Η επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κατά την ταπεινή μου άποψη αναδεικνύει το προφίλ του πυρήνα των ψηφοφόρων του κόμματος, οι οποίοι παρέμειναν πιστοί ακόμα και στα πέτρινα χρόνια που βίωσε.
Το ΠΑΣΟΚ παραμένει ένα κόμμα με βαθιές ρίζες στην Ελληνική κοινωνία αλλά «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ». Η διεύρυνση με πρόεδρο τον αξιολογότατο κύριο Ανδρουλάκη είναι μία διαδικασία που απαιτεί υπομονή, που δεν υπάρχει εσωτερικά. Χρόνο που εν μέρει υπάρχει και μεθοδικότητα την οποία έχει αποδείξει ότι διαθέτει.
Ο κύριος Ανδρουλάκης πάσχει από ένα και μόνο πράγμα. Το πολιτικό του προφίλ δεν είναι όσο «δυτικότροπο» θα έπρεπε. Χαρακτηρίζεται από πιο «Ελληνικά στοιχεία» ας μου επιτραπεί ο όρος, γεγονός που δεν πείθει το φιλελεύθερο κέντρο. Μιλάμε για το φαίνεσθαι και όχι την ουσία.
Η τοποθέτηση στην «εμπροσθοφυλακή» των Γερουλάνου και Διαμαντοπούλου υποδηλώνουν αυτή ακριβώς την αδυναμία.
Προσοχή!
Δεν υποστηρίζω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ανεπαρκής. Απλώς δεν διαθέτει ένα βασικό χαρακτηριστικό το οποίο γοητεύει την πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας πλέον. Τα έχουμε αναλύσει αυτά παλαιότερα.
Το νέο κοινωνικό αίτημα που ωριμάζει είναι η εκδυτικοποίηση του κράτους, των θεσμών και των προσώπων. Ότι φαντάζει εκσυγχρονιστικό γοητεύει. Ότι αναμοχλεύει τις δεκαετίες του 80 και 90 προκαλεί αποστροφή. Τα καθημερινά «μνημόσυνα» του «Παπανδρεϊσμού» στα σόσιαλ πιο πολύ σε σάτιρα χρησιμεύουν πια, παρά σε ουσιαστικά παραδείγματα για το σήμερα. Και όχι άδικα.
Προχωράμε και εξελισσόμαστε ως πολιτικό σύστημα. Είναι προβληματικό πλέον να κάνουμε επίκληση στο παρελθόν όσο σημαντικό και επιδραστικό και αν υπήρξε. Το τοποθετούμε στο πλαίσιο της εποχής του, το αποτιμούμε με βάση αυτό και τέλος. Πάμε παρακάτω.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν νικάει ή νικούσε, κάνοντας επίκληση στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή στον πατέρα του ή σε οποιονδήποτε. Δημιουργεί προσωπικό πολιτικό brand και πορεύεται με αυτό και στο τέλος θα κριθεί αφήνοντας έναν υπέρτιτλο στο συνολικό κεφάλαιο του.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα πρέπει να προβεί σε ένα rebranding όσον αφορά το φαίνεσθαι, το οποίο είναι δύσκολο να συμβεί αλλά όχι ακατόρθωτο. Εν ολίγοις να γίνει πιο «πρωθυπουργήσιμος» κατά τον νεολογισμό.
Κατά τα άλλα δεν του λείπει τίποτα που να μην έλειπε και σε προκατόχους του που ανέλαβαν την πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου σε ένα βράδυ.
Κάποιοι είχαν θητεύσει σε υπουργεία βέβαια και διέθεταν κυβερνητική εμπειρία, κάποιοί προσγειώθηκαν απότομα στην καρέκλα και πήραν οδυνηρά μαθήματα πολιτικής πραγματικότητας και κάποιοι δεν την θέλησαν ποτέ αλλά επέλεξαν την σωστή στιγμή εξόδου.
Ο κύριος Ανδρουλάκης φαίνεται πολιτικά συγκροτημένος, μεθοδικός και μετριοπαθής όταν πρέπει. Οφείλει να καταλάβει όμως, αν δεν το έχει ήδη, ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι Χάρης Δούκας.
Πάντως το πρώτο εμπόδιο για το οποίο συζητούσαμε πριν δύο χρόνια στην πορεία επανόδου του ΠΑΣΟΚ δεν υφίσταται πια. Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε απ’ τον ίδιο του τον εαυτό και πλέον οδεύει στην λήθη εκτός συγκλονιστικού απροόπτου.
Ακόμα και όσες καλές υπηρεσίες πρόσφερε στην χώρα, θα τις επισκιάσουν οι τραγελαφικές τελευταίες στιγμές του, που υπήρξαν το αποκορύφωμα της πολιτικής επιπολαιότητας που τον χαρακτήριζε συχνά.
Χάρης Φιλιππάκης
