Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στη Σύρο. Σπούδασα Ιστορία, ολοκλήρωσα τη διδακτορική μου διατριβή με θέμα την κρατική πολιτική βιβλίου στην Ελλάδα και αποφοίτησα από το Τμήμα Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου. Το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο «Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου» (Εκδόσεις Κίχλη) τιμήθηκε με το βραβείο Γιάννη Βαρβέρη από την Εταιρεία Συγγραφέων και συμπεριλήφθηκε στα δέκα καλύτερα ελληνόφωνα βιβλία γυναικών συγγραφέων από την επιτροπή «Know her words» του Pen Greece. Το δεύτερο βιβλίο μου, «Θαύματα στου Πολύφημου| Σβήστε τους φάρους για τον Ιβάν Ισμαήλοβιτς» κυκλοφόρησε επίσης από τις Εκδόσεις Κίχλη (2022). Το 2023 συνδημιούργησα με την ομάδα μου και σκηνοθέτησα την παράσταση «Απόγευμα με τη Νίκη Ρεβέκκα», αφιερωμένη στο ποιητικό έργο της Νίκης Ρεβέκκας Παπαγεωργίου. Η παράσταση παρουσιάστηκε σε τρεις διαφορετικές εκδοχές, στο Σχολείον Ειρήνη Παππάς, στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος και στο Θέατρο Rabbithole. Συνεργάζομαι τακτικά με το περιοδικό Χάρτης. Είμαι μέλος της οργανωτικής ομάδας του διαθεματικού φεστιβάλ για το φύλο και τη λογοτεχνία «Μωβ Μέδουσες» καθώς και συνδημιουργός της ομάδας συγγραφέων εκτάκτου ανάγκης «γραφούλες». Ως συγγραφέας και performer συμμετέχω σε μια σειρά από διακαλλιτεχνικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ενώ ποιήματά μου έχουν μεταφραστεί σε πάνω από δέκα γλώσσες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Είναι φιλόξενη από την άποψη πως σε κάθε γωνιά της πόλης φωλιάζουν δεκάδες μικρές και μεγαλύτερες κοινότητες καλλιτεχνών που δημιουργούν μικρά θαύματα σε καθημερινή βάση, αντλώντας από την εμπειρία, την ιστορία, τη σύγχρονη πραγματικότητα και το ξεχωριστό φως αυτού του τόπου. Είναι αφιλόξενη γιατί η καλλιτεχνική δημιουργία δεν υποστηρίζεται επαρκώς θεσμικά και, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίζεται ως επάγγελμα.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Εδώ και πολλά χρόνια έχω επιλέξει να ζω εδώ, με όλα τα πλεονεκτήματα και τις μαύρες τρύπες που η επιλογή μου συνεπάγεται. Δουλεύω με την ελληνική γλώσσα, γράφω σε αυτήν, διδάσκω, σκηνοθετώ, και η γλώσσα είναι στην περίπτωσή μου το κυριότερο εργαλείο. Διατηρώντας λίγες σημαντικές φιλίες σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη, θα ήθελα να ταξιδεύω για μεγάλα διάστηματα κάνοντας τη δουλειά μου κάπου αλλού και δημιουργώντας συνδέσεις ανάμεσα στο αλλού και στο εδώ. Για διαφορετικούς λόγους έχω ειδική σχέση με το Βερολίνο και το Πεκίνο και θα ήθελα να μπορώ να επιστρέφω τακτικά σε αυτές τις πόλεις.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και ίσως από τα αισθήματα που βιώνω να είναι αυτό με τη μεγαλύτερη ένταση. Στην οικογένεια μου, στους γονείς μου ιδιαίτερα, στις συνεργάτιδες και στους συνεργάτες μου, στις φίλες μου πάρα πολύ, στην τύχη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που έχω αυτό τον σύντροφο, αυτές τις φίλες, αυτή την αδελφή, που είχα αυτή την ψυχαναλύτρια, αυτές τις δασκάλες και τους δασκάλους, αυτούς τους παππούδες και τις γιαγιάδες.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Δεν είμαι φανατική των ταξιδιών, πιο πολύ θα με απασχολούσε η πολύμηνη παραμονή σε κάποιο μέρος. Δεν έχω παλιό αυτοκίνητο και θα ήταν τρομερά δύσκολο ως ακατόρθωτο να πάρω καινούργιο χωρίς δάνειο. Ούτε καν οδηγώ. Ίσως πρέπει να το προσπαθήσω.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
…δεν σιχαίνομαι τίποτα. Όποτε έρχομαι κοντά με κάποια υπόνοια σιχαμάρας αμέσως την απορρίπτω ─ αυτό το αίσθημα με παραπέμπει σε μια μάλλον μισανθρωπική διάσταση της εσωτερικής μου ζωής που δεν θέλω να καλλιεργήσω. Αυτό δεν σημαίνει πως απορρίπτω συλλήβδην όλα τα αρνητικά συναισθήματα.
Στην Αθήνα λατρεύω …
…το χάος που δεν τελειώνει ποτέ.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως αυτή η φράση σημαίνει κάτι πολύ σοβαρό για τον οποιονδήποτε. Σε γενικές γραμμές απολαμβάνω να διαβάζω απόψεις και να μαθαίνω καινούργια πράγματα από πρόσωπα που επιλέγω στα στα social media όπως και σε οποιονδήποτε χώρο με όσο γίνεται πιο δημοκρατικά χαρακτηριστικά, όμως πιστεύω πως όλοι θέλουμε να αγαπηθούμε, να παίξουμε και να ζήσουμε και πως αυτές οι ανάγκες ως επί το πλείστον δεν εκπληρώνονται ανάμεσα σε οθόνες.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον τσιγκούνη, ιδιαίτερα αν μιλάμε για έλλειψη συναισθηματικής γενναιοδωρίας.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Σε έναν χρόνο από σήμερα θα πλησιάζω στα 38. Με φαντάζομαι λίγο σοφότερη, αγαπημένη και όσο πιο κοντά γίνεται σε όσους και σε όσα αγαπώ.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Την αίσθηση της ημέρας που τελειώνει ή εκείνης που έρχεται.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Πολλά διαφορετικά πράγματα. Μια συνειδητοποίηση. Μια μη αναστρέψιμη πληγωτική πράξη. Μια μεγάλη αλλαγή. Η απομάκρυνσή μας από το βαθύ πηγάδι που λέγεται σχέση.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι σήμερα, θα ήμουν το «Veridis Quo», των Daft Punk. Αν ήμουν βιβλίο σήμερα, θα ήμουν τα «Σκύβαλα», της Jenny Erpenbeck.
Βρείτε την Παυλίνα στο Instagram
H φωτογραφία του άρθρου είναι του Dirk Skiba
