Η εικόνα της κυβέρνησης στο κοινοβούλιο τις τελευταίες μέρες μοιάζει με αυτή του Κρέοντα υπερασπιζόμενου την βασιλική του εξουσία και το «θείο» δικαίωμα του να ερμηνεύει και να επιβάλει τον νόμο πάνω στους υπηκόους του. Δεν ξέρω, ίσως τον αδικώ σε μεγάλο βαθμό με αυτή την σύγκριση.
Τα επιχειρήματα του Κρέοντα ήταν σαφώς αξιολογότερα και οι προθέσεις του πιο αγνές δικανικά, σε σχέση με τα κυβερνητικά επιχειρήματα που ακούστηκαν από το βήμα της βουλής.
Οι εμπλεκόμενοι πρώην υπουργοί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ειδικά ένας εξ αυτών διασάλευσε κάθε κοινοβουλευτική σοβαρότητα. Δεν είναι η πρώτη του φορά συνολικά.
Οφείλει να κατανοήσει ο πρωθυπουργός πως μετά από ένα σημείο, όσο νευραλγικός και να είναι κάποιος στην συλλογή των ψήφων μίας περιφέρειας ή ενός νομού, όταν η τοξικότητα που φέρνει μαζί του είναι τόσο ισχυρή, τον αφήνεις στην άκρη γιατί θα στην μεταδώσει.
Η αντιπολίτευση από την άλλη ήταν θαυμαστή στο πολιτικό σφυροκόπημα που επιφύλαξε στην κυβέρνηση, γελοιοποιώντας πρόσωπα και καταστάσεις που κακοφορμίζουν την πολιτική ζωή δεκαετίες τώρα.
Από την άλλη αντικρίζω σήμερα και όχι μόνο σήμερα, μια όψιμη συμπάθεια στον Ε. Βενιζέλο και τις θέσεις του, ειδικά όταν αυτός περνάει από κόσκινο την κυβέρνηση. Αυτομάτως μου έρχεται στο μυαλό η αντιμετώπιση που του επιφύλασσαν την περίοδο που συγκυβερνούσε με τον Α. Σαμαρά αλλά και πρότερα και χάνω τα λόγια μου απ’ τα νεύρα.
Οι ίδιοι που τον κατηγορούσαν για ενδοτισμό τότε και για προδοσία, όχι όλοι αλλά κάποιοι, σήμερα αναγνωρίζουν την πολιτική του βαρύτητα και την θεσμική γνώση του και τον επικαλούνται συχνά; Το ίδιο συμβαίνει και με τον Α. Σαμαρά όπως έχουμε διαπιστώσει πολλάκις τα τελευταία δύο χρόνια σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Τι να υποθέσουμε άραγε γι’ αυτή την όψιμη «συμπάθεια»;
Ότι η μνήμη είναι κοντή;
Ότι η πολιτική στο τέλος της ημέρας είναι ρεαλισμός και ωμή πραγματικότητα;
Ότι οι ιδεαλιστές εκείνης της περιόδου άρχισαν να γίνονται θιασώτες της ρεαλπολιτίκ;
Ότι απλούστατα ο εχθρός του σήμερα είναι ο σύμμαχος του αύριο όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν;
Ότι και να υποθέσουμε, η υποκρισία και η διάθεση για ρεβανσισμό που επικρατεί στην δημόσια σφαίρα καθολικά, σε κάνει να θες να αυτοτυφλωθείς σαν τον Οιδίποδα από αυτά που διαβάζεις.
Η κάθαρση του πολιτικού μας συστήματος πάντως, δεν πρόκειται να έρθει σύντομα. Μπορεί και ποτέ.
Όσοι υπάρχουν εντός του και πέριξ αυτού πλειοψηφικά, ένα πράγμα έχουν στο μυαλό τους και μόνο κι αυτό δεν είναι το συμφέρον και η ευημερία της χώρας αυτής και των πολιτών της. Αυτό είναι η πρόζα.
Το μόνο επίδικο για την πλειοψηφία τους είναι η προσωπική νίκη, η αναγνώριση του αλάθητου και η ενίσχυση του υπερεγώ τους. Τίποτα παραπάνω. Γι’ αυτό και η όποια προσπάθεια για ουσιαστική αλλαγή, πνίγεται και θα πνίγεται πριν καλά καλά αρχίσει.
Όλα τα άλλα είναι «να ‘χαμε να λέγαμε» δυστυχώς.
Χάρης Φιλιππακης
