύ οξυδερκείς.
Δεν δημοσιεύει σε κάποιο έντυπο το καθημερινό σκίτσο του, όμως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να ανεβάσει και δύο την ημέρα, ανάλογα με τις αφορμές του του δίνει η επικαιρότητα.
Τη Δευτέρα 6 Νοεμβρίου θα γίνει στον Ιανό η επίσημη παρουσίαση του λευκώματος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, με τίτλο «Επιστροφή στην κανονικότητα» 512 γελοιογραφίες που αποδεικνύουν ότι… Στην Ελλάδα… ζούμε στον εικοστό πρώτο… Μεσαίωνα!
Είμαι πολύ χαρούμενος για την κουβέντα που κάναμε τηλεφωνικά πριν λίγες μέρες γιατί ήθελα να γνωρίσουμε παρέα και αυτή την πτυχή αυτού του τόσο πολυσχιδούς και ευγενικού καλλιτέχνη!
Πότε κάνατε το πρώτο σας σκίτσο;
Δε θυμάμαι, αλλά ήμουν πολύ μικρός. Έπαιρνα περιοδικά από τον ξάδελφό μου, όπως ο Ποπάϊ και άλλα, εκείνης της εποχής, και αντέγραφα. Σιγά-σιγά έκανα και δικά μου. Στις αρχές της εφηβείας μου ασχολήθηκα ειδικά με τη γελοιογραφία, το σκίτσο και το κόμικ. Με μια παιδική αντίληψη αρχικά. Μάλιστα μικρός έλεγα ότι θα το κάνω επαγγελματικά. Έβλεπα το «Αντιρίξ και Συμφωνίξ» κι έλεγα όταν μεγαλώσω θέλω να το φτιάχω εγώ αυτό.
Πώς ασχοληθήκατε με την πολιτική γελοιογραφία;
Μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Και ως παιδί πήγαινα στη βιβλιοθήκη της Νάουσας. Εκεί έψαξα και βρήκα πολλά βιβλία γελοιογράφων όπως του Κυρ, του Μητρόπουλου, του Μπας, του Βαγγέλη Παυλίδη, μεγάλων γελοιογράφων. Νεότερη ιστορία από το ’60 και μετά, την περίοδο της χούντας, έμαθα μέσα από τις γελοιογραφίες και τους γελοιογράφους. Μ’ άρεσε η ενασχόληση με την πολιτική, κι ας ήμουν παιδί και μου άρεσε να μετατρέπω σε αστείο αυτό που «έβλεπα».
Ο Γιάννης Ιωάννου είναι ένας γελοιογράφος που αγαπάω περισσότερο απ’ όλους και είναι αυτός που με επηρέασε πιο πολύ. Άσκησε μεγάλη επιρροή σε εμένα αλλά και σε άλλους γελοιογράφους. Ήταν μια σπουδαία περίπτωση.
Και φυσικά ο Κώστας Μητρόπουλος, που ακόμη και στα 90 του το καθημερινό του σκίτσο στα ΝΕΑ, συνεχίζει την «γραμμή», το προσωπικό του στιλ δηλαδή.
Είναι πολύ σημαντικό για έναν γελοιογράφο η «γραμμή» να μπορεί δηλαδή το κοινό να αναγνωρίζει το στιλ του.
Εσείς έχετε βρει τη δική σας γραμμή;
Πιστεύω ότι κι εγώ έχω κατακτήσει τη δική μου «γραμμή».
Ποιον από τους γελοιογράφους-μέντορές σας έχετε συναντήσει;
Το όνειρό μου ήταν να συναντήσω τον Γιάννη Ιωάννου και τα κατάφερα πριν φύγει μέσω του ποιητή Σωτήρη Κακίση. Είχαν έρθει σε μια παράστασή μου «Τα ραδίκια ανάποδα» με τη γυναίκα του. Βρεθήκαμε κι άλλες φορές. Έχω επαφές και με άλλους, όπως τον Πάνο Μαραγκό, και με πολλούς νέους γελοιογράφους.
