Γεννήθηκα στην Αυστραλία το 1967 από γονείς μετανάστες. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα σε ένα χωριό του κάμπου το 1971. Σπούδασα κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχω εκδώσει ένα βιβλίο για τον Αριστοτελη (εκδόσεις Κέδρος, 2008). Άρθρα μου έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά όπως «Το Βήμα», «Καθημερινή», «Ποιητική», «Φρέαρ», «Χάρτης». «Άδης απαλώς» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή μου από τις εκδόσεις Κίχλη το 2023 η οποία απέσπασε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή («Βραβείο Πολυδούρη»). Ποιήματά μου έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά και δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό του Μεξικού Circulo de Poesia. Διδάσκω στο ιδιωτικό σχολείο «Σύγχρονη Παιδεία».
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Φυσικά και είναι. Και με το παραπάνω. Πρωταγωνιστής της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι ο άνθρωπος και η άσβεστη δίψα του για έκφραση. Ως εκ τούτου, δεν υστερεί σε τίποτε. Μάλλον το αντίθετο.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού που θα διάλεγες να βρεθείς;
Στην Αλεξάνδρεια του Ντάρελ (βλ. Λώρενς Νταρελ, «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο»). Φαντάζομαι πως δικαιούμαι να επιλέγω φανταστικές αλήθειες. Έχω την εντύπωση πως σε αυτήν την Αλεξάνδρεια θα ξεδίπλωνα και άλλες δυνάμεις που έχω μέσα μου.
Που χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στους άλλους. Πάντα στους Άλλους. Διότι είμαστε συναντήσεις, όπως λέει κάποιος. Κατ’ ουσίαν, αυτό είμαστε.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή για ένα αυτοκίνητο;
Νομίζω πως όχι. Άλλωστε δεν ταιριάζει στην φύση μου. Οικονομίες ναι, αιματηρές όχι. Το αίμα άλλωστε, στις ειρηνικές περιπτώσεις που εμφανίζεται, πρέπει να ξοδεύεται με περίσσεια φειδώ.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…
…τις αποστάσεις διότι δρουν απομονωτικά
Στην Αθήνα λατρεύω…
…τις καλοκαιρινές νύχτες
«Έχω σοσιαλ άρα υπάρχω»: τι σημαίνει αυτό για εσάς;
Κάθε εποχή ορίζει τα δικά της πεδία ταυτότητας. Ας πούμε ο ομηρικός ήρωας οριζόταν από ένα σπαθί που κρατούσε στο χέρι. Η δική μας εποχή, χωρίς αμφιβολία, αναδεικνύει την δημόσια προβολή, την σμίκρυνση του ιδιωτικού βίου, τόσο χυμένο φως και στις πιο ιδιωτικές στιγμές καταλήγει το πιο θαμπό και τραυματικό φως της ανθρώπινης ζωής. Είναι μεγάλο μαρτύριο αυτό που επιβάλλεται στον ιδιωτικό εαυτό – είναι σαν να σωριάζεται καθημερινά νεκρός στο χώμα. Φυσικά, κανείς δεν αρνείται την έλλογη χρήση των σοσιαλ. Αντιθέτως. Και θα ήταν πολύ υποκριτικό.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο, τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Δυσκολεύομαι να απαντήσω. Τον πρώτο σχεδόν τον φοβάμαι, τον δεύτερο τον αποστρέφομαι και τον οικτίρω. Η έλλειψη ευγένειας εκβάλλει στην αλαζονεία και στο υπερτροφικό Εγώ. Το ισχνότατο Εγώ του τσιγκούνη πνίγεται μέσα σε άπλετη ύλη. Και οι δυο είναι αξιοθρήνητοι
Πως σε «φαντάζεσαι» σε έναν χρόνο από σήμερα;
Με μακριά μαλλιά και το ίδιο χαμόγελο
Το είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ δεν σκέφτομαι, φαντάζομαι. Και φαντάζομαι πολλά. Όταν ξυπνώ, ότι ξύπνησα. Αναζητώντας τα πουλιά και το φως. Είναι η πρώτη μεγάλη αληθεια της μέρας – σας ενημερώνω ότι είμαι παιδί χωριού.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η απουσία της επιθυμίας. Τι άλλο;
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο…για πες μας να γνωριστούμε…ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Όπως καταλαβαίνετε, επιλέγω το βιβλιο «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» του Λώρενς Ντάρελ. Θα ήθελα να είμαι η Ιουστίνη, η ομώνυμη πρωταγωνίστρια του πρώτου βιβλίου. Ο ερωτικός εαυτός της Ιουστίνης εγγυάται μια προσωπική αθανασία που την έχω ανάγκη.
“Δυό πόρτες έχει η ζωή”, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, αυτό το τραγούδι το αγαπώ και ευχαρίστως θα το επέλεγα ως βαθύτατο ωραίο εαυτό μου. Διότι από τους λυρικούς ποιητές έως τον Σαιξπηρ έως και σήμερα, επαναλαμβάνεται το κοινό πεπρωμένο, “όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή, σαν λουλούδι κάποιο χέρι, θα μας κόψει μιαν αυγή”. Με τη διαφορά ότι πίνεις δυό ποτηράκια εκ των οποίων το ένα σπάει στο δάπεδο με πάταγο.
Βρείτε την Κωνσταντίνα Σιαχάμη στο Facebook
