Γεννήθηκα στην Αθήνα. Μεγάλωσα στα στενά του Βύρωνα και του Παγκρατίου αν και τα τελευταία χρόνια τα απαρνήθηκα για τα νότια προάστια. Σπούδασα θέατρο στη Σχολή Βεάκη, μουσική και τραγούδι στο Αττικό και στο Παναρμόνιο Ωδείο και μελισσοκομία στο ΙΓΕ. Κινούμαι με ευκολία ανάμεσα σε πολλά και διαφορετικά πεδία τόσο επαγγελματικά όσο και καλλιτεχνικά κερδίζοντας επάξια τον όρο “πολυσχιδής προσωπικότητα”. Το θέατρο για εμένα συνοψίζεται στις λέξεις συνεργασία, έκφραση, έκθεση και φαντασία και είχα την τύχη να τα βρω αυτά στη δουλειά μου. Έχω κάνει υπέροχες συνεργασίες σε εθνικές και ιδιωτικές σκηνές με ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι πολύ, που με προχώρησαν κι εμένα παρακάτω και αυτό είναι κάτι που με κινεί και το αναζητώ πάντα στις δουλειές μου. Έχοντας χρόνια σαν πυρήνα μου τις ομάδες έχω ανάμειξη και στην παραγωγή των παραστάσεων αναγνωρίζοντας την ομορφιά του αντικειμένου μας αλλά και των δυσκολιών του.
Θα ήθελα περισσότερο χρόνο να τον αφιερώνω στο διάβασμα που κατά περιόδους μου λείπει πολύ. Λατρεύω τον κινηματογράφο και δεν χάνω ευκαιρία να παίζω μουσική συνήθως τις πιο ακατάλληλες ώρες.
Φέτος η σεζόν με βρίσκει στο θέατρο Φούρνο με δύο παραγωγές . Την performance “Δαγκώνει?” με τη Νοητή Γραμμή για δεύτερη χρονιά. Μια παράσταση devised theater για τα ζώα σε σκηνοθεσία Όλγας Ποζέλη. Και αυτές τις μέρες ανεβάζουμε την παράσταση “ Nomsferatu” σε σκηνοθεσία Johhny O. Μετά την περσινή μας επιτυχία με τον “ Scarmface”, για άλλη μια σεζόν ασχολούμαστε με τη “γλώσσα” και την ατμόσφαιρα του βωβού κινηματογράφου και φιλοδοξούμε να την μεταφέρουμε στο θεατρικό κοινό. Κι έτσι φέτος με αφορμή την ταινία ορόσημο του Μούρναου, φέρνουμε στη σκηνή τον πιο σκοτεινό και αινιγματικό χαρακτήρα του κινηματογράφου και της λογοτεχνίας, με έναν πολύ ανατρεπτικό τρόπο.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα μοιάζει “φιλόξενη” λόγω μεγέθους και διαθεσιμότητας. Και είναι με έναν τρόπο. Αν και για τους ίδιους λόγους, την πληθώρα επιλογών και την πολυσυλλεκτικότητα, είναι δύσκολο για τα λιγότερο εμπορικά εγχειρήματα να βρουν τρόπους να ακουστούν και να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Και τελικά να γίνουν βιώσιμα. Αλλά έτσι παίζεται το παιχνίδι, τι να κάνουμε…..
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα πήγαινα στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και θα κατέληγα σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής. Κάπου νότια, Χιλή ή Αργεντινή. Μου αρέσει η κουλτούρα τους, ο τρόπος ζωής και η γλώσσα. Όχι ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα εκεί αλλά νιώθω μια οικειότητα με έναν τρόπο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Χρωστάω πολλά ευχαριστώ και δε χάνω ευκαιρία να τα λέω και στους ανθρώπους που δικαιωματικά τους “ανήκουν”. Σίγουρα ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει στη σύντροφο της ζωής μου και στα παιδιά μας για την υπομονή τους μαζί μου.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Αιματηρές οικονομίες θα έκανα μόνο για κάποιο ταξίδι. Βέβαια αυτό είναι κυρίως θεωρητικό δίλημμα γιατί στην πραγματικότητα δε δείχνω τέτοια πειθαρχία και λειτουργώ συνήθως με παροντικούς και βραχυχρόνιους σχεδιασμούς.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … τα μποτιλιαρίσματα και την κίνηση.
Στην Αθήνα λατρεύω …τις νύχτες και τις κυριακάτικες βόλτες στο κέντρο.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Μεγάλη παγίδα και μακριά από εμάς. Σόσιαλ έχω κυρίως για να επικοινωνώ τη δουλειά μου και προσπαθώ να μένω σε αυτό. Προσπαθώ να εμφυσήσω και στα παιδιά μου μια τέτοια στάση γιατί τα κοινωνικά δίκτυα καλύπτουν πια τεράστιο φάσμα της καθημερινότητας και χάνεται το μέτρο εύκολα.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Πιστεύω ότι ο τσιγκούνης θα είναι έτσι σε όλο τα επίπεδα της ύπαρξης του κι όχι μόνο στα προφανή όπως είναι τα χρήματα. Οπότε έναν άνθρωπο τσιγκούνη στα συναισθήματα του τον φοβάμαι περισσότερο από τον αγενή, τον οποίο τον θεωρώ απλά ανασφαλή και ρηχό στις κοινωνικές του δεξιότητες.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
365 μέρες πιο πλήρη και σοφότερο!
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Παίζω συνήθως με το δίπολο “τι ξέχασα σήμερα?” και “να μην ξεχάσω να…”. Αλλά τελειώνουν αυτές οι αγωνίες εκεί. Μετά συνήθως χάνομαι στη ροή των πραγμάτων και ξεχνιέμαι και πάλι.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Λοιπόν εδώ θα μιλήσει η εμπειρία. Όντας 23 χρόνια ερωτευμένος και με δύο παιδιά πια άκου…
Τον έρωτα τον σκοτώνει ο εγωισμός και η έλλειψη χιούμορ! Είναι μεγάλη τέχνη να μπορείς να αναγνωρίζεις στον άλλον κάθε μέρα, το πρόσωπο που πρωτογνώρισες τότε. Να γελάς και να τον επιλέγεις ξανά κάθε πρωινό….
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Τα βιβλία και οι ήρωες του Tom Robbins, ίσως λίγο περισσότερο το Άρωμα του Ονείρου και από τραγούδια ταυτίζομαι με το μουσικό σύμπαν του David Bowie. Αλλά επειδή ζητάς ένα τραγούδι θα πω το Truth του Alex Ebert. Ναι νομίζω κάπου εκεί μέσα θα βρισκόμασταν με έναν τρόπο.
Βρείτε τον Γιώργο στο Facebook & στο Instagram
Ο Γιώργος Ντούσης από τις 6 Νοεμβρίου πρωταγωνιστεί στην πιο διάσημη και εμβληματική ιστορία του Δράκουλα, στην παράσταση «Nosferatu» σε μια μοναδική θεατρική σύλληψη και σκηνοθεσία του Johnny O.