Θα τολμούσατε να τα αφήστε όλα και να ασχοληθείτε επαγγελματικά μόνο με τη γελοιογραφία;
Δεν θεωρώ επαγγελματία γελοιογράφο τον εαυτό μου.
Αγαπώ πάρα πολύ το θέατρο, τη συγγραφή. Το σκίτσο είναι κάτι που αγαπώ αλλά παράλληλα με τα προηγούμενα. Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ μόνο με το σκίτσο.
Πώς συνδυάζετε το σκίτσο με τις λεζάντες, το λόγο;
Κοιτάξτε, πολλές φορές υπάρχουν σκίτσα που «μιλάνε» χωρίς να χρειάζεται να βάλεις λεζάντα. Ο Βασίλης Μητρόπουλος είναι ένας τέτοιος γελοιογράφος. Έκανε και καριέρα στο εξωτερικό με σκίτσα του που καταπιανόταν με διεθνή θέματα και τα δημοσίευσε σε εφημερίδες και περιοδικά του εξωτερικού.
Υπάρχει κάποιο γεγονός για το οποίο κάνατε ένα σκίτσο αλλά τελικά αποφασίσατε να μην το δημοσιεύσετε;
Κάθε φορά που φτιάχνω κάτι το δημοσιεύω αμέσως. Μου έρχεται μια ιδέα, αφήνω ό,τι κάνω, και το φτιάχνω. Μια υπόθεση που μπορεί να μου πάρει από πέντε λεπτά έως μισή ώρα.
Τι σας έρχεται πρώτα στο μυαλό: το σκίτσο ή ατάκα που θα το συνοδεύει;
Βασικά «βλέπω» το γεγονός. Κάνω συνδυασμούς στο μυαλό μου, που δεν ξέρω φυσικά πώς λειτουργούν, και μου προκύπτει σε αστείο. Η ατάκα, πρέπει μπορεί να διαβαστεί σε τρία δευτερόλεπτα. Όσο πιο απλό, όχι απλοϊκό, είναι ένα σκίτσο τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχει.
Έχετε πάρει μηνύματα μίσους, όπως τα λέμε πια στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, για έργα σας;
Αρκετές φορές. Αλλά πλέον τα σβήνω. Αρχικά έμπαινα στη διαδικασία να απαντήσω αλλά τα πράγματα γίνονταν χειρότερα. Οπότε δεν τους αφήνω να έχουν βήμα. Ο καθένας μπορεί να σχολιάσει τα πάντα. Από τη μια καλό είναι αυτό. Από την άλλη ο ωκεανός σχολιασμών και ανάγκης κάποιων να σχολιάζουν τα πάντα δεν είναι πάντα απαραίτητος.
Μερικές φορές καλό είναι ό,τι γεννηθεί μέσα μας από ένα έργο τέχνης να το κρατήσουμε σαν σκέψη.
Δέχομαι πολλά σχόλια, αλλά είναι από φίλους και ανθρώπους που με ακολουθούν γιατί τους αρέσει η δουλειά μου. Υπάρχουν όμως και άλλοι που ακολουθούν μόνο και μόνο για να εκφραστούν αρνητικά. Τα αρνητικά σχόλια έρχονται συνήθως από άτομα ακραίων πεποιθήσεων κυρίως ακροδεξιών, πολύ συντηρητικών. Άνθρωποι που δεν βλέπουν πίσω από το σκίτσο. Άνθρωποι που δεν βλέπουν το γνώμονα και την ευαισθησία με την οποία έχει φτιαχτεί!
Μου δίνετε πάσα να ρωτήσω αν βλέπετε ότι υπάρχει μια συντηριτικοποίηση της κοινωνίας μας;
Υπάρχει τέτοια τάση. Υπάρχει μια συντηρητική στροφή λόγω παιδείας. Αν τα σχολεία μας ήταν καλύτερα, αν μαθαίναμε από μικρά παιδιά ότι η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο και όχι ο ήλιος γύρω από τη γη, αν μαθαίναμε ότι ο κόσμος έχει μια πορεία δισεκατομμυρίων ετών και τα επιστημονικά επιτεύγματα που υπάρχουν θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Ο συντηρητισμός υπάρχει σε πολλές πτυχές της ζωής. Από τις νέες ταυτότητες και τα εμβόλια – για να μιλήσω με πρόσφατα θέματα. Υπάρχουν άνθρωποι που ενημερώνονται και ακολουθούν τυφλά ομάδες στο facebook, πχ αντιεμβολιαστές και τελικά πεθαίνουν παιδιά.
