Μπορεί να βρισκόμαστε στις αρχές της σεζόν και σίγουρα δεν έχουμε ακόμη ολοκληρωμένη εικόνα της θεατρικής παραγωγής. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν παραστάσεις και ερμηνείες που ήδη έχουν γίνει talk of the town.
Σας παρουσιάζουμε λοιπόν, τρεις κυρίες διαφορετικών γενιών και καταβολών που ερμηνεύουν τελείως διαφορετικές ηρωίδες, σε τρία τελείως διαφορετικά θεατρικά είδη.
Το ένα από το κλασικό ρεπερτόριο, αφορά μια ηρωίδα, παλιά μας γνώριμη, που έχουμε δει πολλές φορές, την Μπλανς Ντιμπουά.
Το δεύτερο, μια ανατρεπτική φιγούρα που μας συστήνεται για πρώτη φορά, την Ζενεβιέ.
Το τρίτο, ένα κορίτσι που ξεπήδησε από την πρώτη νουβέλα του Καρκαβίτσα.
Όλες τους ξεχωρίζουν, η καθεμιά για τους δικούς της λόγους.
Η Αλεξία Καλτσίκη στον ρόλο της ζωής της
Είναι μια σπουδαία ηθοποιός, τόσο σημαντική, που ακόμη και σε παραστάσεις που δεν σε κερδίζουν, εκείνη δεν σε απογοητεύει. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά και οι σημαντικοί σκηνοθέτες που την επιλέγουν.
Αυτή τη σεζόν, στο «Λεωφορείο ο Πόθος» (μτφρ. Αντώνης Γαλέος) του Τενεσί Ούλιαμς, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, ξεπερνά κάθε προσδοκία. Γιατί με την ανακοίνωση και μόνο της παράστασης ο πήχης ήταν πολύ ψηλά.
Η Αλεξία Καλτσίκη, στον ρόλο της ζωής της (!) χαρίζει στην παράσταση και στο κοινό, μια συγκλονιστική Μπλανς. Μέσα από την οπτική του Δημήτρη Καρατζά, βλέπουμε την ηρωίδα, σαν μια γυναίκα κομματιασμένη, ψυχικά ασταθή, με ένα βαθύ τραύμα από τα νεανικά χρόνια που δεν λέει να την εγκαταλείψει. Η Μπλανς δεν κουβαλάει μόνο μια έπαρση, όπως συχνά βλέπουμε να ερμηνεύεται, σέρνει στο πληγμένο της σαρκίο, μια κακοφορμισμένη πληγή, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να την πνίξει στο αίμα.
Στην παράσταση του Δημήτρη Καρατζά παρακολουθούμε – επιτέλους- μια Μπλανς που δεν είναι η «ωραία» και η «ξιπασμένη» που φτάνοντας στο σπίτι της αδερφής της αγανακτεί με το ασφυκτικό περιβάλλον της φτωχικής οικείας – σπουδαίο το σκηνικό της Μαρίας Πανουργιά.
Αντίθετα η Μπλανς της Καλτσίκη είναι ήδη στενεμένη στην αποπνικτική ζωή της και η πορεία της προς την τρέλα χτίζεται με τόση μαεστρία από την ηθοποιό που σε συνταράσσει.
Θα ήταν άδικο, να μην επισημάνουμε ότι η συγκεκριμένη παράσταση βρίθει από σπουδαίες ερμηνείες, όλοι τους είναι ένας και ένας. Η επιλογή του καστ από τον σκηνοθέτη αποδεικνύει και το σπουδαίο του ένστικτο.
Μπορεί να είμαστε στις αρχές της σεζόν, τολμώ να προβλέψω όμως, ότι η παράσταση δεν θα προλαβαίνει να κερδίζει βραβεία.
Η Γιούλη Τσαγκαράκη είναι μια σπουδαία κωμική περσόνα
O Μιχάλης Πανάδης κατάφερε στο Θέατρο Δίπυλον, να σκηνοθετήσει το βραβευμένο Πούλιτζερ έργο της Annie Baker, «JOHN» με τόση μαεστρία, ώστε να μην καταλαβαίνει ο θεατής, αν πρόκειται για θρίλερ, για μια σουρεάλ ιστορία ή ακόμη και για μια τραγωδία, καθώς οι ήρωες που μπαίνουν στο μικροσκόπιο αδυνατούν να επικοινωνήσουν.
Επέλεξε μια δυνατή τετράδα ηθοποιών την Κόρα Καρβούνη – που επιτέλους βλέπουμε και σε κωμωδία και είναι εξαιρετική – τον Χρήστο Κοντογεώργη , την Καλλιόπη Παναγιωτίδου και την Γιούλη Τσαγκαράκη.
Θα σταθώ στην τελευταία, που δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, υποδυόμενη μια θεότρελη, τυφλή γειτόνισσα που μπαινοβγαίνει στην πανσιόν, όπου διαδραματίζεται η δράση.
Σπάνια βλέπει κανείς ηθοποιούς που κατέχουν τον απόλυτο έλεγχο των αισθησιοκινητικών τους μέσων και σε συνδυασμό με μια άρτια τεχνική να χαρίζουν ερμηνείες που ρέουν φυσικά σαν γάργαρο νερό.
Η Τσαγκαράκη ερμηνεύει μια σουρεάλ φιγούρα που πετυχαίνει το αβίαστο γέλιο της πλατείας άμα τη εμφανίσει.
Πρωταγωνιστής στη συγκεκριμένη παράσταση είναι και το αριστουργηματικό σκηνικό της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη.
Περισσότερες πληροφορίες και προπώληση εδώ: https://www.more.com/theater/john-tis-brabeumenis-me-poulitzer-annie-baker/
Δανάη – Αρσενία Φιλίδου
Η νεαρή ηθοποιός είναι η Ανθή Στριμμένου στην παράσταση «Η Λυγερή» του Ανδρέα Καρκαβίτσα, σε διασκευή της Ειρήνης Μουντράκη και στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία της Ειρήνης Λαμπινοπούλου.
Μια πρωτότυπη σκηνική σύνθεση με ποίηση, τρυφερότητα αλλά και τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ και σύγχρονες πινελιές -ακόμη η ραπ έχει θέση στη σκηνή της Πειραματικής.
Η πρώτη νουβέλα ενός από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της νεοελληνικής λογοτεχνίας, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, έγινε μια ποιητική παράσταση για το τραύμα και τη διαχρονική καταπίεση των γυναικών, αλλά και μια ωδή στη γυναικεία αυτοδιάθεση, το δικαίωμα στην αγάπη, την αποδοχή και τη συγχώρεση.
Η Δανάη- Αρσενία Φιλιδου, δίνει στην ηρωίδα μια παιδικότητα και κάτι τόσο εύθραυστο αλλά συγχρόνως και επαναστατικό που δεν μπορεί παρά να κάνει τον θεατή να την παρακολουθεί με προσήλωση. Η κίνηση και η φωνή της είναι τα δυνατά όπλα στη φαρέτρα της. Χαρακτηριστική η σκηνή, όπου σαν ζώο σε σφαγή, σαν γέρικο άλογο σε ιππόδρομο πλησιάζει – μετά την πίεση των γονιών της- έναν άνδρα που δεν αγαπά.
Περισσότερες πληροφορίες και προπώληση εδώ:
https://www.ticketservices.gr/event/n-t-i-lygeri/?lang=el
Γιώτα Δημητριάδη
