Νομίζω ότι αυτό που αντιπροσώπευε απολύτως, τον Ανδρέα Μπάρκουλη ως προσωπικότητα είναι το κατευόδιο του κουμπάρου του Κώστα Φέρη!
«Αντίο φίλε, , τρυφερέ, αγαπημένε, άμυαλε…»
Ο εμβληματικός ζεν πρεμιέ του Ελληνικού κινηματογράφου,έφυγε από τη ζωή σήμερα το μεσημέρι.
Άφησε την τελευταία του πνοή στο Αγία Ολγα όπου νοσηλεύοταν τις τελευταίες εβδομάδες.
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936.
Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα.
Υπήρξε ένας από τους γοητευτικότερους ζεν πρεμιέ της δεκαετίας του '60.
Ενδεικτικό της γοητείας του είναι το σλόγκαν «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!».
Εμφανίστηκε σε περισσότερες από εκατό ταινίες, όπως «Κοινωνία ώρα Μηδέν» (1966) , «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Όλγα Αγάπη μου» (1968), αλλά και κωμωδίες, όπως «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα» (1958), «Διακοπές στην Αίγινα» (1958),«Η Μουσίτσα»(1959), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Το Δόλωμα» (1964),
«Τζένη Τζένη» (1965), «Ησαΐα μη Χορεύεις» (1969), «Μια τρελή τρελή σαραντάρα» (1970) και η «Θεία μου η χίπισσα» (1970).
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές: «Οι έμποροι των εθνών» (1973), «Το δίλημμα» (1986), «Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» (1990), «Το γαλάζιο διαμάντι» (1991), «Αμαρτίες γονέων»(1993), «Ο πύργος των Μοσκώφ», «Οι θησαυροί της Βέρμαχτ», καθώς και σε παραστάσεις του «Θεάτρου της Δευτέρας».
Μεγάλη του αγάπη το ραδιόφωνο. Τον βοηθούσε βλέπετε και η γοητευτική φωνή του.
Ένα μικρό διάστημα της ζωής του το πέρασε στην Αμερική, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με το τραγούδι
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε παντρευτεί τρεις φορές κι είχε αποκτήσει τρία παιδιά.
Με την τελευταία του σύζυγο Μαρία και τον γιο του Νικόλα, πέρασε τα δύσκολα χρόνια του γηροκομείου, του κέντρου αποκατάστασης, αλλά και των νοσοκομείων. Μαχητής ως το τέλος, «θέλω να ξανά περπατήσω.Το θέλω πάρα πολύ» δήλωνε. «Δεν νιώθω τα πόδια μου νεκρά μετά από πολύ καιρό. Με την βοήθεια του φυσιοθεραπευτή νιώθω πως δικαιούμαι να περπατήσω πάλι. Μπορεί να είμαι μεγάλος αλλά εγώ θέλω και το χρωστάω στο παιδί μου να αγωνιστώ για αυτό το οποίο και έχω στερηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό, που δεν περπατάω».
Πιστεύω ότι το «καλό ταξίδι» πρέπει να του το ευχηθούμε και πάλι μέσα από τα λόγια του κουμπάρου του:
«Καλό σου ταξίδι, μακρυά από τις κακίες των ανθρώπων. Θα σ' έχω για πάντα στην καρδιά μου»
Έλσα Παπαϊωάννου