Πλέον δεν ενημερωνόμαστε. Δεχόμαστε τρομακτικές πληροφορίες. Κάποιοι θεωρούν ότι επειδή κάτι απλώς γράφτηκε είναι και αλήθεια. Έχουμε πάψει να κοιτάμε κάτω από τα γεγονότα και νομίζω ότι η γελοιογραφία, και αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ, είναι να βλέπω κάτω από τα γεγονότα. Ένα σκίτσο και μια σατιριική ματιά στα πράγματα σημαίνει ότι βλέπεις πίσω από τα γεγονότα. Μας κάνει να μπαίνουμε σε μια διαδικασία σκέψης.
Πώς δουλεύετε, πού κάνετε το πρώτο σκίτσο πριν το τελικό αποτέλεσμα που βλέπουμε;
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχα χρόνο να ασχοληθώ ξανά με τη γελοιογραφία σχεδόν αναγκαστικά, λόγω της καραντίνας. Έτσι είχα χρόνο να ξαναπιάσω τη «γραμμή» μου και όπως σας είπα η «γραμμή» του γελοιογράφου είναι πολύ σημαντική. Πλέον δουλεύω ψηφιακά. Και μπορώ πιο γρήγορα να φτιάξω αυτό που θέλω και να το ανεβάσω στα προφίλ μου. Αυτός ο χρόνος της καραντίνας μου έδωσε την ευκαιρία να μάθω και να δουλέψω τα εργαλεία μου.
Κλείνοντας, πού σας βρίσκουμε θεατρικά τη φετινή σεζόν;
Είμαι για δεύτερη χρονιά στους «Άντρες με τα όλα τους» για δύο μήνες ακόμη στο Θέατρο Βέμπο, και για πέμπτη χρονιά (!) θα είμαι στο «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς» στο Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Παρασκευή στις 6 το απόγευμα!
Γιάννης Καφάτος
Γιώργος Γαλίτης – info:
Ο Γιώργος Γαλίτης είναι κωμικός ηθοποιός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1970 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στη Νάουσα. Από το 1983 συμμετείχε σε παραστάσεις ερασιτεχνικών θιάσων της πόλης, ενώ παράλληλα δημοσίευσε πολιτικές γελοιογραφίες σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ως σπουδαστής στο Εθνικό, έγραψε και σκηνοθέτησε τις επιθεωρήσεις Όπερα της Αντάρας (1993) και Γελοίου Τόπος (1994), που παρουσιάστηκαν στο θέατρο της σχολής. Πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση ήταν στο έργο του Ζ. Φεϋντώ Ράφτης Κυριών (στο ρόλο του υπηρέτη Ετιέν) το 1994.
