Είμαι ο Ορέστης και πρόσφατα ξεκίνησα να κυκλοφορώ μουσική ως Orestais. Το όνομα Orestais ήταν ένα nickname που είχαν βγάλει για μένα οι φίλοι μου από την μπάντα που είχα στην Αθήνα στο διάστημα 2013-2018, τους Breath After Coma.
Από το 2018 έχω γυρίσει στο Ναύπλιο, στο μέρος όπου μεγάλωσα. Δουλεύω ως καθηγητής έκθεσης και λογοτεχνίας στο Λύκειο. Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου αλλά δεν σταματάω να σκέφτομαι τη μουσική, γι ’αυτό και βρήκα έναν άμεσο τρόπο να εκφράζω σκέψεις και μουσικές ανησυχίες, όπως πολύς κόσμος στις μέρες μας, το pc, τις κιθάρες και τα synth από το σπίτι μου.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Αν εννοείς κατά πόσο είναι φιλόξενη για έναν νέο δημιουργό, τότε νιώθω πως η Αθήνα ήταν, είναι και θα είναι ένας τόπος όπου μπορείς πολύ εύκολα να συνδεθείς με ανθρώπους του χώρου της μουσικής. Ακριβώς, λοιπόν, επειδή η κοινότητα είναι το βασικότερο μέσο να βγει εκεί έξω η μουσική ενός καλλιτέχνη, νομίζω ότι η Αθήνα είναι ένα μέρος που μπορεί να θεωρηθεί φιλόξενο για τη δημιουργία. Αν εννοείς κατα πόσο είναι φιλόξενη για να παραγάγει κανείς τέχνη μέσα σε αυτή, νομίζω πως -τουλάχιστον σε εμένα- λειτουργεί και λειτουργούσε ανασταλτικά. Κάθε άνθρωπος, βέβαια, έχει διαφορετική ανοχή στην ένταση. Για άλλους μπορεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη έμπνευση. Για εμένα η απόσταση από την ένταση ήταν αυτό που πυροδότησε την έμπνευση.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ήθελα να ζήσω στην Αγγλία. Βρισκόμουν αρκετά συχνά εκεί πριν από κάποια χρόνια και τη ζούσα με locals. Για όσο διάστημα ήμουν εκεί, μου άρεσαν όλα. Όλοι όσοι γνώρισα ήταν μαζί μου ευγενέστατοι, ανοιχτοί, χαμογελαστοί και έλλειπε η μεμψιμοιρία που έχουμε εμείς ως λαός με αυτά που τραβάμε.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Αυτή είναι μια ερώτηση που έχει πολλές προεκτάσεις. Αν με ρωτάς για τη μουσική, δεν μπορώ να νιώσω ότι θα απαντήσω ειλικρινά σε αυτή την ερώτηση αν αναφερθώ σε άλλα άτομα, γιατί δυστυχώς νιώθω ότι κι εγώ -μαζί με πολλούς άλλους artists- έχω πορευτεί σε αυτή τη διαδρομή αρκετά μόνος και συχνά χωρίς να το θέλω. Το ίδιο θα σου απαντούσα βέβαια και για την προσωπική μου ζωή. Το αίσθημα της κοινότητας είναι πολύ σημαντικό για όλους μας αλλά πάντα με κάποιο παράδοξο τρόπο αυτή απαιτεί και θέτει προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις που -δυστυχώς- πολύ συχνά ξεκινούν από ατομοκεντρικές βάσεις. Οξύμωρο. Όσο βέβαια μεγαλώνοντας καταφέρνω να συνδέομαι με ανθρώπους που μου ταιριάζουν στη σκέψη και στην ιδεολογία υπάρχει η αγάπη και η σύνδεση, τα πράγματα γίνονται καλύτερα και νιώθω ότι ίσως σε αυτούς χρωστάω αρκετά από αυτά που κάνω κάθε μέρα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Είμαι ο άνθρωπος που αν μπορώ να πάω κάπου περπατώντας ή με τα μέσα, θα επιλέξω αυτό. Οπότε είναι πολύ εύκολη η απάντηση. Ταξιδάρα φυσικά!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…
…τον φόβο που δεσμεύει τον αυθορμητισμό
Στην Αθήνα λατρεύω…
…τη νύχτα και τους ανθρώπους (της)
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σημαίνει ότι πλέον, στο καλλιτεχνικό στερέωμα ειδικά, αν δεν το κάνεις, δεν είσαι πουθενά. Με στεναχωρεί πολύ, γιατί τα σόσιαλ με κουράζουν και πάρα πολύ.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή ξεκάθαρα. Με απωθούν πολύ οι άνθρωποι που έχουν ισχυρογνωμοσύνη και την τάση να επιβάλλονται. Πρέπει να θυμούνται συχνότερα να ακούνε περισσότερο και να στέκονται για να κατανοούν.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Με φαντάζομαι να μπορώ συχνότερα να γνωρίζω ωραίους ανθρώπους και να μοιράζομαι χαρές και ανησυχίες. Πολλές συναυλίες και αρκετή δραστηριότητα. Θέλω, επίσης, να μειώσω λίγο τον χρόνο που ξοδεύω στο σπίτι λόγω κούρασης από τη δουλειά και να τον μετατρέψω σε δημιουργικό χρόνο με δραστηριότητες και πράγματα που με εκφράζουν.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πολύ ωραία ρομαντική ερώτηση, αλλά δυστυχώς νομίζω ότι συνήθως κοιμάμαι με στρες και ξυπνάω με στρες.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Τα αδούλευτα και ανεξερεύνητα τραύματα του παρελθόντος.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν βιβλίο, θα ήμουν η Βραδύτητα του Μιλάν Κούντερα. Σε μια σκηνή του αφηγήματος ο ήρωας στεκόταν γύρω από ένα τραπέζι με λαλίστατους και φωνακλάδες ανθρώπους. Κάποια στιγμή καταλήγει στη συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι με τις πιο στεντόρειες και δυνατές φωνές, είναι συχνά αυτοί με τις πιο αδύναμες ιδέες. Έχω νιώσει να βρίσκομαι στην ίδια θέση ακροατή πολλές φορές στη ζωή μου. Αν ήμουν τραγούδι, θα ήμουν το Seventeen Going Under του Sam Fender.
Βρείτε τον Ορέστη / Orestais στα σόσιαλ: https://linktr.ee/orestais
