Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Για 14 χρόνια έκανα μαθήματα κλασικού χορού, μέχρι η μοίρα να με φέρει στην Κρήτη για να σπουδάσω (άσχετο!) τουριστικές επιχειρήσεις. Στην Αθήνα το 1999 γνώρισα τη δουλειά του θεάτρου ΟΜΜΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ. Από τότε είμαι μέλος του, συμμετέχοντας σε πάνω από 60 παραγωγές του, ταξιδεύοντας σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η επαφή μου από το 1999 με το θέατρο Odin της Δανίας, τον Eugenio Barba, τη Roberta Carreri, τον Torgeir Wethal και την Iben Nagel Rasmussen και ειδικά η μαθητεία μου πλάι στην ηθοποιό του Πολωνικού Θεατρικού Εργαστηρίου του Jerzy Grotowski, Rena Mirecka, έχουν καθορίσει τον τρόπο δουλειάς μου και την πορεία μου στο θέατρο. Είμαι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ., και του πανελλήνιου σωματείου για την πολιτιστική και κοινωνική καινοτομία, Culture For Change. Από το 2000, που η ομάδα μετακόμισε συνειδητά στην περιφέρεια, ζω και εργάζομαι στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τα τελευταία 10 χρόνια ασχολούμαι με το θέατρο στην κοινότητα, μια και πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να γίνει το εργαλείο για κοινωνική αλλαγή. Το motto μου είναι “Give Art a chance!”
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Εδώ και πολλά χρόνια είμαι για την Αθήνα μια επισκέπτρια. Μου αρέσει αυτή η σχέση, γιατί έτσι κρατώ στη μνήμη μου την Αθήνα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων και επιλέγω συνειδητά να μη «βλέπω» τη σημερινή αφιλόξενη πλευρά της. Ενώ είναι η Αθήνα μεγάλη πηγή έμπνευσης, τα μέσα που προσφέρει δεν είναι πια πολλά, ή είναι μόνο για λίγους καλλιτέχνες.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Στην Κολομβία! Έχω ταξιδέψει δύο φορές με το Όμμα Στούντιο για παραστάσεις και ναι….. αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνα…. άνετα έμενα εκεί!
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σε όλους και όλες που κάποια στιγμή στην πορεία της ζωής μου κάτι με έμαθαν. Μεγάλοι θεατρικοί δάσκαλοι για μένα ο Eugenio, η Roberta, ο Torgeir, η Rena (αχ η Rena!). Δάσκαλοι ζωής τα παιδιά μου, η Λυδία, η Ελένη και ο Άγγελος.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ταξίδι, εννοείται (στην Κολομβία που λέγαμε!) Από το 2002 έχω το αυτοκινητάκι μου, το ItsiBitsi car, και όσο με πάει θα το πηγαίνω κι εγώ!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … άδεια κτίρια, έξω ανθρώπους αβοήθητους
Στην Αθήνα λατρεύω … το «φως» ανάμεσα στα σκοτάδια
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Τα σόσιαλ είναι απλώς το μέσο για να κοινοποιήσω τη δουλειά μου. Α, και ορισμένες φορές για να επικοινωνήσω ξανά με παλιόφιλους!!!! Τίποτα άλλο!
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή. Ο τσιγκούνης δεν περνάει καλά, ουσιαστικά βασανίζει από μόνος του τον εαυτό του. Ο αγενής δεν αντιλαμβάνεται, πόσο μπορεί να πληγώσει το πλάσμα που βρίσκεται δίπλα του, ή μάλλον ακόμη χειρότερα, θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Πολλές φορές η ίδια η ζωή, μας έχει αποδείξει ότι έχει μεγαλύτερη φαντασία από εμάς. Οπότε, προσδοκώ μόνο υγεία για τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Καλά, με φαντάζομαι και σε διακοπές μαζί τους, αφού ο θεατρικός χώρος που θα έχουμε φτιάξει θα έχει κάνει τεράστιες εισπράξεις….
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Κοίτα, έχω φτάσει σε μια ηλικία (αυτή των 50 χρόνων) που αρχίζουν και μπαίνουν στο λεξιλόγιο μου φράσεις όπως «αχ, τα χέρια μου, η μέση μου, τα πόδια μου». Ε, κάπως έτσι τελειώνει ή αρχίζει η μέρα. Αλλά οκ, κάνω την ανήξερη!!!!
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η εγωιστική επιθυμία να γίνεις ένα με τον άλλο/ την άλλη και η ψευδαίσθηση πως αυτό το πράγμα μπορεί όντως να συμβεί. Όχι, για μένα ο έρωτας ζει όταν δύο πλάσματα συνειδητά επιλέξουν να βαδίσουν μαζί, παράλληλους ενδεχομένως, όμως, ξεχωριστούς δρόμους.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Στο Αντάρτικο2, γράφει ο Δ. Γκιούλος και ο Κ. Παπαπρίλης – Πανάτσας:
«Την αντοχή των ανθρώπων θα ‘πρεπε να μετράμε.
Πως η αντοχή μετριέται θα μου πεις.
Κοιτώντας το δέρμα μας.
Όσο πιο πολλές χαρακιές,
Όσες περισσότερες πληγές,
Τόσο πιο πολύ αντέχει.
Οι άλλοι, οι σκληρόπετσοι, αιμορραγούν από τα μέσα.
Και φεύγουν πρώτοι.»
Αλλά εν τέλει, όπως λέει και ο Θανασάρας (Παπακωνσταντίνου) στο τραγούδι Σιμούν: «Όλα στραβά γινήκανε και όλα είναι ωραία»
Βρείτε την Ειρήνη στο Instagram
Πληροφορίες/Εισιτήρια για την παράσταση «MODUS VIVENDI ή Πώς να ζήσουμε» στο λινκ