Ακολούθησαν οι παραστάσεις: Μπαμ και Κάτω (Τόμας), Στη Χάγη και στη φέξη (Διάφοροι Ρόλοι), Η Λοκαντιέρα (Μαρκήσιος Φορλιπόπολι), Μπράβο Γιατρέ (Αστυνόμος Μπιλ Κόνολι), Φερμουάρ (Τζορτζ Μπραντ), Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (Θωμάς Μακρυκώστας), Μίλα μου και μανταρίνια (Διάφοροι Ρόλοι), Οι Ηλίθιοι (Κόμης Γιουζέκεβιτς), Η σπασμένη στάμνα (Σύμβουλος Βάλτερ), Ταραντέλα – Εσωτερικές Φωνές (Κάρλο Σαπορίτο), Θεσμοφοριάζουσες (Δούλα), Ο Επιθεωρητής (Δικαστής Λιάπκιν Τιάπκιν), Καλατράβα με κι ας κλαίω (Διάφοροι Ρόλοι), Μικροί Φαρισαίοι (Αριστείδης Ατυχής), Ειρήνη (Ερμής), Ξανά μαζί (Μπεν Κλαρκ), Πλούτος (Πλούτος), Η θεία απ’ το Σικάγο (Τάκης Ζέριγκας), Πατρίς… Εξαμαρτείν (Διάφοροι Ρόλοι), Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή (Λευτέρης Τσιάπουρας), Μήδεια-Μποστ (Τροφός), Ο Μπακαλόγατος (Κιτσάρας), Ψέμα στο Ψέμα (Αιδεσιμότατος Σάντυ), Ειρήνη (Β’ Δούλος, Πόλεμος), Τα Ραδίκια Ανάποδα (13 Ρόλοι), Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή; (Διάφοροι Ρόλοι), Ομερτά: η σιωπή των ανδρών (Σίμος), Ξυπνάς μέσα μου το show (Διάφοροι Ρόλοι), Γοργόνες και Μάγκες (Κώστας ή Γρίπης), Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς (Ιβάν Ιλίτς και Διάφοροι Ρόλοι), Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων (Μπαμπάς Σπουργίτης, Άγγελος), Πέερ Γκυντ (Άρχοντας του Έγκσταντ, Βασιλιάς των Τρολ), Αλίμονο στους Νέους (Ανδρέας), Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός (Μάχος), Ο Σουρής στον παράδεισο (Γεώργιος Σουρής), Αρκάς Εκτός ελέγχου (Ισοβίτης, Κομμωτής, Άγγελος, Γιαγιά), Άντρες με τα όλα τους (Αριστείδης).
Συνεργάσθηκε ως συγγραφέας στο θέατρο και την τηλεόραση: Καυκαλίθρες και τσιτσίραυλα, Πολίτης Κλυνν, Διαπλεκόμενοι, Μίλα μου και μανταρίνια, Κότες, Καλατράβα με κι ας κλαίω, Και φάγανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα, Το ΝουΔού της χαράς, Ελλάς στο παρά πέντε, Οι Πειρατές της Καραμανλικής, ΝουΔού η άσχημη, Εντιμότατοι κερατάδες (επιμέλεια σεναρίων), Πατρίς …εξαμαρτείν, ΝουΔού Fun Park, Ο Μπακαλόγατος ή Της κακομοίρας (διασκευή), Η Βουλή με τις τρελές, Πού πας, ρε Γιωργάκη, με τέτοιο καιρό;, Ειρήνη (δραματουργική επεξεργασία), Τα ραδίκια ανάποδα, Mnimonimous, Όσα παίρνει ο άνεργος, Πατριδογνωσία ή τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη, Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (διασκευή για το θέατρο), Τρεις κι 60 -Τρεις ηθοποιοί κι 60 ρόλοι, Περασμένα Ψεκασμένα, Ξυπνάς μέσα μου το show, Το Show, Ροβινσώνας Κρούσος (διασκευή για το θέατρο).
Τηλεοπτικές σειρές και σόου: Fantastiko, Οι Μεν Και Οι Δεν, Πολίτης Κλυνν, Πάτερ ημών, Remote Control, Ο κακός βεζύρης, C’ est la vie, Δύο Ξένοι, Το κλειδί, Διαπλεκόμενοι Α.Ε., Δροσουλίτες, Γάμος με τα όλα του, Το κόκκινο δωμάτιο, Λούφα και Παραλλαγή- η Σειρά, Εντιμότατοι κερατάδες, Αν υπήρχες θα σε χώριζα, Τα μυστικά της Εδέμ, Με τα παντελόνια κάτω.
Κινηματογράφος: Ο Ανελκυστήρας, Μια Μέρα τη νύχτα, Η Απόλυτη στιγμή, Πέμπτη και 12, Τσάρλι.
Βιβλία: Βίοι Γελοίων – Τα έργα και οι λέρες (εκδόσεις ΚΨΜ 2009), Πατριδογνωσία ή Τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη (εκδόσεις Σοκόλη 2013, εκδόσεις Κάπα 2014), Τα Ραδίκια Ανάποδα – Τα (Ανάποδα) Ραδίκια Ανάποδα (εκδόσεις Βακχικόν 2015).
